Psychomotoryczny

Na ruch człowieka wpływają różne procesy psychologiczne, takie jak koncentracja czy emocjonalność. Ta gra przyczynowa nazywa się Psychomotoryczny wyznaczony.

Co to jest psychomotyczność?

Termin „psychomotoryczny” obejmuje jedność procesów motorycznych i psychologicznych, termin „psychomotoryczny” opisuje wspieranie rozwoju za pomocą ruchu, który staje się obecnie coraz bardziej rozpowszechniony.

Są różne Szkoły psychomotorycznektóre podkreślają wzajemne oddziaływanie doświadczeń psychologicznych oraz rozwój percepcji i zdolności motorycznych. Poszczególne szkoły przedstawiają różne założenia co do tego, jak mogą powstawać zaburzone sekwencje ruchowe. Pojęcia te mają różne cele i są również podsumowane pod terminami mototerapia, motopedia, motopedagogika, terapia ruchowa lub edukacja ruchowa.

Podstawowym założeniem umiejętności psychomotorycznych jest to, że rozwój osobowości zawsze należy rozumieć całościowo. Oznacza to, że obszary fizyczne i psychiczne są ze sobą połączone, a doświadczenia ruchowe należy zawsze rozumieć jako doświadczenia osobiste. Na przykład postawa osoby zawsze mówi coś o jej stanie psychicznym. Dotyczy to również dzieci: Ruchy nie tylko wpływają na ich zdolności motoryczne, ale także wpływają na postrzeganie własnych możliwości. Szczególnie u dzieci procesy racjonalne, emocjonalne i psychiczne są ze sobą ściśle powiązane. Emocje wyrażane są również poprzez ruch, co oznacza, że ​​np. Gry ruchowe znacznie ułatwiają kontakt z dziećmi.

Termin „psychomotoryczny” obejmuje zatem jedność procesów motorycznych i psychologicznych, termin „psychomotoryczny” oznacza wspieranie rozwoju za pomocą ruchu, który staje się obecnie coraz bardziej rozpowszechniony. Ernst Kiphard uważany jest za przodka umiejętności psychomotorycznych, którego oferta sportowa dla dzieci agresywnych i behawioralnych wpłynęła pozytywnie na ich rozwój emocjonalny. Według Kipharda nieprawidłowości motoryczne u dzieci z problemami behawioralnymi wynikają z minimalnej dysfunkcji mózgu.

Skutkuje to deficytami w zakresie ruchu lub percepcji, aw konsekwencji nadpobudliwością, niepokojem ruchowym, zaburzeniami koncentracji lub zahamowaniem zachowania. Jednak według Kipharda poprzez aktywność ruchową można ustabilizować i zharmonizować osobowość dzieci i młodzieży. Na przykład Kiphard używał trampoliny do treningu koordynacji i ruchu.

Funkcja, efekt i cele

Jednak koncepcja Kipharda została uznana za zbyt zorientowaną na deficyt i została ostatecznie rozwinięta, z punktem widzenia dziecka na pierwszy plan. Pojawiły się nowe podejścia, takie jak podejście skoncentrowane na dziecku według Meinharta Volkamera i Renate Zimmer. Jest to podobne do terapii zabawą według Virginii Axline i ma na celu zaoferowanie dzieciom przestrzeni do społecznych doświadczeń i ruchu, tak aby nauczyły się wyrażać swoje problemy i radzić sobie z nimi poprzez ruch.

Doświadczenia ruchowe są tylko nieznacznie kontrolowane i mają na celu wzmocnienie samoświadomości dzieci. Podejście kompetencyjne jest zdania, że ​​dzieci cierpiące na zaburzenia ruchowe mają również problemy psychologiczne, które mają na celu zrekompensowanie braku zachowań ruchowych. Podejście zorientowane na kompetencje traktuje agresywność, na przykład, jako wyraz problemu w obszarze motorycznym. W tym kontekście umiejętności psychomotoryczne mogą pomóc później rozwinąć umiejętności ruchowe. Z drugiej strony Jürgen Seewald reprezentuje podejście rozumienia umiejętności psychomotorycznych. Rozwinął dla dzieci tak zwane problemy z relacjami lub ciałem, za pomocą których można zidentyfikować przyczynę problemów. W warunkach psychomotorycznych trudności te można następnie przetworzyć i pokonać.

Marion Esser reprezentuje podejście zorientowane na psychologię głębi. Dla nich ruch jest także ruchem wewnętrznym, a psychologia Gestalt, psychologia rozwojowa i psychoanaliza to podstawy teoretyczne. Systemowe umiejętności psychomotoryczne rozumieją rozwój psychomotoryczny jako adaptację do odpowiedniego środowiska społecznego. W związku z tym relacje międzyludzkie muszą być również sprawdzane i leczone u dzieci cierpiących na zaburzenia motoryczne. Różne podejścia do umiejętności psychomotorycznych są stosowane głównie w psychiatrii dzieci i młodzieży, przy czym wykorzystanie odpowiedniej szkoły psychomotorycznej zależy od wykonującego psychomotorycznego. Celem jest jak najbardziej holistyczne podejście, aby móc zaoferować dzieciom i młodzieży pomoc na stosunkowo szerokim poziomie. Terapie psychomotoryczne są często opłacane przez firmy ubezpieczeniowe.

Prowadzone są głównie w praktykach psychomotorycznych, ale elementy tego można odnaleźć także w pracy logopedów, terapeutów zajęciowych czy fizjoterapeutów. Istnieją również oferty w przedszkolach i z zakresu sportów szkolnych, ale umiejętności psychomotoryczne wykorzystywane są również w edukacji specjalnej i leczniczej, gdzie pod opieką znajdują się dzieci i młodzież z niepełnosprawnością fizyczną, umysłową lub emocjonalną. Często mają one problemy z poznawaniem, komunikacją, emocjami, zdolnościami motorycznymi lub sensorycznymi, przy czym na te obszary można bardzo pozytywnie wpływać za pomocą środków psychomotorycznych.

W międzyczasie istnieje również wiele wyników badań, które pokazują, jak ważna jest percepcja i ruch dla rozwoju wczesnego dzieciństwa, zwłaszcza w obszarach poznania, zachowań społecznych, rozwoju językowego i emocjonalności. Na przykład w umiejętnościach psychomotorycznych wykorzystuje się urządzenia takie jak deskorolki, żyroskopy równoważące czy rowery wodne. Odnoszą się one do równowagi i są bardzo przydatne do promowania dzieci z problemami rozwojowymi. Bardzo ważny jest sposób, w jaki urządzenia są odkrywane przez dzieci. Ważnymi treściami umiejętności psychomotorycznych są:

• Doświadczenia jaźni i ciała, takie jak ekspresja fizyczna lub doświadczenia zmysłowe
• Materialne doświadczenia i nauka ruchu
• Doświadczenia społeczne, takie jak komunikacja za pomocą ruchu
• Gry regułowe z regułami dostosowanymi do konkretnej sytuacji.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na zaburzenia koncentracji

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

ZA Terapia psychomotoryczna nie stanowi zagrożenia, ale ma na celu jak najwcześniejsze zachęcenie dzieci, aby zmniejszyć ryzyko ewentualnych upośledzeń lub zakłóceń. Należy wzmocnić umiejętności dziecka i zminimalizować czynniki ryzyka.