Umiejętność różnicowania

Pod kinestetyczny Umiejętność różnicowania Żargon techniczny rozumie zdolność człowieka do oceny sekwencji ruchu pod kątem jej jakości i do odpowiedniego dawkowania.

Zdolność ta umożliwia ludziom wykonywanie ruchów w sposób ekonomiczny, bezpieczny i precyzyjny (zróżnicowany) oraz dostosowywanie ich do aktualnej sytuacji.

Celem jest wysoka jakość wykonania ruchu, która okazuje się coraz lepiej skoordynowana ze wzrastającą poprawą jakości, a tym samym umożliwia odpowiednią dawkę siły i dostosowanie celu.

Jaka jest umiejętność różnicowania?

Umiejętność rozróżniania oznacza, że ​​dana osoba jest w stanie kontrolować zdolności motoryczne sytuacyjnie na podstawie ciągłej wymiany informacji o aktualnej pozycji ruchowej.

Zdolność osoby do różnicowania opiera się na informacji kinestetycznej, która kontroluje nieświadome, ale uporządkowane poczucie ruchu osoby za pośrednictwem odpowiedzialnego obszaru mózgu. Słowo kinestetyka wywodzi się ze starożytnych greckich terminów kineō (poruszanie się) i aisthēsis (doświadczenie, percepcja).

Dobrze rozwinięta zdolność koordynacji jest kluczowym warunkiem zachowania równowagi i rytmu, która sprawdza przychodzące informacje sensoryczne w zróżnicowany sposób pod kątem ważnych rzeczy, przekazuje te informacje do odpowiedzialnego obszaru mózgu i po wdrożeniu odpowiednio dostosowuje sekwencje ruchów.

Człowiek jest w stanie kontrolować zdolności motoryczne sytuacyjnie na podstawie ciągłej wymiany informacji o aktualnej pozycji ruchu. Przykładami tej zdolności do rozróżniania są różne ruchy, takie jak łapanie piłki, klaskanie, taniec lub żonglowanie przedmiotami.

Funkcja i zadanie

Umiejętność różnicowania jest jedną z najważniejszych umiejętności koordynacyjnych. Działa tylko w zrównoważonej interakcji z możliwością orientacji, reagowania, rytmiki, równowagi, adaptacji i łączenia.

Ludzie orientują się w warunkach przestrzennych i zmianach oraz są w stanie odpowiednio dostosować się do tej sytuacji. Kinestetyczna wymiana informacji, która zachodzi z odpowiedzialnym obszarem mózgu, pozwala mu odpowiednio reagować na te napływające informacje sensoryczne i wdrażać je w sposób zmotoryzowany.

Ponadto ma możliwość dostosowania swoich ruchów do zmienionego, zadanego rytmu, aby zachować równowagę ciała i ruchów oraz dostroić je do siebie.

Pod koniec tego procesu jego zdolność do łączenia się pozwala mu synchronizować wszystkie jego ruchy lub ruchy częściowe w sposób skoordynowany przestrzennie i czasowo, aby osiągnąć pożądany ruch docelowy w najlepszy możliwy sposób.

Możliwość różnicowania odgrywa nadrzędną rolę w ramach tych zdolności sensorycznych, ponieważ jest szczególnie niezbędna w obszarze podwyższonych poziomów wydajności. Aby koordynować sekwencję ruchów w zróżnicowany sposób, konieczne jest najpierw zdobycie obszernych informacji i ich przetworzenie.

Móżdżek ze swoim analizatorem kinestetycznym odgrywa kluczową rolę, ponieważ rozróżnia wchłanianie i przetwarzanie informacji.Przykład z boiska sportowego: aby tenisista mógł uderzyć małą piłeczką tenisową, która leci do niego z prędkością około 180 km / h nad boiskiem tenisowym, w środku musi optymalnie prowadzić rakietę do zbliżającej się piłki tenisowej.

Aby osiągnąć ten cel, kluczowe znaczenie ma położenie główki kija w stosunku do piłki. Tenisista musi wykorzystać swoją siłę dozowaną na podstawie zdolności różnicowania kinestetycznego, która przy tym ruchu staje się jedną z najważniejszych umiejętności koordynacyjnych.

Istnieje ciągła wymiana informacji o aktualnej sytuacji, korekcji postawy i innych późniejszych ruchach. Im bardziej regularnie trenowane są te procesy motoryczne, tym bliższe jest wzajemne połączenie neuronów zaangażowanych w ten proces ruchu w precyzyjnie dostrojonej koordynacji kilku ośrodków mózgu i móżdżku.

Choroby i dolegliwości

Umiejętności optyczne, fonematyczne i melodyczne to kolejne spostrzeżenia zmysłowe, bez których nie bylibyśmy w stanie sobie poradzić w życiu codziennym.

Optyczna percepcja sensoryczna jest niezbędnym warunkiem wstępnym do nauki czytania i pisania. Tych umiejętności zazwyczaj uczymy się w szkole. Dzieciom zależy na wysokim poziomie precyzji percepcji optycznej. Na początku fazy uczenia się dziecko koncentruje się na technicznej i formalnej stronie procesu uczenia się, ponieważ jego umiejętności nie są jeszcze tak rutynowo rozwijane, że proces ten przebiega automatycznie bez większego wysiłku.

Automatyczna i dokładna percepcja optycznych modalności postaci jest warunkiem koniecznym do zabezpieczenia procesu czytania i pisania jako jednostki zdolności motorycznych i rozumienia (przetwarzania informacji w mózgu).

Zróżnicowanie fonematyczne umożliwia słuchanie dźwięków fonetycznych w słowie w celu zrozumienia wypowiadanego słowa. Zdolność kinestetyczna do różnicowania odpowiada za czytanie i artykulację oraz kontroluje poprawną wymowę. Melodyczna zdolność różnicowania umożliwia ludziom używanie melodycznej dykcji do odmiennej oceny zdań i słów.

Jeśli różne umiejętności różnicowania są zniekształcone lub niedostatecznie rozwinięte, osoby dotknięte chorobą wykazują odpowiednie oznaki, na przykład zaburzoną sekwencję ruchów, brak umiejętności motorycznych, słabość czytania, pisania lub arytmetyki, a także zaburzenia wymowy.

Te brakujące lub niedostatecznie wyszkolone umiejętności mogą prowadzić do głęboko zakorzenionych i długotrwałych wzorców zachowań we wszystkich obszarach życia osobistego i społecznego osób dotkniętych chorobą. Na przykład osoby z trudnościami w czytaniu i pisaniu często cierpią z powodu braku poczucia bezpieczeństwa i kompleksów niższości, ponieważ nie są w stanie osiągać tak dobrych wyników, jak ich bliźni.

Niedostatecznie rozwinięte zdolności motoryczne mogą powodować dolegliwości w naszym codziennym życiu, ponieważ musimy wykonywać ruchy przez cały dzień, niezależnie od tego, czy chodzi o wyniki sportowe, pisanie na komputerze, zakupy czy inne codzienne czynności.

Wzorce zachowań zainteresowanych osób mogą mniej lub bardziej wyraźnie odbiegać od kulturowych, społecznych i przyjętych wytycznych. Te odchylenia przejawiają się w różnych obszarach, takich jak percepcja poznawcza, kontrola impulsów i uczuciowość.

Wynikające z tego wzorce zachowań mogą być nieodpowiednie, nieelastyczne i niecelowe. Osoby, których to dotyczy, odczuwają osobisty poziom cierpienia i niekorzystny wpływ otoczenia.

Brak zdolności różnicowania ma daleko idący wpływ na całe życie ludzi i wpływa na ich uczucia, myśli, percepcję, reakcje na otoczenie i relacje z innymi ludźmi.