Hiperinsulinizm

Z Hiperinsulinizm to stan zwiększonego stężenia insuliny we krwi, co prowadzi do hipoglikemii (niskiego poziomu cukru we krwi). Hipoglikemia często powoduje poważne problemy zdrowotne, które mogą prowadzić do śpiączki, a nawet śmierci.

Co to jest hiperinsulinizm?

Będzie pomiędzy Hiperinsulinizm i hiperinsulinemia. Podczas gdy w hiperinsulinemii stężenie insuliny wzrasta tylko chwilowo, hiperinsulinizm charakteryzuje się trwale zwiększonymi wartościami insuliny we krwi. Istnieje kilka przyczyn zwiększonego stężenia we krwi.

Najczęściej jest to wrodzony hiperinsulinizm, który jest genetyczny i istnieje już od urodzenia. Insulina jako hormon trzustki odpowiada za regulację poziomu cukru we krwi. Zapewnia transport glukozy do komórek organizmu. Im więcej insuliny, tym więcej glukozy jest transportowane do komórek. Poziom cukru we krwi coraz bardziej spada i osiąga zbyt niskie wartości.

Dlatego organizmowi nie można już dostarczać wystarczającej ilości glukozy. W szczególności mózg jest zależny od glukozy. Jeśli dopływ glukozy do mózgu staje się zbyt niski, nie może on już odpowiednio wykonywać ważnych funkcji. W ciężkich przypadkach często dochodzi do śpiączki i śmierci. W łagodniejszych przypadkach hiperinsulinizmu organizm próbuje skompensować hipoglikemię jedząc więcej pokarmów.

przyczyny

Hiperinsulinizm może być spowodowany trwale zwiększoną produkcją insuliny w trzustce lub opóźnionym rozkładem insuliny. Zwykle jednak produkuje się więcej insuliny. Na przykład cukrzyca typu II jest spowodowana zmniejszoną insulinoopornością.

Oznacza to, że chociaż dostępna jest wystarczająca ilość insuliny, jest ona mniej skuteczna z powodu braku receptorów insulinowych. Trzustka próbuje teraz zrównoważyć skuteczność insuliny poprzez zwiększenie produkcji insuliny. W tym przypadku jednak poziom cukru we krwi pozostaje podwyższony lub osiąga maksymalne prawidłowe wartości.

Hiperinsulinizm z hipoglikemią rozwija się w przypadku specjalnego guza trzustki (insulinoma) lub genetycznej nadprodukcji insuliny. Tak zwany wrodzony hiperinsulinizm genetyczny jest najczęstszą postacią hiperinsulinizmu. To z kolei można podzielić na hiperinsulinizm ogniskowy i rozproszony.

W ogniskowej wrodzonej hiperinsulinizmie zwykle występuje tylko jeden dotknięty obszar trzustki. Rozproszony hiperinsulinizm charakteryzuje się tym, że wszystkie komórki wysp trzustkowych wytwarzają więcej insuliny. Produkcja insuliny może również wzrosnąć z powodu wpływów psychologicznych lub słabo reagującej trzustki.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Hiperinsulinizm charakteryzuje się ciągłą potliwością, drżeniem i bladością. We wrodzonym hiperinsulinizmie objawy te pojawiają się od urodzenia. Ponadto obserwuje się problemy behawioralne, letarg, drgawki i zaburzenia świadomości. Objawy można szybko leczyć glukozą.

Po tym jednak poziom cukru we krwi ponownie bardzo gwałtownie spada. W ciężkich, nieleczonych przypadkach choroba może być śmiertelna lub powodować poważne zaburzenia rozwoju psychicznego. W bardzo łagodnych postaciach hiperinsulinizmu ciągłe uczucie głodu często prowadzi do zwiększonego spożycia pokarmu. Rezultatem może być głęboka otyłość.

Diagnoza i przebieg choroby

Diagnozę hiperinsulinizmu przeprowadza się na podstawie badań krwi. Mierzy się poziom insuliny, poziom cukru we krwi na czczo i ciał ketonowych w surowicy. Jeśli poziom insuliny na czczo przekracza 3 U / l, a poziom cukru we krwi jest niski, można to nazwać hiperinsulinizmem.

Stężenie ciał ketonowych jest zmniejszone, ponieważ insulina hamuje lipolizę, w wyniku czego mniej ciał ketonowych może powstać w wyniku rozkładu kwasów tłuszczowych. Poprawa objawów po podaniu glukozy lub glukagonu również wskazuje na hiperinsulinizm. Wreszcie tkankę trzustki można ocenić za pomocą metod obrazowania, takich jak ultrasonografia.

Ponadto ultrasonografia jest również odpowiednia do wykluczenia guza jako przyczyny hiperinsulinizmu. Oceniając miąższ trzustki, ważne jest rozróżnienie między hiperinsulinizmem ogniskowym i rozproszonym. To rozróżnienie jest bardzo ważne przy projektowaniu strategii leczenia.

Komplikacje

Hiperinsulinizm prowadzi do ciężkiej hipoglikemii u pacjenta. Może to prowadzić do różnych problemów zdrowotnych i komplikacji. W wielu przypadkach hipoglikemia powoduje utratę przytomności, mdłości i wyczerpanie. Odporność danej osoby znacznie spada, a bicie serca wzrasta nawet przy lekkich czynnościach.

Osoba dotknięta chorobą również wygląda blado i prawie nie może się skoncentrować. Występują zaburzenia świadomości, pacjent cierpi na pocenie się i drgawki. Jakość życia jest poważnie ograniczona przez hiperinsulinizm. Jeśli choroba występuje u dzieci, może prowadzić do poważnych zaburzeń rozwojowych, które zwykle mogą prowadzić do wtórnych uszkodzeń w wieku dorosłym.

Hiperinsulinizm potęguje uczucie głodu, a pacjent ma tendencję do zwiększania się, co może prowadzić do otyłości i nadwagi. Nie ma specjalnych komplikacji w leczeniu choroby. Stosuje się głównie leki, które mogą stosunkowo szybko wyeliminować objawy. Interwencja chirurgiczna jest konieczna tylko w rzadkich przypadkach. Wczesne leczenie nie skróci oczekiwanej długości życia danej osoby.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Osoby, które pocą się szybko, nawet przy niewielkich ruchach lub wykonujących codzienne czynności, powinny skonsultować się z lekarzem w celu wyjaśnienia objawów. Nerwowość, uporczywe drżenie kończyn lub blada twarz to oznaki niezgody. Wizyta lekarska jest konieczna, gdy objawy utrzymują się przez kilka dni lub tygodni i nasilają się.

Skurcze ciała, nietypowe zachowanie lub senność muszą zostać zbadane przez lekarza. Jeśli dolegliwości wystąpią już u noworodka, należy natychmiast powiadomić pediatrę. W przypadku zaburzenia świadomości lub utraty przytomności, pomoc medyczna musi zostać udzielona możliwie jak najszybciej, aby zapewnić przeżycie danej osoby. W ciężkich przypadkach należy wezwać lekarza ratunkowego. Do jego przybycia konieczne jest udzielenie pierwszej pomocy i zabezpieczenie dróg oddechowych. Nagłe załamanie, nieoczekiwane problemy behawioralne lub silne wahania nastroju są powodem do niepokoju.

Wizyta u lekarza jest wskazana w przypadku pogorszenia się zwykłego poziomu wydolności, osłabienia popędu i wewnętrznego niepokoju. Ogólne osłabienie, uczucie dużego głodu i zaburzenia odżywiania należy omówić z lekarzem. Jeśli występują nieprawidłowości w trawieniu, zmiany masy ciała lub zwiększona potrzeba snu, obserwacje powinien zbadać lekarz.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Leczenie hiperinsulinizmu zależy od jego przyczyny. Uzupełnianie glukozy drogą doustną lub dożylną uważa się za konserwatywne metody leczenia. Można również podstawić hormon glukagon. Glukagon jest antagonistą insuliny i zapewnia rozkład glukogenu przechowywanego w wątrobie na glukozę.

W tym samym czasie można przeprowadzić leczenie lekami diazoksydem lub nifedypiną. Diazoksyd otwiera wrażliwe na ATP kanały potasowe. Nifedypina hamuje kanały wapniowe. To hamuje wydzielanie insuliny. Jeśli metody zachowawcze nie poprawią objawów, można również rozważyć chirurgiczne usunięcie nadaktywnych komórek wysp trzustkowych.

W przypadku ogniskowego hiperinsulinizmu często możliwe jest całkowite wyleczenie. Tutaj usuwany jest tylko dotknięty obszar trzustki. W przypadku rozlanego hiperinsulinizmu należałoby przeprowadzić całkowitą resekcję komórek wysp trzustkowych. W tym procesie rozwija się jednak cukrzyca typu I. W tym przypadku podejmuje się próby osiągnięcia jak największego sukcesu poprzez farmakoterapię, tak aby żadna operacja nie była konieczna.

Stwierdzono jednak, że nadal istnieje nietypowy hiperinsulinizm, który łączy obie formy wrodzonego hiperinsulinizmu. W przypadku atypowego hiperinsulinizmu w trzustce występuje kilka wysoce aktywnych miejsc. Można je wykryć za pomocą procedur obrazowania. Również tutaj chirurgiczne usunięcie dotkniętych obszarów może w razie potrzeby doprowadzić do całkowitego wyleczenia.

Perspektywy i prognozy

Hiperinsulinizm powoduje poważne komplikacje w przypadku braku opieki medycznej. Rokowanie w tych przypadkach jest bardzo złe. Prowadzi do hipoglikemii i poważnych konsekwencji zagrażających życiu. Pacjent może stracić przytomność i zapaść w śpiączkę. Stan ten potencjalnie zagraża życiu lub może spowodować nieodwracalne szkody.

Leczenie zwiększa szanse złagodzenia objawów. Decydująca jest jednak przyczyna hiperinsulinizmu. W przypadku guza o ogólnej prognozie decyduje stadium i wyleczalność guza. Jeśli guz zostanie wcześnie wykryty i całkowicie usunięty, można podać dobre rokowanie przy późniejszej terapii przeciwnowotworowej. W większości przypadków inicjuje się wówczas długotrwałą terapię, która znacznie łagodzi objawy. Jeśli nie ma szans na wyleczenie z leczenia raka, w celu złagodzenia istniejących objawów stosuje się leczenie farmakologiczne. W takich przypadkach opieka nad pacjentem koncentruje się na złagodzeniu objawów wszelkich nieprawidłowości w celu złagodzenia istniejącego cierpienia.

Jeśli pacjent cierpi na podstawową chorobę przewlekłą, nie można oczekiwać wyleczenia. Bilans insuliny jest monitorowany i regulowany. Po odstawieniu przepisanych leków objawy nawracają. Przestrzeganie planu leczenia powoduje trwałą poprawę jakości życia.

zapobieganie

Większości form hiperinsulinizmu nie można zapobiec. Tylko hiperinsulinizmowi wywołanemu przez cukrzycę typu II można zapobiec poprzez zdrowy tryb życia.

Opieka postpenitencjarna

W przypadku hiperinsulinizmu dalsza opieka w większości przypadków jest trudna. W większości przypadków środki i możliwości dalszej opieki są poważnie ograniczone, tak że osoba dotknięta chorobą jest przede wszystkim zależna od szybkiej i przede wszystkim wczesnej diagnozy tej choroby. W najgorszym przypadku, jeśli nie jest leczona, osoba dotknięta chorobą może nawet umrzeć, więc wczesne wykrycie jest głównym celem tej choroby.

Im wcześniej hiperinsulinizm zostanie rozpoznany, tym zwykle lepszy jest dalszy przebieg tej choroby. Chorobę często leczy się za pomocą leków. Ważne jest, aby zapewnić prawidłowe dawkowanie przy regularnym przyjmowaniu, aby odpowiednio i trwale złagodzić objawy.

W przypadku pytań lub niejasności należy zawsze skonsultować się z lekarzem. W przypadku skutków ubocznych lub interakcji należy najpierw wezwać lekarza. Kontakt z innymi pacjentami z hiperinsulinizmem może być przydatny, ponieważ często dochodzi do wymiany informacji. Generalnie nie można przewidzieć, czy choroba doprowadzi do skrócenia średniej długości życia.

Możesz to zrobić sam

Hiperinsulinizm zdecydowanie musi leczyć lekarz. W najgorszym przypadku pacjent może umrzeć bez leczenia.

W przypadku cukrzycy bardzo pozytywny wpływ na chorobę może mieć zdrowa dieta i styl życia. W idealnym przypadku może to również całkowicie ograniczyć chorobę. Z reguły jednak osoby dotknięte chorobą są zależne od leczenia. Ponieważ osoby dotknięte chorobą pocą się często i mocno z powodu choroby, należy nosić lekką, przewiewną odzież, aby uniknąć pocenia się.

W przypadku problemów behawioralnych lub zaburzeń świadomości, szczególne wsparcie dla osób dotkniętych chorobą może mieć pozytywny wpływ na chorobę. Jednak objawy są leczone stosunkowo łatwo i szybko za pomocą leków. Ponadto pacjenci z hiperinsulinizmem powinni mieć regularne badania krwi w celu sprawdzenia poziomu cukru we krwi. Wskazane są również inne badania narządów wewnętrznych.

W przypadku utraty przytomności w wyniku hipoglikemii należy wezwać lekarza ratunkowego. Do czasu przybycia lekarza medycyny ratunkowej dana osoba musi zostać ułożona w stabilnej pozycji bocznej. Należy również ustawić regularne i spokojne oddychanie.