Zespół hipermobilności

Plik Zespół hipermobilności (HMS) charakteryzuje się nadmierną elastycznością stawów, której przyczyną jest wrodzone osłabienie tkanki łącznej. Niewiele wiadomo na temat przyczyny choroby. Jakość życia jest szczególnie ograniczona przez przewlekły ból stawów.

Co to jest zespół hipermobilności?

Na Zespół hipermobilności jest to osłabienie tkanki łącznej, które prowadzi do niezwykłej nadmiernej ruchomości stawów. Choroba charakteryzuje się nadmierną rozciągliwością stawów. Rozróżnienie między normalną ruchliwością a hipermobilnością jest płynne. Zespół ten jest związany z dolegliwościami w obrębie układu mięśniowo-szkieletowego, ale należy je odróżnić od chorób reumatycznych.

HMS należy również rozpatrywać oddzielnie od innych chorób związanych z nadmierną ruchomością stawów, takich jak zespół Marfana, reumatoidalne zapalenie stawów, osteogenesis imperfecta czy zespół Ehlersa-Danlosa. W przypadku zespołu Ehlersa-Danlosa istnieją jednak dyskusje, czy zespół hipermobilności jest łagodną odmianą tej choroby. Pomimo łagodnego przebiegu dolegliwości poważnie obniżają jakość życia. Ponieważ choroba występuje bardzo rzadko, doświadczenie dotyczące jej przyczyn i skutków jest bardzo małe.

przyczyny

Niewiele wiadomo na temat przyczyn zespołu hipermobilności. W 1986 roku została włączona do Międzynarodowej Nosologii Dziedzicznych Chorób Tkanki Łącznej. W literaturze istnieją sprzeczne stwierdzenia. Mówi się, że jest to choroba dziedziczna autosomalnie dominująca. Jednak nie wspomniano o dotkniętym genie. Inne publikacje nie zakładają choroby dziedzicznej.

Nie jest też jasne, w jakim stopniu zespół można odróżnić od innych chorób. Niektórzy badacze podejrzewają związek z zespołem Ehlera-Danlosa, gdzie HMS jest łagodną odmianą tej choroby. W przypadku tego zespołu znane jest dziedziczenie autosomalne dominujące.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Głównym objawem zespołu hipermobilności jest nadmierna ruchliwość stawów aż do ich przeprostu. U małych dzieci ta hipermobilność jest nadal fizjologiczna, ponieważ tkanka łączna nie jest jeszcze w pełni rozwinięta w tym wieku. W okresie dojrzewania stawy całkowicie dojrzewają, a zakres ich ruchu zwykle maleje. Jednak tak nie jest w przypadku zespołu hipermobilności.

Wręcz przeciwnie, mobilność nawet wzrasta. Zespół definiuje się zgodnie z tak zwaną Beighton Score. Beighton Score to system punktowy, który opisuje stopień przeprostu. Na przykład występuje moment, w którym nadmierna rozciągliwość łokcia jest większa niż 10 stopni, kciuk dotyka przedramienia, podstawa małego palca może być rozciągnięta do 90 stopni, przeprost stawu kolanowego jest większy niż 10 stopni, a dłonie są wyciągnięte Uklęknij na podłodze. Jeśli są cztery lub więcej punktów, występuje zespół hipermobilności.

Uogólniona hipermobilność ma wartość patologiczną tylko wtedy, gdy towarzyszy jej przewlekły ból, bóle stawów, reumatyzm tkanek miękkich w więcej niż trzech miejscach, problemy neurologiczne i psychologiczne oraz inne objawy. Objawy mogą się pojawić lub nie. Ogólnie obraz kliniczny jest bardzo zmienny. Niektóre małe dzieci mają trudności z nauką chodzenia.

U innych osób pierwsze objawy pojawiają się dopiero w okresie dojrzewania. Typowym objawem jest postępująca progresja choroby. Oczekiwana długość życia jest zwykle normalna, z wyjątkiem rzadkich przypadków, w których stwierdza się zajęcie naczyń.

Diagnoza i przebieg choroby

Aby zdiagnozować zespół hipermobilności, należy przeprowadzić diagnostykę różnicową, aby odróżnić go od innych chorób. Te stany obejmują zespół Marfana, reumatoidalne zapalenie stawów, fibromialgię, normalne bóle wzrostowe i zespół Ehlersa-Danlosa. Jednak zgodnie z niektórymi definicjami występuje pewne pokrywanie się z zespołem Ehlersa-Danlosa.

Komplikacje

Zespół hipermobilności poważnie ogranicza i obniża jakość życia. Osoba dotknięta chorobą zwykle odczuwa silny ból, który dotyka głównie stawów. Skutkuje to również ograniczeniem możliwości poruszania się, przez co pacjent w życiu codziennym może być uzależniony od pomocy innych osób. Ruchliwość stawów zmniejsza się i prowadzi do poważnych ograniczeń.

W rezultacie normalne codzienne czynności lub zajęcia sportowe nie są już łatwo wykonalne dla pacjenta. Stawy mogą być również nadmiernie rozciągnięte. Ból może również występować w postaci bólu spoczynkowego i tym samym prowadzić do zaburzeń snu. Zespół hipermobilności zwykle nie prowadzi do skrócenia oczekiwanej długości życia, ale zespół ten postępuje z czasem i prowadzi do coraz poważniejszych objawów.

W wyniku uporczywego bólu pacjent często doświadcza depresji i innych zaburzeń psychicznych. Nie jest możliwe leczenie zespołu hipermobilności w sposób przyczynowy. Z tego powodu podaje się tylko leczenie objawowe. Nie prowadzi to do dalszych komplikacji ani dolegliwości. Nie można jednak przewidzieć, czy leczenie doprowadzi również do pozytywnego przebiegu choroby.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Gdy tylko pojawi się dyskomfort lub ból w układzie kostnym, należy skonsultować się z lekarzem. W przypadku zmian w ruchomości i nieprawidłowości w zakresie ruchu lekarz powinien dokładniej zbadać stan fizyczny. Jeśli stawy są nadmiernie ruchliwe lub nadmiernie rozciągane, często występują choroby, które mają pełzający przebieg. Dlatego należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem.

Jeśli dana osoba nie radzi sobie dobrze lub ma poczucie utraty sił, należy skonsultować się z lekarzem. W przypadku dolegliwości reumatycznych choroba jest już w zaawansowanym stadium. Dlatego w takich przypadkach należy natychmiast skonsultować się z lekarzem. Jeśli aktywność fizyczna nie może być dłużej wykonywana w zwykły sposób, jeśli występuje wewnętrzny niepokój lub jeśli dana osoba często czuje się wyczerpana, wskazane jest wyjaśnienie skarg.

Jeśli czujesz się źle, źle się czujesz lub masz problemy psychologiczne, zdecydowanie zalecamy wizytę kontrolną u lekarza. Jeśli objawy utrzymują się przez kilka tygodni lub miesięcy, istnieje powód do niepokoju. Jeżeli nasilą się lub nasilą, dana osoba potrzebuje pomocy medycznej i opieki medycznej. Jeżeli dzieci mają nietypowe problemy z nauką poruszania się, wskazane jest omówienie obserwacji z lekarzem. Jeśli nie chcesz biegać lub nadal się ograniczasz, powinieneś udać się do lekarza.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Terapia i leczenie

Terapia przyczynowa zespołu hipermobilności nie jest możliwa. Jednak cztery grupy reklamacji należy traktować indywidualnie. Obejmują one:

• problemy ortopedyczne
• leczenie bólu
• wpływ na układ nerwowy
• naczynia krwionośne ulegają zmianom

Problemy ortopedyczne należy traktować inaczej niż w przypadku klasycznych chorób reumatycznych. Niechęć dotyczy chirurgii Do wykonywania zabiegów chirurgicznych, ponieważ napinanie więzadeł jest często nieskuteczne i dochodzi do upośledzenia blizn. W rzeczywistości ćwiczenia budujące mięśnie przynoszą efekt przeciwny do zamierzonego. Nacisk kładziony jest na budowanie stabilności głębi. Należy unikać sportów kontaktowych i często powtarzalnych czynności. W tym celu delikatne formy treningu należy przeprowadzać bez nadmiernego rozciągania.

Jeśli zaciski nerwowe występują częściej z powodu napięcia mięśni, sensowne jest stosowanie poduszek na szyję lub aparatu szyjnego. Należy również obserwować układ naczyń krwionośnych, aby móc szybko reagować na pierwsze oznaki zbliżających się zaburzeń krążenia w mózgu. Ponieważ ból w największym stopniu wpływa na jakość życia, należy skupić się głównie na terapii bólu.

Terapia bólu obejmuje psychoterapię, techniki relaksacyjne oraz przyjmowanie słabych opiatów, takich jak tylidyna, tramadol i kodeina. W przypadku depresji przydatne jest również połączenie z lekami przeciwdepresyjnymi uśmierzającymi ból. Terapia behawioralna powinna zachęcać do zachowań ułatwiających radzenie sobie z chorobą i opracowywać strategie minimalizujące jej skutki.

Zmienność choroby powoduje, że konieczne jest opracowanie indywidualnych strategii radzenia sobie z problemami. Zajęcie się zespołem hipermobilności to proces trwający całe życie.

Perspektywy i prognozy

Rokowanie zespołu hipermobilności jest określane przez lekarzy jako niekorzystne. Chociaż zakłócenia nie skracają średniej długości życia, dochodzi do poważnych utrudnień w wykonywaniu codziennych obowiązków. Choroba przewlekła ma podłoże genetyczne i dlatego jest uważana za nieuleczalną. Naukowcy i badacze nie mają prawnych uprawnień do modyfikowania genetyki danej osoby. Z tego powodu leczenie choroby ogranicza się do leczenia istniejących dolegliwości.

Objawy są indywidualne, ale koncentrują się na układzie mięśniowo-szkieletowym człowieka. Ponadto zwykle zwiększają się w trakcie życia. U dużej liczby pacjentów ograniczenia choroby wywołują następstwa lub choroby psychiczne. Ciężar deficytów fizycznych przenosi się na poziom emocjonalny i prowadzi do pogorszenia samopoczucia. Ogólnie rzecz biorąc, sprawia to, że możliwe sukcesy leczenia są trudniejsze, a także może zaostrzyć istniejące objawy. W wielu przypadkach pacjenci są na co dzień zależni od pomocy innych osób, ponieważ sami nie radzą sobie w życiu codziennym. Poczucie bezradności może wywołać frustrację, problemy z zachowaniem lub zmiany osobowości. Ponadto osoba zainteresowana cierpi z powodu silnego bólu. Aktywne składniki preparatów przeciwbólowych powodują zachowania uzależniające i wywołują dalsze wtórne choroby.

zapobieganie

Nie ma sposobu, aby zapobiec zespołowi hipermobilności, ponieważ jest to najprawdopodobniej wrodzona wada tkanki łącznej. Należy jednak zrobić wszystko, aby uniknąć chorób wtórnych dzięki szerokiej gamie opcji terapeutycznych. Obejmuje to budowanie głębokiej stabilności stawów poprzez delikatne formy treningu, monitorowanie naczyń krwionośnych w celu uniknięcia zaburzeń krążenia lub udarów, zapobieganie uwięzieniu nerwów za pomocą szyjki i terapii bólu.

Opieka postpenitencjarna

W większości przypadków zespołu hipermobilności osoba dotknięta chorobą ma tylko kilka dostępnych bezpośrednich środków kontrolnych. Ponieważ jest to również choroba wrodzona, nie można jej całkowicie wyleczyć, przez co pacjent jest uzależniony od terapii przez całe życie. Jeśli dana osoba chce mieć dzieci, można również przeprowadzić poradnictwo genetyczne.

Pomoże to określić, jakie jest prawdopodobieństwo rozwoju choroby u dzieci. Zespół hipermobilności skupia się na wczesnym wykryciu i leczeniu, aby nie było dalszych komplikacji lub dolegliwości. Z reguły objawy zespołu hipermobilności leczy się fizjoterapią lub terapią przeciwbólową.

Osoba dotknięta chorobą może wykonać wiele ćwiczeń z tych terapii we własnym domu i tym samym przyspieszyć leczenie. Pomoc i wsparcie własnej rodziny lub przyjaciół jest również bardzo ważne w przypadku tej choroby i może przede wszystkim zapobiec depresji lub innym zaburzeniom psychicznym. W niektórych przypadkach konieczne jest jednak profesjonalne wsparcie psychologiczne. Zespół hipermobilności nie wpływa negatywnie na oczekiwaną długość życia osoby dotkniętej chorobą ani w żaden inny sposób jej nie skraca.

Możesz to zrobić sam

W przypadku zespołu hipermobilności niektóre dolegliwości można również ograniczyć poprzez samopomoc, dzięki czemu leczenie nie zawsze musi mieć miejsce.

W przypadku napięć mięśniowych można zastosować specjalne poduszki i inne środki pomocnicze, aby im zapobiegać i leczyć. Ćwiczenia rozluźniające mięśnie i ciało można również stosować w zespole hipermobilności, przy czym joga jest do tego szczególnie odpowiednia. Należy jednak unikać intensywnych zajęć lub zajęć sportowych, aby nie przeciążać ciała i mięśni. Przede wszystkim należy unikać ćwiczeń budujących mięśnie. W przypadku tego zespołu należy również przeprowadzić terapię bólu. Terapia ta jest zwykle prowadzona zgodnie z zaleceniami lekarza. Jednak osoba ta powinna unikać leków przeciwbólowych, gdy tylko jest to możliwe, ponieważ mogą one uszkodzić żołądek, jeśli są przyjmowane przez dłuższy czas.

W przypadku depresji i innych dolegliwości psychologicznych związanych z zespołem hipermobilności zawsze należy skontaktować się z psychologiem. Jednak rozmowy z bliskimi lub przyjaciółmi mogą mieć również pozytywny wpływ na przebieg choroby. Osoby dotknięte chorobą są również zależne od regularnych badań naczyń krwionośnych i krążenia, aby zapobiec możliwym powikłaniom i zaburzeniom.