Porosty skórne

Ten spowodowany przez chorobotwórcze grzyby Porosty skórne szczególnie działa na skórę i błony śluzowe ludzi. Jeśli układ odpornościowy jest nienaruszony, rokowanie jest zwykle pozytywne.

Czym są porosty skórne?

Niektóre liszaj płaski łuszczy się lub całkowicie złuszcza w miarę postępu choroby. Niektóre formy mogą powodować mokre plamy, a nawet krwawienie.
© Artemida-psy - stock.adobe.com

Liszaj płaski jest chorobą zakaźną. W medycynie porosty skórne należą do tzw. Grzybic. Liszaj płaski jest wywoływany przez różne grzyby pasożytnicze. Porosty skórne mogą mieć wpływ zarówno na skórę osoby, jak i jej błony śluzowe.

Jeśli pasożytnicze grzyby rosną lub namnażają się w ciele człowieka, często wiąże się to z typowymi objawami porostów skórnych. Te objawy liszaja płaskiego obejmują pierścienie wzrostu, które można zobaczyć na skórze osoby. Takie słoje jako objaw liszaja płaskiego są często otoczone czerwonawymi grudkami.

Jednak liszaj płaski może przebiegać bez objawów zewnętrznych; W medycynie taki bezobjawowy porost skórny jest również nazywany niewidocznym porostem skórnym. W zależności od pacjenta i czynnika wywołującego liszaj płaski, choroba zakaźna może w niektórych przypadkach przebiegać przewlekle.

pierwotna przyczyna

Powierzchowny liszaj płaski jest zwykle spowodowany zakażeniem dermatofitami (grzybami nitkowatymi). Taka infekcja może wystąpić z osoby na osobę; Zarodniki grzybów, które mogą prowadzić do porostów skórnych, przenoszone są przez płatki skórne.

Z kolei liszaj płaski na błonach śluzowych jest zwykle wywoływany przez grzyby z rodzaju Candida. Często pojawieniu się liszaja płaskiego na błonach śluzowych sprzyja osłabiony układ odpornościowy danej osoby. Taki osłabiony układ odpornościowy może być spowodowany na przykład chorobami niedoboru odporności, niedawnymi przeszczepami lub środkami medycznymi, takimi jak chemioterapia.

Jeśli w wyniku osłabienia układu odpornościowego pojawia się porost skórny, nazywane jest to również infekcją oportunistyczną - osłabienie układu odpornościowego umożliwia rozwój grzyba.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Typowym objawem porostów skórnych są pierścienie wzrostu, które pojawiają się na skórze po wystąpieniu choroby i są otoczone guzkami lub pęcherzykami. Dotknięte obszary są delikatne w dotyku i lekko zaczerwienione. Grudki są często swędzące lub bolesne i powodują silny dyskomfort u pacjenta.

Niektóre liszaj płaski łuszczy się lub całkowicie złuszcza w miarę postępu choroby. Niektóre formy mogą powodować mokre plamy, a nawet krwawienie. W przypadku niewłaściwego lub braku leczenia, obszary te mogą ulec zapaleniu i prowadzić do rozwoju owrzodzeń. Samo porosty skórne są zwykle bezproblemowe.

Pojawiają się w ciągu kilku godzin i zwykle utrzymują się przez kilka dni do tygodni, zanim same ustąpią. W szczególności wysypki alergiczne powodują jedynie niewielki dyskomfort i są ogólnie nieszkodliwe. Jeśli liszaj skóry jest spowodowany pierwotną chorobą, mogą pojawić się dalsze komplikacje.

Szczególnie agresywne patogeny mogą prowadzić do przewlekłych porostów skórnych. Osoby dotknięte chorobą często cierpią z powodu typowych objawów przez miesiące lub nawet kilka lat. W dłuższej perspektywie choroba obciąża również psychikę, ponieważ u wielu dotkniętych nią osób pojawiają się lęki społeczne, kompleksy niższości lub depresja.

Diagnoza i przebieg

Typowe tworzenie się grudek na skórze lub błonach śluzowych chorego może już prowadzić do podejrzenia rozpoznania liszaja skórnego przez dermatologa (specjalistę chorób skóry). Usunięty płat skóry, który jest badany mikroskopowo, może służyć do potwierdzenia podejrzenia rozpoznania porostów skórnych.

W celu ustalenia w dalszym etapie dokładnego rodzaju grzyba, który doprowadził do powstania porostów skórnych, można stworzyć tzw. Hodowlę laboratoryjną (hodowlę) patogenu. Po całkowitym rozwinięciu kultury, która została stworzona, może między innymi dostarczyć informacji o skutecznym leczeniu farmakologicznym porostów skórnych.

Z reguły porosty skórne mają pozytywny przebieg przy wczesnym leczeniu. W niektórych przypadkach możliwe jest również, że porosty skórne mają przewlekły przebieg.

Komplikacje

W zależności od nasilenia i umiejscowienia, porosty skórne mogą mieć silny wpływ na codzienne życie chorego. Dzieje się tak na przykład, gdy porost rozprzestrzenia się na dłoniach i palcach lub skóra łuszczy się szczególnie mocno, jest zaczerwieniona i nie regeneruje się. Przede wszystkim jest to obciążenie psychiczne, które jest niedoceniane, ale może być bardzo wysokie.

Ciągłe swędzenie i wstyd przed łuszczącymi się plamami skóry utrudniają życie osobom dotkniętym chorobą i mogą prowadzić do komplikacji psychicznych. Dzieje się tak głównie wtedy, gdy choroba przebiega przewlekle i powraca lub nie ustępuje. W większości przypadków wszystko, co można zrobić, to spróbować złagodzić objawy. #

Całkowite wyleczenie nie jest możliwe w przypadku przewlekłego liszaja płaskiego. W pięciu do dwudziestu procent przypadków porostów skórnych choroby stawów występują z silnym bólem. Ponieważ często jest wywoływany przez osłabiony układ odpornościowy, również tutaj mogą wystąpić komplikacje.

Mogą wystąpić dalsze infekcje i choroby wtórne, które niekorzystnie wpływają na proces gojenia się porostów skórnych. Porosty mogą również rozprzestrzeniać się po całym ciele, a nawet powodować zatrucia krwi i problemy z sercem. Wtedy leczenie w szpitalu staje się nieuniknione.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Jeśli podejrzewa się łupież, można najpierw zastosować różne produkty przeciwłupieżowe. Jeśli te nie przyniosą efektu lub jeśli są inne dolegliwości, wizyta u lekarza ma sens. Zaczerwienienie skóry, swędzenie lub grudki wymagają wyjaśnienia lekarskiego, zwłaszcza jeśli towarzyszy mu stan zapalny lub krwawienie. Jeśli zauważysz krosty ropne, powinieneś udać się do lekarza tego samego dnia.

W przypadku poważnych powikłań, takich jak infekcja lub problemy z krążeniem, wskazane jest natychmiastowe badanie i leczenie. Nieleczony porost może rozprzestrzenić się na całe ciało, a nawet doprowadzić do problemów z sercem i przewlekłych chorób narządów wewnętrznych. Przewlekłe liszaje skórne wymagają ścisłego monitorowania przez specjalistę.

Oprócz lekarza pierwszego kontaktu można skonsultować się z dermatologiem lub specjalistą chorób wewnętrznych. Pacjenci cierpiący na choroby narządów wewnętrznych, układu odpornościowego lub tarczycy powinni porozmawiać z lekarzem prowadzącym. Jeśli łupież wystąpi w trakcie chemioterapii, najlepiej poinformować o tym lekarza prowadzącego.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Z reguły lekarze zalecają najpierw miejscową terapię porostów skórnych. Miejscowa terapia porostów polega na nałożeniu miejscowo skutecznych składników aktywnych na część ciała dotkniętą porostami skórnymi.

W przeciwieństwie do tzw. Terapii ogólnoustrojowej, w której do krwiobiegu dostają się również wchłonięte składniki aktywne (np. W postaci zastrzyków), miejscowa terapia porostów skórnych wiąże się zwykle ze stosunkowo mniejszą liczbą skutków ubocznych. Odpowiednie postacie lecznicze do nakładania miejscowych składników aktywnych na skórę to na przykład maści lub kremy.

W przypadku liszaja płaskiego na błony śluzowe można również zastosować terapię miejscową (w zależności od umiejscowienia chorej błony śluzowej) np. Sokami lub czopkami. To, które leki są odpowiednie do miejscowego leczenia liszaja płaskiego w każdym indywidualnym przypadku, zależy głównie od rodzaju grzyba, który jest podstawą liszaja płaskiego.

Leczenie ogólnoustrojowe porostów skórnych lekami przeciwgrzybiczymi (przeciwgrzybiczymi) przeprowadza się zwykle dopiero po nieskutecznej terapii miejscowej. W ciężkich przypadkach liszaja płaskiego może być również konieczna terapia łącząca składniki aktywne stosowane miejscowo i ogólnoustrojowo.

Perspektywy i prognozy

Rokowanie w przypadku liszaja płaskiego jest korzystne dla większości ludzi. Przy stabilnym i zdrowym układzie odpornościowym pacjenci zwykle doświadczają szybkiego gojenia. Często zdrowa osoba nie wymaga opieki medycznej, ponieważ system obronny organizmu samodzielnie zabija patogeny i usuwa je z organizmu. Leczyć należy osoby, które mają inne choroby lub układ odpornościowy nie jest w pełni odporny z powodu warunków naturalnych.

Proces gojenia ulega poprawie, jeśli osoby dotknięte chorobą skonsultują się z lekarzem przy pierwszych zmianach skórnych lub błon śluzowych. Umożliwia to szybką diagnozę i rozpoczęcie leczenia. Oprócz osób chorych do grup ryzyka osłabienia układu odpornościowego należą w szczególności niemowlęta, dzieci i osoby starsze.

Im szybciej rozpoczną leczenie, tym szybciej wyzdrowieją. Należy zapobiegać dalszemu namnażaniu się wywołującego grzyby i innych patogenów, które sprzyjają rozprzestrzenianiu się porostów skórnych. Tylko w ten sposób można zatrzymać rozwój porostów.

W celu wyzdrowienia należy również przestrzegać procesu gojenia się rany. Zapalenie lub otwarte rany mogą powodować komplikacje, których należy unikać. W ciężkich przypadkach pacjentowi grozi sepsa. Zatrucie krwi może prowadzić do przedwczesnej śmierci.

zapobieganie

Liszajowi płaskiemu można zapobiegać przede wszystkim poprzez wzmocniony układ odpornościowy organizmu. Jeśli układ odpornościowy jest nienaruszony, organizm ludzki jest zwykle w stanie skutecznie zwalczać grzyby wywołujące porosty skórne. Aby uniknąć nasilenia objawów liszaja płaskiego, przydatna może być wczesna wizyta u lekarza i związane z tym wczesne leczenie liszaja płaskiego.

Opieka postpenitencjarna

W większości przypadków porosty skórne można skutecznie leczyć. Zwykle wystarcza nawet własny system obronny organizmu. Doświadczenie pokazuje, że przede wszystkim nie ma prezentacji u lekarza. W wielu przypadkach w ogóle nie przeprowadza się badań kontrolnych.

Inaczej jest w przypadku pacjentów z osłabionym układem odpornościowym. W pewnych okolicznościach terapia może się przeciągać. Dzieje się tak zwłaszcza w przypadku przewlekłego rozwoju choroby. Porost skóry jest najpierw określany mikroskopowo przez dermatologa. Następnie następuje leczenie farmakologiczne.

Lekarz towarzyszy pacjentowi w ramach opieki pooperacyjnej. Ma to na celu uniknięcie komplikacji i zapewnienie zainteresowanej osobie wsparcia w jej codziennym życiu. Po skutecznym leczeniu liszaja płaskiego organizm nie buduje odporności. Ponowna infekcja jest możliwa. Jednak pacjenci mogą podjąć własne kroki, aby zapobiec infekcji.

Nie towarzyszy im bezpośrednio lekarz, ponieważ mają one wpływ na codzienne życie jednostki. Jednak poszkodowani otrzymują informacje, jak się chronić. Najlepszym środkiem zapobiegawczym jest wzmocniony układ odpornościowy. Wystarczające ćwiczenia i zdrowa dieta wzmacniają organizm. Skorzystają na tym ci, którzy również zdecydują się na wczesne leczenie. Ponieważ porosty skórne można najskuteczniej zwalczać we wczesnych stadiach.

Możesz to zrobić sam

W każdym razie porosty skórne wymagają leczenia. W zależności od przyczyny terapię medyczną można wspomóc środkami samopomocy oraz różnymi środkami domowymi i naturalnymi.

W wielu przypadkach pomaga codzienne mycie dotkniętych chorobą obszarów skóry melisą lub herbatą z rumianku. Letnie okłady z otrębami smolistymi lub leczniczą ziemią koją skórę i łagodzą swędzenie, podobnie jak okłady chłodzące i wilgotne płatki.

Sprawdziła się również pasta z miodu i posiekanego czosnku, którą nakłada się na dotknięty obszar. Kompresy z maślanki pomagają przy klasycznej łuszczycy. Ponadto można stosować okłady z roślin leczniczych i ziół, takich jak kwiaty siana, szałwia, tymianek i jałowiec.

Liszaj płaski będący skutkiem ostrej lub przewlekłej choroby skóry można również przeciwdziałać za pomocą rośliny leczniczej: bratek dziki. Zawarte w nich flawonoidy i saponiny stosowane w formie naparu wspomagają metabolizm i łagodzą swędzenie.

W przyczynowym leczeniu liszaja płaskiego wskazana jest zmiana stylu życia. Zdrowa dieta bogata w witaminy i minerały oraz regularne ćwiczenia mogą skutecznie redukować patologiczne zmiany skórne. Stres, jako jeden z głównych wyzwalaczy, można zwalczać różnymi metodami, takimi jak progresywne rozluźnienie mięśni czy trening autogenny. W dłuższej perspektywie iw przypadku nawracających objawów przydatna może być również psychoterapia.