Syndrom Konusa

Plik Syndrom Konusa to zespół paraplegiczny spowodowany uciskiem dolnego rdzenia kręgowego na poziomie stożka rdzenia kręgowego i związany z zaburzeniami oddawania moczu. Najczęściej zjawisko to występuje jako część przepukliny dysku. Zespół ten jest nagłym przypadkiem medycznym i jest natychmiastowym wskazaniem do chirurgicznej dekompresji w celu uniknięcia nieodwracalnych uszkodzeń.

Co to jest zespół Konusa?

W większości przypadków zespół stożka jest wynikiem przepukliny dysku. Rzadziej za ucisk odpowiednich segmentów rdzenia kręgowego odpowiadają zaburzenia krążenia, a nawet guzy.
© Henrie - stock.adobe.com

Mózg i rdzeń kręgowy tworzą centralny układ nerwowy. Wszystkie zdolności motoryczne są kontrolowane przez znajdującą się tutaj tkankę nerwową. Szczególnie rdzeń kręgowy odgrywa ważną rolę w kontrolowaniu ruchu.

$config[ads_text1] not found

Szczególnie ważne w tym kontekście są drogi piramidalne, z których wszystkie dobrowolne i odruchowe polecenia ruchu są transportowane do mięśniowych organów sukcesu poprzez odprowadzające drogi nerwowe. Odpowiednio, uszkodzenie rdzenia kręgowego ma poważne konsekwencje. Uszkodzenia w obrębie całej średnicy rdzenia kręgowego nazywane są np. Zespołem paraplegii.

Wszystkie zespoły paraplegiczne są związane z paraliżem. W zależności od rodzaju uszkodzenia rdzenia kręgowego, objawami porażenia są porażenie wiotkie lub spastyczne. Tak zwany zespół stożka to zespół przekrojowy z lokalizacją uszkodzenia na poziomie stożka rdzeniowego, który dotyczy segmentów rdzenia kręgowego od S3 do S5. Głównymi objawami zespołu są nietrzymanie moczu i zaburzenia funkcji seksualnych.

przyczyny

Przyczyną zespołu Konusa jest ucisk dolnego rdzenia kręgowego. Ucisk na stożek rdzeniowy na końcu ogonowego rdzenia kręgowego powoduje zaburzenia związane z zespołem. Dokładniej, na odcinki krzyżowe rdzenia kręgowego od S3 do S5 wpływa przede wszystkim związany z nimi ucisk.

$config[ads_text2] not found

Może to również dotyczyć kości ogonowej rdzenia kręgowego na poziomie kręgów lędźwiowych. W większości przypadków zespół stożka jest wynikiem przepukliny przyśrodkowej dysku. Rzadziej za ucisk odpowiednich segmentów rdzenia kręgowego odpowiadają zaburzenia krążenia, a nawet guzy.

Zespół opisywano również w przypadkach, gdy stożek rdzeniowy jest z natury przyczepiony do otaczających go struktur. W takim przypadku jest to jednak bardziej zespół uwiązanego sznurka niż zespół stożka, który uszkadza stożek rdzeniowy podczas wzrostu. Prawie we wszystkich przypadkach zespół czopków jest powiązany z tak zwanym zespołem kaudy i czasami nazywany jest w tym kontekście zespołem stożka-kaudy.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Podobnie jak wszystkie inne zespoły paraplegiczne, zespół czopków jest przede wszystkim związany z zaburzeniami ruchu. W przypadku zespołu czopków dotyczy to głównie zaburzeń ruchowych mięśni zwieraczy pęcherza i odbytu. Fotel często nie może być dłużej trzymany przez pacjenta. To samo dotyczy moczu.

Kluczowym objawem tego zespołu są zaburzenia mikcji, takie jak nieustanny kapanie moczu. Nietrzymanie moczu z przepełnienia, w którym pęcherz pacjenta jest stale pełny, ale nie można go opróżnić do woli, można również uznać za zaburzenie mikcji. W większości przypadków we wczesnych stadiach nie ma zaburzeń ruchowych.

$config[ads_text3] not found

Początkowo zespół stożka objawia się najczęściej w tzw. Znieczuleniu bryczesowym, które charakteryzuje się symetrycznymi zaburzeniami czucia po wewnętrznej stronie obu ud. Ten obszar skóry jest zaopatrywany przez nerwy w odcinkach S1 do S3. Szczególnie mężczyźni często cierpią na zaburzenia erekcji lub zaburzenia wytrysku w późniejszych stadiach zespołu czopków.

Z reguły ucisk powoduje co najmniej niewielki ból w okolicy bioder, ponieważ wrażliwe nerwy są również uszkadzane przez nacisk na dolny rdzeń kręgowy. Zwykle nie występuje paraliż nóg.

Diagnoza i przebieg choroby

Lekarz rozpoznaje zespół czopka na podstawie wywiadu medycznego i obrazowania. Odbyt pacjenta jest zasadniczo wiotki, ponieważ mięsień zwieracza nie pracuje prawidłowo. W ramach diagnozy nieudany odruch odbytu lub opuszkowo-jamistego może wskazywać na zespół czopka. Odruchy rzepki i ścięgna Achillesa są zachowane w zespole izolowanego stożka.

CT lub MRI mogą być stosowane jako obrazowanie diagnostyczne i wyjaśniające przyczynę. Na przykład obrazowanie może pokazywać przepuklinę dysku. W przypadku pacjentów z zespołem Konusa rokowanie zależy w dużej mierze od czasu rozpoznania. Jeśli ucisk trwa zbyt długo, uszkodzone nerwy obumierają nieodwracalnie.

Komplikacje

Zespół czopka jest bardzo poważnym i niebezpiecznym stanem dla organizmu osoby zainteresowanej, a jeśli leczenie nie zostanie rozpoczęte natychmiast, może zwykle prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń następczych i paraliżu całego ciała. Osoba dotknięta chorobą cierpi na zaburzenia oddawania moczu, paraliż i uczucie mrowienia.

$config[ads_text4] not found

Jakość życia jest znacznie ograniczona i obniżona przez zespół czopków. Nierzadko prowadzi to do zaburzeń ruchu, tak że pacjent może być również zależny od wózka inwalidzkiego. Funkcja pęcherza jest również upośledzona, przez co nie można już właściwie kontrolować oddawania moczu. Często zdarza się, że depresja i inne dolegliwości psychiczne lub nastroje występują.

Na całym ciele mogą wystąpić zaburzenia czucia, które mają ogromny wpływ na codzienne życie. Narządy płciowe są zwykle dotknięte zaburzeniami erekcji. Zespół Konusa drastycznie obniża jakość życia pacjenta. Często występuje silny ból w biodrze. Leczenie zespołu Konusa musi być natychmiastowe.

Powikłania występują najczęściej, gdy rozpoczyna się opóźnione leczenie. Może to prowadzić do nieodwracalnych szkód, tak że osoba dotknięta chorobą przez całe życie cierpi z powodu konsekwencji i paraliżu. Nie można sformułować ogólnego stwierdzenia na temat ograniczenia średniej długości życia.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Zespół Konusa to zawsze stan nagły. Leczenie należy rozpocząć natychmiast, jeśli wystąpią objawy, takie jak paraliż lub drętwienie nóg. Po wstępnym leczeniu przez lekarza ratunkowego pacjent musi zostać zbadany w poradni specjalistycznej. Terapia długoterminowa planowana jest indywidualnie w zależności od stopnia nasilenia paraplegii i prowadzona przez różnych specjalistów. Osoby cierpiące na zespół Konusa muszą dokładnie skonsultować się z lekarzem. Zespół paraplegiczny można leczyć dobrze, jednak wraz z postępem choroby mogą pojawić się różne dolegliwości, które wymagają indywidualnego leczenia.

Pacjenci, którzy nagle zauważą oznaki zaburzeń ruchowych w pęcherzu i zwieraczach odbytu, powinni poinformować o tym lekarza. Nietypowe zaburzenia czucia lub ból należy również wyjaśnić, jeśli pojawiają się nagle i podejrzewa się powikłanie medyczne. Zespół Konusa znacznie ogranicza jakość życia, dlatego osoby dotknięte chorobą często potrzebują również wsparcia terapeutycznego. Jeśli pojawią się nastroje depresyjne lub inne problemy, najlepiej poinformować o tym lekarza. Mogą zbadać pacjenta, aby wykluczyć organiczną przyczynę i wezwać terapeuty, jeśli to konieczne.

Leczenie i terapia

Zespół Konusa jest zawsze stanem nagłym wymagającym natychmiastowej interwencji. Im dłuższy nacisk na dolny rdzeń kręgowy, tym większe prawdopodobieństwo, że nerwy zostaną trwale uszkodzone. Po postawieniu diagnozy, jak najszybciej przeprowadza się chirurgiczną dekompresję.

Konserwatywne środki farmakologiczne nie nadają się do leczenia. Należy wyeliminować przyczynę istniejących zaburzeń, w tym przypadku stan ucisku w okolicy rdzenia kręgowego. W pojedynczych przypadkach w celu odciążenia dolnego rdzenia kręgowego stosuje się tak zwaną nukleoplastykę. Zabieg jest małoinwazyjnym zabiegiem w terapii przepukliny krążka międzykręgowego.

W tym przypadku interwencja odbywa się w znieczuleniu miejscowym. Podczas zabiegu chirurg pracuje ze specjalną sondą, którą wprowadza się do rdzenia kręgowego. W pewnych okolicznościach pacjenci mogą wymagać określonej fizjoterapii po zabiegu. Objawy spowodowane uciskiem zwykle ustępują, gdy tylko rdzeń kręgowy jest odciążony.

Jednak początkowy stan fizjologiczny zwykle nie jest w pełni przywracany przez ulgę. Działania fizjoterapeutyczne mają szczególne znaczenie w przypadku zespołu czopków, który został rozpoznany i skorygowany późno.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki przeciwbólowe

Perspektywy i prognozy

Perspektywa wyleczenia zespołu Konusa zależy od szybkości leczenia. Ponieważ choroba jest nagłym przypadkiem intensywnej terapii, należy jak najszybciej powiadomić pogotowie ratunkowe. Ponadto, aby rokowanie było dobre, osoby obecne muszą udzielać pierwszej pomocy. Jeśli odmówi się pomocy w nagłych wypadkach lub opieki medycznej, perspektywa wyzdrowienia znacznie się pogarsza. Zwykle nie można już tego osiągnąć w dalszym ciągu życia. Uszkodzenie organizmu jest nieodwracalne i zwykle powoduje szkody następcze. Im później można rozpocząć ekstensywną terapię, tym cięższe są długoterminowe skutki zespołu Konusa.

Dla wielu pacjentów, pomimo wszelkich starań, nie jest możliwe uwolnienie się od objawów, ponieważ nie zapewniono pełnej opieki natychmiast po zdarzeniu wyzwalającym. Paraliż lub ograniczenia w poruszaniu się często trwają przez całe życie. Ponadto można spodziewać się następstw psychologicznych z powodu stresu emocjonalnego związanego z chorobą.

Ponadto rozpoczęte terapie, podawanie leków i leczenie inwazyjne może wywołać powikłania lub skutki uboczne. Prowadzi to do konieczności optymalizacji planu leczenia i może opóźnić proces gojenia. Miesiące lub lata po zdarzeniu wyzwalającym wielu pacjentów zgłasza pogorszenie jakości życia z powodu objawów, które nadal występują.

zapobieganie

Ponieważ przepuklina dysku jest najczęstszą przyczyną zespołu czopków, w profilaktyce tego zespołu stosuje się te same środki zapobiegawcze, co w przypadku przepukliny dysku. Na przykład trening kręgosłupa lub regularne wizyty w zapleczu okazały się skutecznym środkiem zapobiegawczym w przypadku przepukliny dysku.

Opieka postpenitencjarna

W przypadku zespołu Konusa dalsze działania są w większości przypadków bardzo ograniczone. Z reguły również choroby nie da się całkowicie wyleczyć. Przede wszystkim poszkodowanemu zależy na szybkiej diagnozie, aby nie doszło do dalszego paraliżu organizmu. W wielu przypadkach samego paraliżu nie można już cofnąć, tak że w takich przypadkach nie ma już żadnych dalszych środków dostępnych dla osoby dotkniętej chorobą.

Dlatego większość osób dotkniętych chorobą jest uzależniona od pomocy innych osób w swoim życiu i potrzebuje wsparcia w życiu codziennym. Przede wszystkim pomoc i opieka Twojej rodziny i przyjaciół ma bardzo pozytywny wpływ na dalszy przebieg choroby. Często można złagodzić lub nawet zapobiec depresji lub innym zaburzeniom psychicznym.

Fizjoterapia jest często konieczna w przypadku zespołu stożka. Osoba poszkodowana może powtórzyć ćwiczenia w domu i tym samym przyspieszyć proces gojenia. Dalsze działania następcze zwykle nie są możliwe. Jednak zespół zwykle nie skraca oczekiwanej długości życia osób dotkniętych chorobą.

Możesz to zrobić sam

Zespół czopka jest zawsze nagłym przypadkiem medycznym. Gdy tylko pojawią się pierwsze objawy zespołu paraplegicznego, należy wezwać pogotowie ratunkowe. Do tego czasu należy udzielić pierwszej pomocy lub położyć się i spróbować spokojnie oddychać.

Po operacji osoba zainteresowana musi się uspokoić. Przez pierwsze kilka dni należy unikać ćwiczeń i innej aktywności fizycznej. Po tygodniu możesz ponownie rozpocząć łagodny sport po konsultacji z lekarzem. Jeśli zespół stożka zostanie rozpoznany dopiero w późnym stadium, należy naprawić już powstałe uszkodzenie. Osiąga się to przede wszystkim poprzez działania fizjoterapeutyczne, które może wspierać osoba, której dotyczy trening indywidualny. W tym celu lekarz skieruje pacjenta do odpowiedniego fizjoterapeuty.

Rozpoznanie i usunięcie przyczyny jest ważnym krokiem leczenia. Wielu pacjentów z zespołem Konusa ma nadwagę lub pracuje w zawodzie, który obciąża plecy. Wyzwalacze te należy jak najszybciej znaleźć i usunąć. Można to osiągnąć poprzez zmianę pracy, zmianę nawyków stylu życia lub towarzyszenie terapii. Regularny trening kręgosłupa lub uczęszczanie do szkoły kręgosłupa mogą również złagodzić objawy i uniknąć zespołu nowego czopka.