Tak jak Chondrocyt to nazwa komórki należącej do tkanki chrzęstnej. Nazywa się to również komórką chrzęstną.
Co to jest chondrocyt?
Chondrocyty to komórki powstające z chondroblastów. Ty też będziesz Komórki chrząstki nazywane i znajdują się w tkance chrzęstnej. Chondrocyty, wraz z substancjami międzykomórkowymi, są jednym z najważniejszych składników chrząstki. Chociaż chondrocyt jest jedyną żywą częścią chrząstki, stanowi tylko około 1% tkanki chrzęstnej.
We wzroście chrząstki, znanym również jako chondrogeneza, rozróżnia się wzrost grubości (wzrost apozycyjny) i wzrost długości (wzrost śródmiąższowy). Podczas wzrostu śródmiąższowego chrząstka wyłania się z mezenchymu. Komórki mezenchymalne różnicują się w chondroblasty, które namnażają się z dużą prędkością. Macierz chrząstki jest wytwarzana z chondroblastów. Dopóki macierz jest nadal miękka, nowe chondroblasty mogą oddalać się od siebie. Istnieją również dalsze podziały. Po zakończeniu wzrostu śródmiąższowego powstałe komórki chrząstki tworzą grupy izogeniczne, co oznacza, że stają się chondrocytami, które nie mają już zdolności podziału.
Podczas wzrostu apozycyjnego mezenchym tworzy perichondrium. To jest tkanka łączna chrząstki. Z najbardziej wewnętrznej warstwy komórki ciała różnicują się w chondroblasty. Tworzy macierz, dzięki czemu następuje wzrost apozycyjny.
Anatomia i budowa
Chondrocyty są okrągłymi komórkami z wyrostkami przypominającymi palce. W przeciwieństwie do innych komórek ciała chondrocyt nie posiada zdolności komunikacyjnych. Ponieważ chondrocyty biorą udział w produkcji chrząstki, tkanki łącznej i macierzy zewnątrzkomórkowej, mają większą liczbę szorstkiej retikulum endoplazmatycznego, który jest wykorzystywany do syntezy białek.
W chrząstce chondrocyty są zwykle zlokalizowane pojedynczo w jamach chrzęstnych. Różnią się one od włókien kolagenowych, specjalnych białek występujących w okolicy. Włókna kolagenowe łączą kilka jam chrzęstnych chondrocytów, tworząc chondrony, które reprezentują wyższą jednostkę. Przyczepienie struktur komórkowych do skóry chrząstki odbywa się poprzez włókna, które znajdują się między chondronami. Płyn maziowy (maziówka) jest odpowiedzialny za dostarczanie chondrocytom ważnych składników odżywczych. Możliwe jest zarówno hodowanie, jak i izolowanie chondrocytów. W celu regeneracji chrząstki odpowiednie kultury można utrwalić na specjalnym nośniku.
W przypadku chrząstki należy dokonać rozróżnienia między chrząstką szklistą, chrząstką elastyczną i chrząstką włóknistą. Chrząstka stawowa, chrząstka kostna, chrząstka nosa i chrząstka tchawicy nazywane są chrząstką szklistą. Chondrocyty tego typu chrząstki, które są najbardziej powszechne, mają kształt eliptyczny.Rzadko występuje elastyczna chrząstka, taka jak chrząstka krtani lub chrząstka ucha. Elastyczne chondrocyty znajdują się w nim pojedynczo lub w grupach. Chrząstka włóknista znajduje się w chrząstce stawowej, takiej jak staw skroniowo-żuchwowy. Chondrocyty wykazują mniejszą elastyczność i organizują się w małe grupy. W większości przypadków można je jednak znaleźć pojedynczo w matrycy.
Funkcja i zadania
Głównym zadaniem chondrocytów jest produkcja chrząstki. Tworzą podstawową substancję chrząstki, macierz zewnątrzkomórkową. W ramach wzrostu człowieka mają zdolność podziału komórek, dlatego odgrywają swoją rolę we wzroście chrząstki.
Dzięki zdolności do podziału są również w stanie przywrócić drobne uszkodzenia chrząstki. Jednak po zakończeniu wzrostu chondrocyty ponownie tracą zdolność podziału. Następnie ich funkcja polega tylko na tworzeniu podstawowej substancji chrzęstnej. Wówczas nie mogą już wykonywać napraw chrząstki.
Wraz z komórkami siatkowatymi, osteocytami i fibrocytami, chondrocyty należą do utrwalonych komórek tkanki łącznej. Ich najważniejsze funkcje to stabilność mechaniczna i wydzielanie. Synteza RNA, DNA i białka zachodzi w chondrocytach. Ponadto następuje stymulacja aminokwasów i proliferacja komórek.
Wzrost aktywności chondrocytów osiągają hormony testosteron i tyroksyna. Jest hamowany przez estradiol, kortyzon i hydrokortyzon, np. Kortyzol.
Choroby
Często występującą chorobą chondrocytów jest choroba zwyrodnieniowa stawów, która powoduje uszkodzenie tkanki chrzęstnej. Choroba zwyrodnieniowa stawów to zużycie stawów spowodowane nie tylko wiekiem. Osoby dotknięte chorobą cierpią na zwyrodnieniowe i zapalne uszkodzenia stawów, które z kolei mogą powodować znaczny ból. Białka macierzy zewnątrzkomórkowej w chrząstce są rozkładane przez proteazy w chorobie zwyrodnieniowej stawów. Jak to się dzieje, nie zostało jeszcze ustalone.
W celu skutecznego leczenia choroby zwyrodnieniowej stawów pacjentowi przeszczepia się chondrocyty. Lekarz prowadzący usuwa chondrocyty z obszaru choroby w ramach artroskopii. Można je rozmnażać w laboratorium przez okres od 2 do 3 tygodni. Po upływie tego czasu chondrocyty można ponownie wprowadzić do uszkodzonego obszaru chrząstki. Jeśli integracja chondrocytów powiedzie się, ostatecznie prowadzi to do większej swobody ruchu. Ponieważ wszczepione komórki chrząstki pochodzą z organizmu pacjenta, ryzyko odrzucenia jest bardzo niskie.
Achondroplazja to kolejne zaburzenie, które atakuje chondrocyty. Jest to mutacja, która pojawia się wraz z rozwojem układu kostnego. Prowadzi do karłowatości, której towarzyszy skrócenie kończyn i niezwykle długi tułów. Ponieważ receptor komórek chrzęstnych czynnika wzrostu fibroblastów jest tylko niedostatecznie wyrażany, proliferacja chondrocytów w płytce wzrostowej jest zakłócona.
