Zespół zmęczenia

Wiele osób cierpi na nieokreślone zmęczenie ołowiem, którego nie można znaleźć dokładnej przyczyny. Nazywa się to chronicznym wyczerpaniem Syndrom wyczerpania lub Zespół zmęczenia wyznaczony.

Co to jest syndrom zmęczenia?

Wielu chorych skarży się na uporczywe wyczerpanie fizyczne i psychiczne po raz pierwszy po infekcji. Nawet lekki wysiłek prowadzi do zmęczenia i znużenia.
© Monet - stock.adobe.com

Termin syndrom zmęczenia (francuski „zmęczenie”, „wyczerpanie”) jest zbiorczym określeniem wielu różnych dolegliwości, dla których nie można znaleźć wyraźnej przyczyny. Uważana jest za chorobę ogólnoustrojową. Objawy to przede wszystkim chroniczne uczucie zmęczenia, apatia i uporczywe wyczerpanie, które poważnie ograniczają jakość życia osób dotkniętych chorobą.

Lekarze rozróżniają różne rodzaje zmęczenia:

• Zmęczenie jako towarzyszący objaw różnych chorób przewlekłych (np. Stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona, reumatyzm, toczeń rumieniowaty, AIDS)

• Zmęczenie w odpowiedzi na uporczywe zaburzenia snu, bezdech senny, przewlekły ból, niedokrwistość krwotoczną, choroby tarczycy, niedożywienie, leczenie interferonem w stwardnieniu rozsianym, wirusowym zapaleniu wątroby typu C, różne nowotwory, chemioterapia

• Zmęczenie jako niezależny obraz kliniczny, na przykład zespół przewlekłego zmęczenia, który należy jednak odróżnić od zespołu zmęczenia

przyczyny

Dokładne przyczyny zespołu zmęczenia nie zostały jeszcze dokładnie zbadane, ale w niektórych przypadkach można znaleźć czynniki wyzwalające, takie jak niedokrwistość, która prowadzi do zmęczenia i zmniejszenia wydajności z powodu zmniejszonego dopływu tlenu. W wielu przypadkach zespół zmęczenia jest objawem towarzyszącym różnym chorobom przewlekłym i dlatego trudno go zawęzić.

Eksperci często podejrzewają nie tylko jedną przyczynę, ale często połączenie różnych przyczyn, takich jak zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym, zmiany hormonalne, zaburzenia w układzie odpornościowym, takie jak choroby autoimmunologiczne i stany zapalne. Najlepiej zbadany jest zespół zmęczenia występujący w raku i jego leczeniu.

Rak jest stresujący dla ciała i duszy i osłabia pacjentów poprzez operacje, chemioterapię, radioterapię i przeszczepy szpiku kostnego, ponieważ nie tylko zdegenerowane, ale także zdrowe komórki są niszczone przez leczenie raka. Ponadto ważną rolę odgrywają problemy psychiczne, depresja i lęki. Skutki uboczne leków, diety i braku ruchu mogą również sprzyjać syndromowi zmęczenia.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki przeciw zmęczeniu i osłabieniu

Objawy, oznaki i dolegliwości

Wielu chorych skarży się na uporczywe wyczerpanie fizyczne i psychiczne po raz pierwszy po infekcji. Nawet lekki wysiłek prowadzi do zmęczenia i znużenia. Przerwy nie zapewniają realnej regeneracji i pomimo utrzymującego się zmęczenia sen również nie jest uspokajający i mogą wystąpić zaburzenia snu.

Lekkie, codzienne czynności fizyczne są postrzegane jako uciążliwe i mogą prowadzić do zaburzeń koncentracji i pamięci. Oprócz tych objawów mogą wystąpić inne dolegliwości, takie jak bóle głowy, bóle mięśni i stawów, zawroty głowy, obrzęk węzłów chłonnych i utrata apetytu.

Osoby dotknięte chorobą czują się nadmiernie wyczerpane, a to wyczerpanie poważnie wpływa na codzienne życie i jakość życia. W rezultacie wielu się wycofuje. Objawy mogą pojawiać się długotrwale i być tak poważne, że prowadzą do niepełnosprawności u osób dotkniętych chorobą.

Diagnoza i przebieg

Diagnoza zespołu zmęczenia jest zwykle dokonywana poprzez eliminację. W wywiadzie wywiadowczym lekarz w pierwszej kolejności uzyskuje obraz sytuacji, w których dochodzi do wyczerpania, upośledzeń w życiu codziennym, przyjmowania leków, możliwych powiązań z kofeiną, nikotyną lub narkotykami, stresu w rodzinie, pracy lub w czasie wolnym.

Ponieważ nadmierne wyczerpanie może być objawem towarzyszącym różnym chorobom, takim jak zapalenie wątroby, depresja i różnego rodzaju nowotwory, choroby te należy najpierw wykluczyć, aby w ogóle móc zdiagnozować zespół zmęczenia. Na razie nie ma pewnych oznak zespołu zmęczenia.

Jednak lekarze z doświadczeniem choroby zwykle potrafią szybko ją zdiagnozować. U wielu osób objawy pojawiają się po infekcji. Dalsze wskazania dla lekarza to nasilenie dolegliwości związanych z wysiłkiem fizycznym lub psychicznym i trwające co najmniej sześć miesięcy.

Kurs zależy od podstawowych chorób. W przypadku dolegliwości fizycznych, takich jak zaburzenia snu czy anemia, objawy ustępują po skutecznym leczeniu. Postęp w przypadku raka zależy od ciężkości raka i następstw leczenia. U niektórych pacjentów objawy ustępują w dłuższej perspektywie, u niektórych utrzymują się.

Komplikacje

W większości przypadków pacjent z zespołem zmęczenia cierpi na silne zmęczenie, którego przyczyny nie można znaleźć. To zmęczenie często nie może być zrekompensowane snem lub odpoczynkiem i utrzymuje się przez długi czas. W wielu przypadkach prowadzi również do zaburzeń snu, a tym samym do problemów psychicznych i depresji.

Ze względu na zmęczenie pacjent nie jest już w stanie organizować zwykłego, codziennego życia, gdyż jest to mocno ograniczone w jego aktywności fizycznej. Wielu pacjentów odczuwa zawroty głowy, wymioty i nudności. Mogą również wystąpić zaburzenia koncentracji i koordynacji, a tym samym utrudniać wykonywaną pracę.

W wielu przypadkach zespołowi zmęczenia towarzyszy utrata apetytu, co może prowadzić do niedowagi. Dla organizmu niedowaga jest bardzo szkodliwym objawem. Zespół zmęczenia pogarsza jakość życia, większość osób dotkniętych chorobą nie bierze już udziału w wydarzeniach towarzyskich.

W wielu przypadkach rak prowadzi do zmęczenia i dlatego wymaga leczenia podstawowego. Może to jednak prowadzić do różnych komplikacji i śmierci. Oprócz problemów fizycznych dolegliwości psychiczne lub stres mogą również prowadzić do zespołu zmęczenia. Te muszą być leczone przez psychologa.

Kiedy należy iść do lekarza?

Każdy, kto cierpi na chroniczne zmęczenie i wyczerpanie bez wyraźnego powodu, może cierpieć na zespół zmęczenia. Wizyta lekarska jest wymagana, jeśli objawy utrzymują się przez dłuższy czas (co najmniej cztery tygodnie) lub pojawią się nowe objawy.

Objawy, takie jak ból głowy, ból mięśni i stawów lub utrata apetytu, wskazują przynajmniej na poważny stan podstawowy. Lekarz musi wyjaśnić, czy jest to zespół chronicznego zmęczenia. Jeśli uporczywy brak siły i apatia zauważalnie ograniczają samopoczucie i jakość życia, zaleca się badanie lekarskie.

Zespół zmęczenia dotyka głównie osoby, które przeżywają kryzys życiowy lub stoją przed szczególnie trudnym zadaniem. Przyczyną może być również wcześniejsza choroba zakaźna. Podobnie zaburzenia hormonalne i zaburzenia układu odpornościowego, a także zaburzenia nerwowe.

Jeśli te czynniki mają zastosowanie, najlepiej skonsultować się z lekarzem rodzinnym. W przypadku dolegliwości psychologicznych zalecamy wizytę u terapeuty. W zasadzie w przypadku zespołu chronicznego zmęczenia trzeba dostosować styl życia - zazwyczaj jest to możliwe tylko przy wsparciu. Dlatego zmiany fizyczne lub psychiczne powinny być zbadane przez lekarza i leczone w razie potrzeby.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Z powodu niejasnych przyczyn nadal nie ma terapii dostosowanej specjalnie do zespołu zmęczenia; medycyna stosuje różne podejścia do leczenia. W przypadku przyczyn organicznych, takich jak anemia, zaburzenia snu, zaburzenia tarczycy i ból, w większości przypadków pomaga leczenie farmakologiczne.

Jeśli rozpoznanie jest utrudnione ze względu na niejasne przyczyny lub objawy występujące równolegle, jak to często bywa w przypadku chorób przewlekłych, często leczenie lekowe i nielekowe łączy się z indywidualną poradą, która umożliwia pacjentowi jak najlepsze radzenie sobie z życiem codziennym powinien. Lek jest dostosowany do choroby podstawowej. Uzupełniane są lekami psychotropowymi i pacjentowi zaleca się umiarkowany trening fizyczny, ponieważ ćwiczenia są dobre dla ciała i duszy.

W przypadku zespołu zmęczenia brak ruchu może przynieść efekt przeciwny do zamierzonego, gdyż odciążenie sprawności fizycznej zmniejsza się jeszcze bardziej, a ćwiczenia fizyczne są dobrą ochroną. Ponadto przydatna może być psychoterapia, zwłaszcza terapia behawioralna; w przypadku pacjentów onkologicznych najlepiej skonsultować się z psychoterapeutą z doświadczeniem w towarzyszeniu terapii onkologicznej.

Perspektywy i prognozy

Niemal każdy pacjent onkologiczny przechodzi w trakcie leczenia długie fazy z objawami zespołu zmęczenia. Brak faz głębokiego snu w połączeniu z częstym zachowaniem budzącym prowadzi do spadku siły mięśni, ogólnego osłabienia, zawrotów głowy, apatii i problemów z koncentracją, co z kolei ma negatywny wpływ na terapię i podatność na leczenie.

Ale tylko w nielicznych przypadkach zespół zmęczenia utrzymuje się. Wiele osób może już zaobserwować poprawę zachowania podczas snu już kilka tygodni po zakończeniu terapii i poczuć się lepiej. Jeśli pacjenci onkologiczni utrzymują regularny rytm dnia i nocy podczas leczenia, czy to cytostatyków, interwencji radioaktywnej czy infuzji przeciwciał, stawiają na pierwszym miejscu pozytywne działania w życiu codziennym i zapewniają odpowiednią podaż płynów, zmęczenie po leczeniu raka może należeć do przeszłości.

W praktyce jednak udokumentowano również przypadki, w których osoby dotknięte chorobą odczuwają zmęczenie przez miesiące lub lata po leczeniu onkologicznym, czasami objawiające się depresją lub współistniejącą chorobą zwyrodnieniową otępienną. Jest to jednak bardzo rzadkie, aby pacjenci mogli pozytywnie patrzeć w przyszłość, zwłaszcza po leczeniu cytostatycznym, po którym w przeciwieństwie do wszystkich innych terapii przeciwnowotworowych można zaobserwować nieproporcjonalnie wysoki wskaźnik zespołu zmęczenia.

Wszystkie objawy silnego wyczerpania po przerzutowym raku, chemioterapii, ciężkich chorobach wirusowych, wypaleniu lub stwardnieniu rozsianym są objawami zespołu zmęczenia. Podobnie skonstruowany zespół przewlekłego zmęczenia (CFS) jest chorobą samą w sobie w Niemczech, a rokowania dotyczące zespołu zmęczenia są różne w zależności od przyczyny i stanu fizycznego.

Zespołu zmęczenia nie można złagodzić przez dłuższy odpoczynek lub wystarczającą ilość snu. Wyczerpanie jest wyzwalane przez złożone procesy zachodzące w chorym lub wcześniej uszkodzonym organizmie. Jeżeli usterki lub braki można w całości wyeliminować, to średniookresowe rokowanie jest dobre. Wskazane jest wsparcie psychologiczne dla osób dotkniętych chorobą, ponieważ zespół zmęczenia może być bardzo stresujący dla osób dotkniętych chorobą. Zwykle uniemożliwia uczestnictwo w życiu.

Terapia zmęczenia musi obejmować wiele obszarów. Tylko kompleksowe metody leczenia mogą złagodzić zespół zmęczenia w perspektywie średnio- i długoterminowej. Zakłócone obwody kontroli wewnętrznej ciała obejmują tworzenie się krwi, pobieranie i wykorzystywanie składników odżywczych, procesy metaboliczne i układ odpornościowy. Jeśli można znaleźć tutaj odpowiednie opcje leczenia, zespół zmęczenia można całkowicie wyleczyć w dłuższej perspektywie. Jeśli tak nie jest, objawy można przynajmniej poprawić.

Niektórzy pacjenci dochodzą do siebie po CFS. Inni stają się coraz gorzej. Zespół chronicznego zmęczenia często przebiega cyklicznie i epizodycznie. Wielu pacjentów nie wraca w pełni do zdrowia.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki przeciw zmęczeniu i osłabieniu

zapobieganie

Ponieważ w wielu przypadkach zespół zmęczenia jest spowodowany chorobą przewlekłą, profilaktyka ukierunkowana jest trudna. Zdrowy styl życia ze zbilansowaną dietą i regularną aktywnością fizyczną, a także wystarczającym odpoczynkiem i snem jest ogólnie pozytywny. Jeśli poszkodowani stwierdzą, że ich sprawność fizyczna i psychiczna znacznie spadła w dłuższym okresie czasu i nie poprawiła się pomimo podjęcia odpowiednich środków, powinni skonsultować się z lekarzem w celu wyjaśnienia przyczyny.

Opieka postpenitencjarna

W przypadku zespołu zmęczenia możliwości dalszej opieki są bardzo ograniczone. Osoby dotknięte chorobą są zależne od czysto sympatycznego leczenia tych dolegliwości, ponieważ leczenie przyczynowe jest możliwe tylko wtedy, gdy można leczyć również raka, który jest przyczyną choroby. Samoleczenie nie może nastąpić.

Dlatego skupiono się na leczeniu choroby podstawowej, aby całkowicie ograniczyć syndrom zmęczenia. Z reguły leczenie przeprowadza się za pomocą leków lub operacji. Podczas przyjmowania leków ważne jest, aby zapewnić prawidłowe dawkowanie i regularne przyjmowanie, aby całkowicie złagodzić objawy.

Podobnie, zawsze należy skonsultować się z lekarzem w sprawie interakcji i skutków ubocznych, aby nie było kompilacji. W przypadku zabiegu operacyjnego pacjent powinien zawsze odpoczywać po zabiegu i dbać o ciało. Należy unikać czynności stresujących i forsownych, a także zajęć sportowych.

Ponadto, w przypadku zespołu zmęczenia, zdrowy tryb życia wraz ze zdrową dietą ma na ogół pozytywny wpływ na dalszy przebieg choroby. Należy również unikać palenia, alkoholu i innych używek. Często przydatny jest również kontakt z innymi osobami cierpiącymi na zespół zmęczenia.

Możesz to zrobić sam

Ćwiczenia fizyczne mogą przeciwdziałać objawom zespołu zmęczenia. Regularne uprawianie sportów wytrzymałościowych, takich jak jazda na rowerze, pływanie i bieganie, zwiększa wydolność fizyczną, a uwalniane w tym procesie endorfiny łagodzą nastroje depresyjne. Ćwiczenia dają też poczucie spełnienia i zwiększają pewność siebie, co pozytywnie wpływa na równowagę psychiczną. Trening nie może być zbyt intensywny i należy go zwiększać powoli: przed rozpoczęciem warto omówić odpowiednią ilość szkolenia z lekarzem prowadzącym.

Zbilansowana dieta z dużą ilością świeżych owoców i warzyw zapobiega objawom niedoboru, w niektórych przypadkach może być wskazane stosowanie suplementów diety. Odpowiednie nawodnienie jest również ważne, aby utrzymać krążenie. Naprzemienne i zimne prysznice na przedramionach również pobudzają krążenie krwi.

Aby radzić sobie w życiu codziennym, osoby dotknięte chorobą powinny zwracać uwagę na sygnały płynące z organizmu i planować regularne przerwy. Prowadzenie dziennika może pomóc zidentyfikować fazy o wysokiej i niskiej wydajności i odpowiednio zaplanować codzienną rutynę. Krótka popołudniowa drzemka często wpływa na poprawę wydajności - nie powinna jednak trwać dłużej niż 20-30 minut, w przeciwnym razie zmęczenie wzrośnie. Ćwiczenia na świeżym powietrzu i regularna wentylacja pomieszczeń mieszkalnych i roboczych zapewniają dostateczny dopływ tlenu.