Samotny trakt

Z Samotny trakt to centralna ścieżka nerwowa otoczona przez jądro tractus solitarii. Szlak przewodzenia odgrywa rolę przede wszystkim dla zmysłu smaku i węchu, którego komórki czuciowe przekazują sygnały do ​​ośrodkowego układu nerwowego przez samotny przewód. W przypadku uszkodzeń drogi przewodzenia zawodzą odruchy takie jak odruch wymiotny.

Co to jest samotny trakt?

W medycynie przewód to odcinek tkanki lub grupa włókien o tym samym przebiegu. W literaturze medycznej synonimem jest również dosłowne tłumaczenie „traktat”. W neurologii termin ten odnosi się do dróg nerwowych, zwłaszcza w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. W tym kontekście każdy przewód odpowiada kanałowi.

Samotny przewód jest również ścieżką przewodzenia zlokalizowaną w ośrodkowym układzie nerwowym. „Solitarius” oznacza „singiel” w języku niemieckim. W literaturze medycznej zamiast oznaczenia używa się terminów synonimicznych Fasciculus solitarius i Funiculus solitarius Jak na przykład Fasciculus rotundus. Dosłowne tłumaczenie łacińskiego „fasciculus” to „mała wiązka” i wskazuje na zwartą anatomię przewodu. Droga znajduje się w rdzeniu grzbietowym przedłużonym, czyli w wydłużonym rdzeniu pnia mózgu.

Anatomia i budowa

Tractus solitarius biegnie podłużnie przez bocznie tylną część rdzenia przedłużonego. Ścieżka przewodzenia jest w tym miejscu otoczona kompleksem rdzeniowym powiązanych jąder nerwowych Nuclei tractus solitarii. Stąd włókna schodzą do górnych odcinków szyjnych rdzenia kręgowego. W przewodzie pokarmowym można znaleźć włókna o różnej jakości.

Aferentne włókna trzewne pochodzą, na przykład, z nerwów czaszkowych, takich jak nerw twarzowy, nerw językowo-gardłowy i nerw błędny. Pojedynczy przewód przenosi głównie pierwotne włókna doprowadzające, które schodzą do obszarów rdzeniowych po tej samej stronie. W niewielkim stopniu w przewodzie pojedynczym, które przecinają się w odcinku ogonowym, występują również wzajemnie wznoszące się włókna. Jądro tractus solitarii jest rozmieszczone bezpośrednio wokół tractus solitarius i odpowiada silnie zmielinizowanemu obszarowi włókien nerwowych.

Funkcja i zadania

Solitarius tractus odgrywa rolę jako droga do centralnego układu nerwowego zarówno dla zmysłu smaku, jak i węchu. Ponadto kolejka przewodzi różne sygnały z komórek czuciowych skóry. W tym kontekście, głównie włókna trzewno-czuciowe ścieżki przewodzenia przekazują głównie sygnały z receptorów chemii, rozciągania i ciśnienia. Chemoreceptory to komórki czuciowe, które rozpoznają substancje na bazie chemicznej rozpuszczone w powietrzu lub cieczy.

Te receptory odgrywają kluczową rolę w zmysle węchu i smaku. Z kolei receptory rozciągania odpowiadają mechanoreceptorom i są zatem komórkami sensorycznymi zmysłów skóry lub głęboką wrażliwością. Oprócz skóry i błony śluzowej znajdują się w naczyniach ludzkiego ciała. Reagują na rozciąganie otaczającej tkanki depolaryzacją i poprzez bodźce rozciągające tworzą potencjał czynnościowy.Receptory ciśnieniowe są powiązane z receptorami rozciągającymi i poprzez ich lokalizację w naczyniach odgrywają ważną rolę w układzie sercowo-naczyniowym.

Tractus solitarius przewodzi sygnały wszystkich wymienionych typów receptorów z obszaru głowy, klatki piersiowej i żołądka. Receptory tworzą doprowadzającą (wstępującą) kończynę wielu odruchów oddechowych, sercowo-naczyniowych i jelitowych. Droga przewodzenia samotnego pnia jest zatem zasadniczo zaangażowana w istotne reakcje odruchowe. Odruch wymiotny i nudności są takimi odruchami. Te automatyczne reakcje odruchowe, na które trudno wpływać arbitralnie, zachodzą w odpowiedzi na określone bodźce zapachowe lub smakowe.

Specjalne włókna trzewno-czuciowe tractus solitarius odpowiadają pierwotnym aferentom (ścieżkom wstępującym) zmysłu smaku. Te aferentne nazywane są włóknami smakowymi i przekazują informacje o smaku w kierunku ośrodkowego układu nerwowego. Pojedynczy przewód przenosi ważne informacje z odcinka i chemoreceptorów przewodu pokarmowego, w tym języka, poprzez przewodnictwo i dystrybucję nerwów czaszkowych twarzowego, językowo-gardłowego i błędnego.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Jak każda inna struktura nerwowa, pojedynczy przewód może ulec uszkodzeniu. W niektórych przypadkach takie uszkodzenie poprzedzone jest udarem. W tym kontekście uszkodzenie pojedynczego przewodu może być objawem zespołu Wallenberga. Jest to neurologiczny obraz kliniczny po zamknięciu tętnicy móżdżkowej dolnej lub tętnicy kręgowej.

Konsekwencją takiego zamknięcia jest zawał niektórych części rdzenia przedłużonego w pniu mózgu. Ta forma udaru jest raczej rzadkim wariantem o stosunkowo niskiej częstości występowania. Objawy w tym przypadku mogą być zróżnicowane i silnie zależą od dotkniętych struktur pnia mózgu. Jeśli zawał dotyczy samotnego odcinka przewodu pokarmowego, w tym jego rdzenia, ważne odruchy zawodzą. Tractus solitarius przewodzi z komórek sensorycznych sygnały zmysłu smaku i węchu. Linia ta jest osłabiona po zawale serca w opisanym obszarze.

Sygnały ze zmysłu węchu i smaku odgrywają kluczową rolę w odruchach wymiotnych i wymiotnych. Dlatego zespół Wallenberga może objawiać się w sensie zawału pnia mózgu z zajęciem jądra tractus solitarii w całkowitej utracie odruchu wymiotnego i wymiotów. Podstawową przyczyną tego zjawiska jest brak tlenu w danym obszarze. Terapia przyczynowa nie jest dostępna dla pacjentów z tego typu udarem. Leczenie ma charakter wyłącznie objawowy.

Profilaktyka nawrotów udaru jest zalecana przez długi czas. Przede wszystkim należy ograniczyć czynniki ryzyka pacjenta. Nie tylko niedostateczna podaż tlenu, ale także zapalenie przewodu może prowadzić do utraty odruchu wymiotnego i wymiotów. Takie zapalenie może być zapaleniem bakteryjnym. W indywidualnych przypadkach możliwe są również stany zapalne autoimmunologiczne. Możliwe jest również mechaniczne uszkodzenie pojedynczego przewodu lub jądra tratus solitarii, ale raczej rzadkie.