Okluzja nawykowa

Plik nawykowa okluzja odpowiada zwyczajowo przyjętej pozycji blokowania zęba, która zwykle ma miejsce przy maksymalnym kontakcie. Jeśli zgryz zostanie pominięty, okluzja nawykowa nie odpowiada fizjologicznie zamierzonej okluzji. Tak zwana linia okluzji pomaga zobiektywizować przesunięcia zgryzu.

Co to jest okluzja nawykowa?

W stomatologii okluzja odpowiada zamknięciu zębów. Jest to pozycja, którą przyjmuje dolny do górnego rzędu zębów, gdy szczęka zamyka się swobodnie w ostatecznej pozycji zgryzu.

Dwa główne rodzaje okluzji to okluzja statyczna i dynamiczna. W statycznej formie zgryzu dolne i górne rzędy zębów są połączone z maksymalnym możliwym kontaktem wielopunktowym i bez ruchu żuchwy. Zamknięcie nawykowe jest podformą tego typu okluzji. Mówiąc dokładniej, jest to zwykle zakładane połączenie zębów z maksymalnym interkulacją. Guzki i wgłębienia w górnej i dolnej szczęce całkowicie się zazębiają.

Punkty styczne okluzji znajdują się na tak zwanej płaszczyźnie okluzyjnej. Ta płaszczyzna jest zakrzywiona lub skręcona strzałkowo i poprzecznie zamiast płaskiej. Medyczne terminy krzywa Spee i Wilsona opisują tę krzywiznę.

Funkcja i zadanie

Kiedy usta są zamknięte, zęby dolnej szczęki automatycznie wchodzą w kontakt z pasami zębowymi górnej szczęki. To, w którym momencie dochodzi do kontaktu między zębami dolnymi i górnymi, zależy od indywidualnego przypadku.

Zwykła okluzja obejmuje kontakty zębów, które powstają między górną szczęką a dolną szczęką, gdy pacjent zwyczajowo gryzie. Okluzję nawykową zakłada się stosunkowo nieświadomie, a kontaktów zębów nie można zmienić świadomymi procesami. Zwykle okluzja zwyczajowa odpowiada pozycji wtrącenia, a tym samym zgryzowi odpowiada maksymalnemu kontaktowi między rzędami zębów.

Niewłaściwy zgryz to zwykle niewłaściwa okluzja. Płaszczyzna okluzyjna lub płaszczyzna żucia odpowiada płaszczyźnie przestrzennej, na której spotykają się rzędy zębów dolnej i górnej szczęki. Jest on zbudowany za pomocą linii łączących między punktem styku krawędzi tnącej zębów 31 i 41 a dalszym guzkiem zębów 36 i 46.

W przypadku zdrowej okluzji nawykowej płaszczyzna zgryzowa przebiega przez linię zamykającą wargę i jest zatem w przybliżeniu równoległa do linii łączącej dwie źrenice i równoległa do płaszczyzny Campera.

Aby zapewnić prawidłową okluzję, ortodoncja definiuje płaszczyznę zgryzową jako linię łączącą dwa skonstruowane punkty. Punkt vPOcP jest definiowany przez zmniejszenie o połowę odległości pośredniej przy zgryzie zgryzu siekacza i odpowiada w ten sposób środkowi na linii łączącej punkty styku dolnych górnych środkowych siekaczy. Na tym schemacie hPOcP odpowiada drugiemu skonstruowanemu punktowi środkowemu punktowi styku zębów trzonowych w okluzji.

Płaszczyzna okluzyjna umożliwia orientację w kątach zębów dolnych i górnych oraz umożliwia ustawienie kątowe płaszczyzny okluzyjnej w różnych punktach odniesienia. Jeśli okluzja zwyczajowa zbytnio odbiega od zdrowej płaszczyzny zgryzu, występuje wada zgryzu. Dzięki temu poziomowi można obiektywizować kątowania i niesprawności rzędów zębów.

Płaszczyzna zgryzowa to przybliżona średnia wartość z klinicznej krzywej okluzji. Ta krzywa Spee odpowiada naturalnemu przebiegowi powierzchni zgryzowych poszczególnych zębów. Poziom okluzji nawykowej zwykle nie odpowiada idealnemu poziomowi.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

W przypadku dysgnatii okluzja nawykowa różni się mniej lub bardziej od naturalnej płaszczyzny zgryzowej. Odkrycia te to niefizjologiczne zmiany w dolnej lub górnej szczęce, które mogą prowadzić do przesunięcia poszczególnych rzędów zębów.

Oprócz geniuszu pro i retro, pro i retrognathy to także dysgnathia. Przodka żuchwy i retrognatia żuchwy są charakterystycznymi przykładami takich wad zgryzu. Przodostopie żuchwy jest genetyczne. Podbródek i dolna warga wystają z tego zgryzu i tworzy się pozytywny krok wargi. W przypadku okluzji nawykowej przednie zęby dolnej szczęki znajdują się przed przednimi zębami w górnej szczęce. Może to spowodować uszkodzenie dotkniętych chorobą zębów i uszkodzenie przyzębia. Jako długoterminową konsekwencję można sobie wyobrazić przedwczesną utratę zębów.

W retrognatii żuchwy, która również jest uwarunkowana genetycznie, oprócz cofniętej brody występuje wystająca górna warga. To tworzy negatywny krok wargi. Podczas okluzji przednie zęby górnej szczęki znajdują się przed przednimi zębami dolnej szczęki. Często dolna szczęka również wgryza się w podniebienie. Również przy tego typu wadach zgryzu może dojść do uszkodzenia zębów lub uszkodzenia konstrukcji wsporczej zęba, co w dłuższej perspektywie może prowadzić do przedwczesnej utraty zębów.

Często wady uzębienia ocenia się na podstawie zwyczajowego okluzji pierwszego dolnego zęba trzonowego do pierwszego górnego trzonowca. Ta ocena jest oparta na klasyfikacji kątów. Wyniki odpowiadają klasie kątów I, II1, II2 lub III. W klasie kątów I, przedni guzek górnych sześcioletnich trzonowców zaciska się między guzkami dolnego sześcioletniego trzonowca. Ta pozycja okluzji odpowiada tak zwanej okluzji neutralnej. Wyniki klasy kąta II1 uzyskuje się, gdy przedni guzek sześcioletniego górnego trzonowca jest zamknięty przed przednim guzkiem sześcioletniego dolnego trzonowca, a górne przednie zęby są wysunięte. Ta nawykowa okluzja wynika głównie z ssania długiego kciuka w dzieciństwie.

W badaniach kątowych klasy II2 przedni guzek sześcioletniego górnego trzonowca zamyka się przed przednim guzkiem sześcioletniego dolnego trzonowca, a górne zęby przednie są pochylone w kierunku podniebienia. III klasa kąta występuje, gdy przedni guzek sześcioletniego górnego trzonowca zamyka się za drugim wierzchołkiem sześcioletniego dolnego trzonowca.