Tylko jeden nietknięty Rogówka to gwarancja dobrego widoku. Dzięki swojej ogromnej mocy refrakcyjnej ma ogromne znaczenie dla widzenia. Rogówka wymaga szczególnej uwagi, ponieważ jest bezpośrednio narażona na działanie środowiska z różnymi zagrożeniami.
Co to jest rogówka oka?
Oprócz skóry właściwej rogówka (łac. Rogówka) jest częścią zewnętrznej skóry oka. Gałka oczna jest prawie całkowicie pokryta nieprzezroczystą skórą właściwą, z wyjątkiem przedniej części, którą zajmuje przezroczysta, bardziej zakrzywiona rogówka.
Ze względu na krzywiznę padające promienie światła są wiązane, zanim dotrą do soczewki. Średnica rogówki wynosi około 13 milimetrów, grubość w środku około pół milimetra. Nie ma tam naczyń krwionośnych zasłaniających widok.
Dostarczanie składników odżywczych odbywa się poprzez środowisko wodne: ciecz wodnistą i płyn łzowy. Region, w którym spotykają się rogówka i skóra właściwa, nazywa się limbus (łac. Krawędź). Za rogówką znajduje się źrenica i tęczówka (łac. Tęczówka).
Anatomia i budowa
Rogówka składa się z pięciu warstw. Na powierzchni znajduje się wielowarstwowy nabłonek płaskonabłonkowy: warstwa komórek z płaskimi, połączonymi ze sobą komórkami, które leżą blisko siebie jak kostka brukowa. Grubość jest jedną dziesiątą grubości rogówki. Nabłonek jest w stanie odnawiać się co około siedem dni. Ostatnia warstwa nabłonka graniczy z błoną podstawną, która przechodzi w tzw. Błonę Bowmana.
Membrana Bowmana to solidna i pozbawiona komórek warstwa, która zapewnia stabilność. Nie może się odnowić. Zrąb jest bezpośrednio przymocowany do membrany Bowmana. Zrąb jest strukturą podobną do tkanki łącznej i stanowi 90 procent całkowitej grubości rogówki. Za jędrność i kształt odpowiadają białka strukturalne (kolageny). 78-procentowa zawartość wody i specjalny układ jednostek kolagenu zapewniają przezroczystość rogówki.
Włókna kolagenowe o innym składzie niż w zrębie są częścią sąsiedniej błony podstawnej. Nazywa się membraną Descemet i pomimo niewielkiej grubości jest bardzo odporna. Jednowarstwowy śródbłonek rogówki, który stanowi piątą warstwę, podąża w kierunku przedniej komory oka.
Funkcja i zadania
Rogówka ze względu na swoją przezroczystość może spełniać ważne zadanie: niezakłócony przepływ promieni świetlnych do siatkówki. Jednocześnie pełni funkcję ochronną. Służy jako rodzaj przedniej szyby oka i dlatego stanowi barierę przed szkodliwymi wpływami zewnętrznymi, takimi jak ciała obce i zarazki.
W przypadku mniejszych ubytków, górne warstwy są w stanie je ponownie naprawić szybko odrastającymi komórkami i tym samym uniknąć infekcji oka. Rogówka działa jak filtr przeciw niebezpiecznemu promieniowaniu UV w świetle słonecznym. Najważniejszą właściwością procesu widzenia jest zdolność do precyzyjnego załamywania padającego światła, tak aby docierało do siatkówki przez soczewkę. Ze względu na swoją silną krzywiznę rogówka ma udział w dwóch trzecich całkowitej mocy refrakcyjnej aparatu wzrokowego.
Odpowiada to około 40 z łącznie 65 dioptrii. Miernik dioptrii służy do wskazywania mocy refrakcyjnej (także: mocy refrakcyjnej) układów optycznych. Efekt refrakcji jest wspierany przez ciecz wodnistą znajdującą się między rogówką a soczewką. Działanie oka jest porównywalne do aparatu. Rogówka i soczewka działają jak czynnik refrakcyjny, podobnie jak układ soczewek w aparacie, tęczówka i diafragma oraz siatkówka odpowiadają filmowi.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na infekcje oczuChoroby i dolegliwości
Jednym z najczęstszych zaburzeń wzroku wpływających na rogówkę jest astygmatyzm, zwany również astygmatyzmem. U osób dotkniętych chorobą rogówka ma nieregularny kształt lub jest zakrzywiona w różnym stopniu. W rezultacie padające promienie światła nie są skupione w jednym punkcie, przez co obrazy wydają się zniekształcone.
To zaburzenie wzroku jest często wrodzone i często występuje razem z krótkowzrocznością lub dalekowzrocznością. Choroby rogówki mogą mieć charakter zapalny, niezapalny lub powodować urazy. Rzadko występujące, niezapalne zaburzenia polegają na zmianach kształtu, które prowadzą do ograniczeń funkcjonalnych. W rogówce rogówki w środku rogówki powstaje stożkowata deformacja, która w rezultacie ulega rozrzedzeniu i może się rozerwać.
Zapalenie rogówki (łac. Zapalenie rogówki) może być spowodowane infekcjami bakteryjnymi lub wirusowymi, wysuszeniem rogówki (na przykład zbyt rzadkim mruganiem oka) lub ciałami obcymi. Owrzodzenie rogówki (łac. Ulcus corneae) może rozwinąć się z rogówki uszkodzonej przez patogeny. Z reguły ten wrzód dotyczy tylko górnych warstw. Jeśli ostre ciała przebijają rogówkę, oprócz urazu mogą wywołać infekcje.
Urazy spowodowane chemikaliami, takimi jak zasady i kwasy, są szczególnie niebezpieczne ze względu na ich poważne skutki. Na dotkniętych obszarach tworzą się blizny zawierające tkankę łączną, a naczynia wyrastają do rogówki, pogarszając widoczność. Rezultatem może być zmętnienie rogówki. Inną przyczyną zmętnienia rogówki jest obrzęk rogówki, który prowadzi do zatrzymywania wody. Mogą wystąpić jako powikłania związane ze stanem zapalnym lub owrzodzeniem rogówki.
