W Olanzapina jest to nietypowy neuroleptyk. Substancja czynna jest stosowana w leczeniu psychoz schizofrenicznych.
Co to jest olanzapina?
Lek olanzapina jest przypisywany do atypowych neuroleptyków. To jeden z najważniejszych leków stosowanych w leczeniu schizofrenii.W przeciwieństwie do starszych neuroleptyków olanzapina jest lepiej tolerowana.
Substancja czynna jest uważana za stosunkowo młodą. Pochodzi z klasycznych neuroleptyków i został opracowany w latach 90. XX wieku w celu leczenia dolegliwości psychologicznych. W Niemczech olanzapina weszła na rynek w 1996 roku pod nazwą handlową Zyprexa®. Substancja czynna należy do drugiej generacji neuroleptyków i ma mniej skutków ubocznych. Jednak możliwy jest duży wzrost wagi. Od 2012 roku dostępne są również leki generyczne olanzapiny.
Farmakologiczny wpływ na organizm i narządy
Fakt, że ludzie czują się zrównoważeni i mogą odpowiednio reagować na pewne sytuacje, takie jak strach, radość lub podniecenie, jest możliwy dzięki interakcji kilku substancji przekaźnikowych, które działają w mózgu i rdzeniu kręgowym (które tworzą ośrodkowy układ nerwowy (OUN)). Prowadzi to do uwolnienia neuroprzekaźników, takich jak dopamina i serotonina. Te substancje przekaźnikowe są później wchłaniane i przechowywane. W przypadku schizofrenii dochodzi do zaburzenia równowagi neuroprzekaźników.
Działanie olanzapiny polega na blokowaniu receptorów (miejsc wiązania) neuroprzekaźnika dopaminy. W ten sposób można złagodzić typowe objawy schizofrenii, takie jak urojenia lub halucynacje. Ponadto neuroleptyk zajmuje miejsca wiązania neuroprzekaźnika serotoniny, co z kolei pozytywnie wpływa na apatię pacjenta. Poprawia to koncentrację i wydajność pamięci, podczas gdy depresja spada. Dodatkowo olanzapina zapewnia lekkie uspokojenie pacjenta oraz przeciwdziała maniom, w których popęd czasowy znacznie wzrasta.
Olanzapina, jako antagonista dopaminy, hamuje działanie dopaminy. Jednak w ciele pętli (prążkowiu) zdarza się to tylko w 40 do 60 procent. Z tego powodu występuje mniej pozapiramidowych zaburzeń motorycznych (EPS) niż w przypadku starszych neuroleptyków. Jeśli chodzi o skutki uboczne, olanzapina jest słabszą odmianą klozapiny.
Po spożyciu doustnym lek może łatwo dostać się do krwiobiegu w jelitach. Gdy olanzapina rozprowadzi się w organizmie, ulega rozkładowi w wątrobie. Większość substancji czynnej jest wydalana przez nerki.
Zastosowanie medyczne i zastosowanie do leczenia i zapobiegania
Najważniejszym obszarem zastosowania olanzapiny jest terapia psychoz objawiających się schizofrenią czy chorobą maniakalną. Lek jest szczególnie odpowiedni dla pacjentów, którzy nie mają już żadnego związku z rzeczywistością, a zatem mają silne stany podniecenia, ciężką depresję i zaburzenia lękowe. Olanzapina może być również stosowana w leczeniu halucynacji, urojeń, zaburzeń osobowości i zachowań agresywnych.
Inne obszary zastosowań to zaburzenia afektywne dwubiegunowe i skłonności samobójcze. Lek jest zwykle przyjmowany doustnie w tabletkach. Jednak w ostrych przypadkach istnieje również możliwość wstrzyknięcia do krwi. Zalecana dzienna dawka to 10 miligramów. W razie potrzeby można ją stopniowo zwiększać do 20 miligramów dziennie.
Pacjent zwykle przyjmuje olanzapinę raz dziennie, niezależnie od posiłków. Pod koniec leczenia lek należy odstawiać powoli, aby nie wystąpiły objawy takie jak niepokój, bezsenność, drżenie, nudności, wymioty i pocenie się. Jednak pełne pozytywne działanie olanzapiny może rozwinąć się dopiero po kilku dniach lub nawet tygodniach.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwyZagrożenia i skutki uboczne
Około 10 procent wszystkich osób leczonych olanzapiną doświadcza niepożądanych skutków ubocznych. Należą do nich przede wszystkim wzrost masy ciała i senność. Około 1 do 10 procent pacjentów odczuwa zawroty głowy, suchość w ustach, niskie ciśnienie krwi i zaparcia.
Inne częste działania niepożądane to podwyższony poziom cukru we krwi, zaburzenia metabolizmu lipidów, zaburzona kontrola ruchu i uwalnianie hormonu prolaktyny. Stymuluje to produkcję mleka w gruczołach mlecznych. Zwiększony poziom prolaktyny może stać się zauważalny poprzez powiększenie piersi, uczucie napięcia i wydzielanie mleka.
W niektórych przypadkach występują również problemy z oddawaniem moczu, trudności w siedzeniu nieruchomym, drżenie lub tiki, utrata apetytu, nudności, wymioty, zbyt wolne lub zbyt szybkie bicie serca, wahania tętna i ciśnienia krwi, spadek ciśnienia krwi po wstaniu, zaburzenia czynności wątroby, tworzenie się Obrzęk tkanek, zaburzenia tworzenia krwi w szpiku kostnym i zwiększona wrażliwość na światło.
Jeśli pacjent nagle przerwie stosowanie olanzapiny, mogą wystąpić objawy, takie jak silne nudności, drżenie, problemy ze snem, pocenie się i zaburzenia lękowe.
Istnieją również przeciwwskazania do stosowania olanzapiny. Na przykład leku nie można podawać pacjentowi z jaskrą z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym. Należy unikać wstrzykiwania leku do mięśnia w przypadku dusznicy bolesnej, ciężkiego nadciśnienia tętniczego, wyraźnego osłabienia serca, wolnej akcji serca (bradykardii), zaburzeń przewodzenia w sercu, a także po operacji serca lub zawale serca.
Większa ostrożność jest wskazana w przypadku dysfunkcji wątroby, cukrzycy, porażenia jelit, łagodnego przerostu gruczołu krokowego oraz gdy pacjent ma skłonność do drgawek.
Nie należy podawać olanzapiny w okresie ciąży i karmienia piersią. Nie można więc udowodnić nieszkodliwości składnika aktywnego dla matki i dziecka. Zaleca się również stosowanie konsekwentnej antykoncepcji podczas leczenia olanzapiną. W ostatnim trymestrze ciąży nienarodzone dziecko jest narażone na działania niepożądane, takie jak objawy odstawienia i zaburzenia ruchowe podczas przyjmowania neuroleptyku. W takich przypadkach należy zapewnić ścisły nadzór medyczny.
