Głowica obrotowa

Z Głowica obrotowa jest jedną z dwóch powierzchni łączonych. Kości są połączone elastycznie z głową stawu i związanym z nią zębodołem. W przypadku zwichnięcia, główka stawu wysuwa się z przynależnego gniazda pod wpływem siły zewnętrznej.

Jaka jest końcówka drążka?

Ciało ludzkie ma 143 stawy. Przegubowe połączenia między dwiema kośćmi nadają stawowi pewną ruchomość i dlatego są kluczowym elementem mobilności i zdolności motorycznych człowieka. Każdy staw składa się z chrząstki stawowej, przestrzeni stawowej z płynem maziowym, torebki stawowej i stabilizującego aparatu więzadłowego.

Sercem stawu jest jednak głowa stawu i panewka stawowa. Gniazdo to wklęsła powierzchnia złącza. Mieści wypukłą głowę stawu. Ten rodzaj połączenia zachodzi w organizmie człowieka w niezliczonych miejscach, gdzie spotykają się dwie kości. Jeden koniec kości, które stykają się bezpośrednio ze sobą, prawie zawsze działa jak głowa stawu. Odpowiedni kształt główki stawu zależy głównie od kształtu panewki stawu i zakresu ruchu realizowanego przez staw.

Głowica stawu w przegubach kulowych, takich jak staw biodrowy lub barkowy, ma zatem inny kształt i inny zakres ruchu niż główka stawu w stawach zawiasowych, siodłowych, obrotowych, jajowych lub płaskich.

Anatomia i budowa

Głowica przegubu jest zawsze ukształtowana tak, aby pasowała do odpowiedniego gniazda stawowego. Gniazda przegubowe mają wklęsły kształt. Kształt łba stawu jest odpowiednio wypukły. Dokładna anatomia zależy głównie od rodzaju stawu.

Stawy barkowe i biodrowe to przeguby kulowe. Staw barkowy ma stosunkowo mały kielich i proporcjonalnie stosunkowo dużą głowę stawu. Z drugiej strony, główka stawu biodrowego jest w dużej mierze otoczona przez głębokie, podobne do wgłębienia gniazdo. Oznacza to, że anatomia głowy stawu charakteryzuje się różnicami, nawet jeśli jest to ten sam typ stawu. Stawy zawiasowe, podobnie jak staw ramienno-łokciowy, składają się z cylindrycznej głowicy przegubowej w wydrążonym cylindrycznym gnieździe.

Połączenia siodłowe składają się z wklęsłych powierzchni. Twoja wspólna głowa siedzi jak jeździec na przypominającej siodło patelni. Złącze promieniowo-łokciowe jest przegubem obrotowym i jako takie ma głowicę przegubową w kształcie kołka, której gniazdo tworzy krótkie, podobne do korytka naczynie. Z drugiej strony, główka przegubu jaja jest znacznie mniejsza niż odpowiadająca mu nasadka. Szczeliny płaskie to szczególna forma spoiny. Na przykład płaski staw łukowy kręgosłupa składa się z powierzchni stawowych, które ślizgają się po sobie, których głowa nie jest wchłaniana przez gniazdo w węższym znaczeniu.

Funkcja i zadania

Główki stawów w ludzkim ciele prawie zawsze spoczywają w związanym z nimi zębodole, a zatem odpowiadają jednej z dwóch powierzchni kości uczestniczących w stawach. Głowica przegubu może się poruszać w swoim gnieździe. Ten ruch jest podobny do ruchu zaprawy wewnątrz miski. Dokładny rodzaj ruchu głowy stawu zależy od rodzaju stawu w każdym indywidualnym przypadku. W przypadku wszystkich kości w połączeniu przegubowym kształt powierzchni kostnej, a tym samym kształt głowy stawu i panewki decyduje o możliwym zakresie ruchu w stawie.

W przegubach kulowych, takich jak ramię, głowica przegubu kulowego może poruszać się we wszystkich kierunkach w swoim gnieździe. W przypadku połączeń zawiasowych, takich jak staw skokowy, główka stawu w gnieździe może poruszać się tylko wokół określonej osi. Połączenie jest odpowiednio utrudnione przez jego naturalną konstrukcję, ponieważ cylindryczna głowica w rynnopodobnej misce może być przesuwana tylko w określonym kierunku. Stawy siodłowe obejmują staw siodełka kciuka, umożliwiając większy zakres ruchu i umożliwiając główce stawu poruszanie się w dwóch kierunkach, które są do siebie prostopadłe.

W przypadku przegubów obrotowych głowica przegubu może obracać się tylko w swoim gnieździe. Głowa stawu ma różne ruchy, aby funkcjonować. Razem z zębodołem stawowym głowa stawu łączy wolne końce kości i porusza się w tym połączeniu mniej lub bardziej elastycznie. W ten sposób głowa stawu spełnia tak samo istotne zadania pod względem zdolności motorycznych i mobilności, jak mięśnie czy unerwienie mięśni. Dzięki jego zespoleniu z panewką stawu możliwe są np. Wyprosty, zgięcia, ruchy zbliżania się, ruchy rozwarcia oraz rotacje zewnętrzne lub wewnętrzne kończyn.

Choroby

Na stawy mogą mieć wpływ różne urazy spowodowane bierną lub czynną przemocą. W niektórych przypadkach głowa stawu traci kontakt z panewką stawu. Jeśli głowa stawu nie porusza się w powiązanym z nią zębodole, ale wysunęła się na zewnątrz, mówimy o tzw. Zwichnięciu.

W większości przypadków zwichnięcie jest wynikiem pęknięcia torebki stawowej lub zerwania więzadła. Po takim pęknięciu powierzchnie złącza nie są już odpowiednio stabilizowane i rozsuwają się. Niecałkowite zwichnięcie nazywa się podwichnięciem. Ponadto medycyna rozróżnia zwichnięcie bezpośrednie i pośrednie. Do bezpośredniego zwichnięcia zawsze dochodzi, gdy siła zewnętrzna działa bezpośrednio na staw, powodując w ten sposób zerwanie więzadła lub torebki, przez które głowa stawu opuszcza zębodoł stawowy.

Pośredni typ zwichnięcia występuje, gdy fizjologiczne zahamowanie motoryczne stawu zostaje gwałtownie przezwyciężone. Długa kość działa jak ramię dźwigni i wyprowadza głowę z gniazda. Nie tylko główka stawu poza zębodołem powoduje problemy. Deformacje głowy stawu mogą mieć również wartość patologiczną, na przykład w kontekście chorób nabytych lub wrodzonych. Jedną z takich chorób jest choroba Legga-Calvé-Perthesa.

W rzadkiej chorobie głowa kości udowej ulega martwicy po jednej lub obu stronach ciała. Procesy osteogenezy próbują kompensować martwą tkankę kostną poprzez budowanie kości. Jednak nowo zbudowana głowa kości udowej jest w większości zdeformowana i dlatego często nie pasuje już do związanego z nią gniazda. Choroby takie jak deformacje zwyrodnieniowe stawów lub zapalenie stawu mogą również powodować deformację główki stawu.