Bordetella parapertussis

Zarodek Bordetella parapertussis należy do rodzaju Bordetella i jest trudny do odróżnienia od pokrewnego zarazka Bordetella pertussis.

Co to jest Bordetella parapertussis?

Bakteria Bordetella parapertussis zawdzięcza swoją nazwę podobieństwu genetycznemu i biochemicznemu z pokrewnym zarazkiem Bordetella pertussis. Nazwa rodzajowa Bordetella została użyta na pamiątkę mikrobiologa Julesa Bordeta.

Zarodek ma kształt pręcika krótkiego i kokonowego. Ma około 400 nanometrów szerokości i 800 nanometrów długości i nie może się poruszać (nie jest ruchliwy). Jest gram-ujemny i dlatego ma tylko osłonkę mureiny z pokrywającą ją warstwą lipidową.

Bordetella parapertussis ma metabolizm tlenowy i nie jest zdolny do replikacji bez tlenu. Metabolizm zarazka opiera się na oddychaniu.

Pili, zwane również fimbriami, odkładają się na powłoce bakteryjnej. Pili to gałązki przypominające zadziory, które umożliwiają bakterii przyleganie do różnych powierzchni. Zarodki nie tworzą przetrwalników. Przeniesienie odbywa się tylko poprzez infekcję kropelkową poprzez wydzieliny wyrzucane podczas kaszlu.

Do budowy własnych substancji komórki i jako źródła energii potrzebne są aminokwasy, które uzyskuje się w wyniku specjalizacji chemoorganotroficznej. Można również uwzględnić cytryniany i puyruwaty. Zarodek nie może wykorzystywać cukru i dlatego jest asacharolityczny. Chlorek sodu i sól żółciowa są tolerowane przez zarazki w niewielkich ilościach.

Wzbogacenie pożywki hodowlanej 3% chlorkiem sodu nie wpływa na replikację patogenu. Wyższe wartości mogą blokować automatyczną replikację. Zawartość soli żółci do 10% jest łatwo tolerowana. Wartość 40% całkowicie blokuje replikację.

Pełne sekwencjonowanie genomu gatunku Bordetella parapertussis przeprowadzono w 2003 roku. W tym celu wykorzystano szczep wyizolowany od dziecka w 1993 roku. Przy 4774 parach par zasad wielkość genomu jest w przybliżeniu porównywalna z wielkością genomu gatunku bakterii Escherichia coli. Sekwencjonowanie dwóch kolejnych szczepów prowadzono do 2013 roku. W przypadku szczepu Bpp5, który został wyizolowany z owcy, po raz pierwszy udało się zidentyfikować plazmid o nieznanej użyteczności w zarodku.

Występowanie, dystrybucja i właściwości

Bordetella parapertussis osadza się tylko na komórkach nabłonka dróg oddechowych. Jest to droga, która obejmuje drogi oddechowe, a tym samym umożliwia pobieranie tlenu.

Bakteria może rozwijać nowych żywicieli tylko poprzez infekcję kropelkową.

Dla metabolizmu zarazka, który opiera się na procesach tlenowych, w bogatych w tlen drogach oddechowych tworzone są optymalne warunki.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Bordetella parapertussis i Bordetella pertussis są typowymi wyzwalaczami krztuśca. Bakterie wywołują umiarkowaną postać krztuśca i są odpowiedzialne za 5-20% przypadków rejestrowanych rocznie. U dzieci do szóstego roku życia istnieje możliwość wystąpienia naprawdę poważnej choroby ze skutkami śmiertelnymi. Ze względu na duże ryzyko zakażenia w 2013 roku wprowadzono obowiązkowe zgłaszanie choroby.

Klasyczny krztusiec dzieli się na trzy etapy, ale zakażeni ludzie w każdym wieku mogą również rozwinąć nietypowe i uporczywe kursy. Po okresie inkubacji trwającym około 7-14 dni rozpoczyna się faza nieżytowa. Charakteryzuje się objawami grypopodobnymi, niewielką gorączką i bezproduktywnym, suchym kaszlem. Faza nieżytowa trwa około dwóch tygodni i najprawdopodobniej występuje tutaj infekcja drogą kropelkową.

W drugim etapie, konwulsyjnym, pojawiają się typowe objawy krztuśca. Występuje kaszel napadowy w krótkich odstępach czasu z głębokim, oślizgłym tonem, często z wystawionym językiem i szklistym odkrztuszaniem. Istnieją również bodźce wymiotne, które mogą prowadzić do wymiotów.

Po ataku kaszlu często występują silne płuca, które w zmniejszonej postaci można usłyszeć podczas normalnego oddychania zakażonej osoby. Faza konwulsyjna jest najdłuższym etapem krztuśca i może trwać od dwóch do sześciu tygodni.

Trzeci etap, etap dekrementacji, opisuje powolne ustępowanie choroby. Ataki kaszlu zmniejszają się, a głęboki i oślizły ton słabnie. Ogólnie rzecz biorąc, choremu jest znacznie łatwiej kaszleć. Bodźce wymiotne i śluzowate odkrztuszanie nie występują już w tym samym stopniu, a ogólny wygląd choroby powoli się wyrównuje.

Ponieważ lipopolisacharydy typowe dla drobnoustrojów Gram-ujemnych są przechowywane na ścianie komórkowej i wytwarzają przeciwciała, zakażenie można prześledzić za pomocą tych przeciwciał. Różnicowanie między gatunkami Bordetella pertussis, Bordetella parapertussis i Bordetella bronchiseptica może być również dokonane przez przeciwciała, ponieważ lipopolisacharydy (LPS) poszczególnych gatunków różnią się.

Inne antygeny (generatory przeciwciał) to białka błony zewnętrznej i fimbrie. Białka wywołują aglutynację (zlepianie się), gdy wchodzą w kontakt z odpowiednimi przeciwciałami.

Biochemiczne różnicowanie drobnoustrojów istotnych dla medycyny ludzkiej jest trudne. Jednakże, znajdując odpowiednie immunoglobuliny (przeciwciała) serologicznie, można zidentyfikować dokładny typ zarazka Bordetella. Niestety, to różnicowanie nie jest możliwe we wczesnych stadiach infekcji, ponieważ nie powstają tu odpowiednie przeciwciała.

Kolejnym czynnikiem komplikującym jest to, że aktywne immunoglobuliny można pomylić z immunoglobulinami z poprzedniej infekcji lub szczepienia. Niepewnej diagnozy można zaradzić poprzez późniejszą reakcję łańcuchową polimerazy (PCR). W tym celu powielane są segmenty genów obecne w rozmazach pacjenta. Mogą one następnie stanowić potwierdzenie podejrzenia.

Innym problemem związanym z zarazkami Bordetella w PCR jest podobieństwo genetyczne parapertussis i krztuśca, a sekwencje genów charakterystyczne dla poszczególnych szczepów bakterii są bardzo trudne do zidentyfikowania. Dalsze metody badawcze mające na celu ulepszenie PCR, takie jak światło fluorescencyjne w celu lepszej identyfikacji sekwencji genów, są częścią nowoczesnych badań.

Zwiększone wartości miana w połączeniu z dodatnim wynikiem testu PCR dają co najmniej bardzo duże prawdopodobieństwo, że jest to wykryty gatunek Bordetella.