Electroneurography

Badanie elektronuurograficzne (Elektroneurografia (ENG)) to metoda określania szybkości przewodzenia nerwów w nerwach obwodowych w chorobach nerwowych i / lub mięśni. W większości przypadków elektrroneurografia przebiega bezproblemowo i nie wiąże się z żadnymi powikłaniami.

Co to jest elektronuurografia?

Tak jak Elektroneurografia (ENG) jest metodą diagnostyczną, w której określa się prędkość przewodzenia nerwów (NLG) potencjalnie uszkodzonych nerwów.

Elektronurografię stosuje się zwykle, gdy istnieje podejrzenie chorób lub uszkodzenia obwodowego układu nerwowego, tj. nerwy ruchowe i / lub czuciowe w okolicy głowy, tułowia i / lub kończyn. Ponadto elektrroneurografia jest wykorzystywana do monitorowania postępów i różnicowego przydziału diagnostycznego różnych chorób neuronalnych i mięśni.

Upośledzenie szybkości przewodzenia nerwów może być stwierdzone m.in.w wyniku ucisku nerwu (w tym zespołu cieśni nadgarstka) lub polineuropatii i objawia się zwłaszcza w nogach i ramionach poprzez zaburzenia czucia (m.in. drętwienie, mrowienie, zasypianie rąk i nóg).

W zależności od początkowego pytania i anatomii układu nerwowego, może być konieczne określenie prędkości przewodzenia kilku nerwów podczas elektrroneurografii.

Funkcja, efekt i cele

Jako część Electroneurography funkcjonalność nerwów czuciowych i ruchowych jest określona i kontrolowana. Podczas gdy nerwy ruchowe są odpowiedzialne za regulację i kontrolę sekwencji ruchowych oraz przekazują bodźce wysyłane przez mózg do odpowiednich mięśni, wrażliwe nerwy wysyłają do mózgu wrażenia słuchowe, dotykowe i wzrokowe.

Aby określić prędkość przewodzenia nerwów ruchowych, na skórę w odległości, która ma być wcześniej zmierzona, przykłada się różne elektrody powierzchniowe, tak zwane elektrody bodźcowe i wyładowcze, w obszarze badanego nerwu. Następnie interesujący nerw jest kilkakrotnie pobudzany (co najmniej dwukrotnie) słabym i krótkim impulsem elektrycznym przez elektrody bodźce i mierzony jest czas potrzebny na przekazanie tego bodźca do elektrody rejestrującej.

Szybkość przewodzenia nerwu obliczana jest na podstawie odległości między bodźcem a elektrodami rejestrującymi i ustalonego czasu, który w stanie normalnym wynosi zaledwie kilka tysięcznych sekundy. Aby określić prędkość przewodzenia nerwu czuciowego, w badaniu elektrroneurograficznym do mięśnia unerwianego przez badany nerw wprowadza się elektrodę igłową lub nerw, który ma być sprawdzany, jest stymulowany elektrycznie przez elektrody powierzchniowe, podczas gdy elektroda rejestrująca mierzy czas reakcji.

Wyznaczona w ten sposób prędkość przewodzenia nerwów pozwala na stwierdzenie uszkodzeń i zmian patologicznych badanych nerwów, a także chorób neurologicznych. Na przykład przedłużona prędkość przewodzenia nerwu może wskazywać na występowanie zespołu cieśni nadgarstka (także zespołu ucisku pośrodkowego) lub polineuropatii (uszkodzenie nerwów obwodowych) w wyniku cukrzycy (neuropatii cukrzycowej) lub innej przewlekłej choroby metabolicznej.

W związku z tym elektrroneurografię można również wykorzystać do określenia koniecznej modyfikacji terapii w uogólnionych chorobach metabolicznych. Ponadto elektronurografia umożliwia stwierdzenie, czy uszkodzony jest sam akson (proces przewodzący komórki nerwowej lub osi nerwu), czy też otoczka mielinowa (izolująca otoczka rdzeniowa) nerwu.

Ponadto w wielu przypadkach można zlokalizować dokładną lokalizację uszkodzenia i określić zakres strukturalnego uszkodzenia neurologicznego. Elektronurografia umożliwia także diagnostykę i monitorowanie (monitorowanie postępów) chorób mięśni. W przypadku podejrzenia uszkodzenia struktur mięśniowych równolegle z elektrroneurografią stosuje się elektromiografię, która pozwala na ocenę czynności mięśniowej.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Zagrożenia i skutki uboczne

Zwykle idzie Electroneurography bez ryzyka i poważnych komplikacji. Tak zwane antykoagulanty, leki rozrzedzające krew, takie jak markumar, heparyna, rywaroksaban czy kwas acetylosalicylowy (ASA), nie wykluczają badania elektrroneurograficznego.

Bodźce elektryczne stosowane w elektrroneurografii są często postrzegane przez badanego pacjenta jako nieprzyjemne i / lub bolesne, w zależności od choroby neurologicznej. Ponadto po badaniu elektrroneurograficznym można zaobserwować nieprawidłowe odczucia lub zaburzenia wrażliwości, takie jak mrowienie lub drętwienie.

Są one zwykle nieszkodliwe i ustępują samoistnie po krótkim czasie. Ponadto należy zauważyć, że impulsy elektryczne mogą powodować podrażnienie rozruszników serca.

W przypadku osób noszących rozrusznik serca wskazane są odpowiednie środki ostrożności. W pewnych okolicznościach elektrroneurografia może być przeciwwskazana, dlatego należy zastosować inne metody diagnostyczne. Podczas stosowania cienkich elektrod igłowych podczas elektrroneurografii może również wystąpić ból porównywalny z bólem próbki krwi lub wstrzyknięcia.