Z Odruch przywodziciela to odruch mięśni i grup mięśni ud i ramion zwany przywodzicielami. Brak odruchu wskazuje na uszkodzenie odpowiedniego obszaru mózgu.
Co to jest odruch przywodziciela?
Odruch przywodziciela jest wyzwalany przez uderzenie w środkową wypukłość długich rurkowatych kości nóg lub ramion. Powoduje to przyciąganie rąk lub nóg do ciała. Na przykład „adduction” to łacińska nazwa „pulling in”. W medycynie oznacza sprowadzenie części ciała do ciała. Ten rysunek odbywa się za pomocą tak zwanych przywodzicieli. Są to mięśnie i grupy mięśni, które wyrównują podłużną oś kończyn z podłużną osią ciała. W ten sposób przywodziciele zapewniają, między innymi, że rozstawiona noga lub rozstawiona ręka jest doprowadzana do ciała. To samo dotyczy rozstawionych kciuków i palców u nóg. Choroby przywodzicieli są najczęściej spowodowane urazami sportowymi.
Ściśle mówiąc, odruch przywodziciela związany jest głównie z odruchową reakcją przywodzicieli uda. Odpowiedzialny za to jest nerw zasłonowy, który jako nerw splotu lędźwiowego (lędźwiowego) ma swój początek w 2. do 4. odcinku lędźwiowym rdzenia kręgowego.
Odruch przywodziciela jest autorefleksem, a zatem ma miejsce tam, gdzie wystąpił również bodziec. W przeciwieństwie do odruchu zewnętrznego, powtarzanie nie osłabia reakcji odruchowej.
Funkcja i zadanie
W przypadku odruchu przywodzicieli sprawdzane są odruchy przywodzicieli uda. Pozwala to na stwierdzenie funkcji nerwu zasłonowego.
Odruch przywodziciela należy do grupy odruchów samoczynnych. Tutaj sygnały z rozciągania mięśni są wysyłane za pośrednictwem tylko jednej synapsy do neuronu ruchowego alfa w rdzeniu kręgowym, a następnie przesyłane z powrotem do odpowiedniego mięśnia przez nerwy ruchowe. Mięsień reaguje odruchowo. Odruch prowadzi do widocznego drgnięcia mięśnia, który następnie wykonuje swoje typowe ruchy. W przypadku przywodzicieli podrażniona kończyna jest odruchowo przybliżana do ciała.
Reakcja odruchowa na odruch przywodziciela jest fizjologiczna. Dopiero brak lub wzmocnienie tego odruchu wskazywałoby na zakłócenie w przekazywaniu bodźców.
Przywodziciele są w ciągłej interakcji ze swoimi przeciwnikami, porywaczami. Z kolei porywacze to grupy mięśni, które powodują ruchy od ciała. Gdyby impuls nerwowy do przywodzicieli został zakłócony, odpowiednie kończyny stale się rozchodziły. W przybliżeniu trwale uprowadzona noga nie może być prowadzona w linii prostej podczas ruchu do przodu. Można go przesuwać tylko w zewnętrznych łukach.
Do przywodzenia nogi potrzeba kilku mięśni uda. Oprócz ruchów przywodzenia czasami konieczne są ruchy obrotowe. Pudełko przywodziciela uda zawiera pięć grup mięśni, mięśnie przywodziciela krótkiego, przywodziciela długiego, przywodziciela magnus, mięśnie gracilis i mięśnie klatki piersiowej. W interakcji wszystkich przywodzicieli, przywodzenia, ruchy obrotowe i zgięcia są ze sobą skoordynowane.
Oprócz zaopatrzenia przywodzicieli nerw zasłonowy również w sposób sensowny unerwia staw biodrowy. Z tego powodu zmiany na nerwie zasłonowym mogą również powodować ból po wewnętrznej stronie uda.
Choroby i dolegliwości
Badanie odruchu przywodziciela ma na celu przekazanie lekarzowi informacji o możliwych chorobach neurologicznych. Odpowiedź odruchowa zależy zarówno od stanu pobudzenia neuronów ruchowych, jak i od nienaruszonych struktur zaangażowanych w łuk odruchowy. Po udarze często dochodzi do nasilenia odruchów mięśniowych, co jest zauważalne w spastyczności. W tym kontekście odruchowe drgania są wyzwalane również w sąsiednich grupach mięśni. Stają się one zauważalne jako odruchy zewnętrzne.
Osłabienie odruchu mięśniowego jest wyzwalane przez procesy mechaniczne lub zapalne w odpowiednim łuku odruchowym. W przypadku przywodzicieli może to prowadzić do trwałego, lekkiego rozwarcia kończyn. Może dojść do paraliżu nerwu zasłonowego, co zwykle występuje podczas porodu. Kiedy płód przechodzi przez miednicę, nerw jest czasami dociskany do wewnętrznej ściany miednicy, co może ją uszkodzić. Dzieje się tak zwłaszcza w przypadku zbyt wąskiego kanału rodnego.
W rzadkich przypadkach chirurgiczne usunięcie węzłów chłonnych w raku może prowadzić do uszkodzenia nerwu zasłonowego. Paraliż objawia się bocznym wyprostem jednej nogi. Nogi nie można już ciągnąć w kierunku ciała i jest ona ciągnięta tylko wraz z bocznymi ruchami łukowymi podczas ruchu do przodu. W skrajnych przypadkach może również przesuwać się na boki.
Są też sytuacje, w których konieczne jest wykonanie blokady nerwu zasłonowego. Jest to znieczulenie miejscowe do operacji na pęcherzu. Jeśli np. Tkanka pęcherza moczowego ma zostać usunięta przez elektrokoagulację, należy unieruchomić nerw zasłonowy, ponieważ biegnie bezpośrednio po zewnętrznej ścianie pęcherza. Stymulacja elektryczna odruchowo skurczyłaby mięśnie przywodziciela. W rezultacie resektoskop może przebić pęcherz.
W przyczepie mięśnia przywodziciela kości łonowej wstrzykuje się środek miejscowo znieczulający w celu unieruchomienia nerwu zasłonowego. Blokadę nerwu zasłonowego można również stosować w przypadku bólu stawu biodrowego lub skurczu przywodziciela.
Ból uda może mieć wiele przyczyn. Jeśli nerw zasłonowy jest uszkodzony, izolowany ból pojawia się po wewnętrznej stronie uda. Uszkodzenia nerwów mogą wynikać z uwięzienia nerwów w przepuklinie dysku lub złamaniu miednicy. Aby ustalić, czy ból przywodziciela jest rzeczywiście spowodowany uszkodzeniem nerwu, wymagana jest kompleksowa diagnoza.
.jpg)
