konwergencja

Oznaczenie konwergencja wraca do łacińskiego słowa „convergere” i oznacza „skłaniać się ku sobie”, „pochylać się ku sobie”. Położenie oczu, z którymi linie wzroku przecinają się bezpośrednio przed oczami, określa się jako zbieżność.

Jaka jest zbieżność?

Młodzi dorośli i dzieci są w stanie wyraźnie widzieć pomimo dalekowzroczności (nadwzroczności), kompensując ich ametropię.Żargon techniczny określa tę równowagę jako zakwaterowanie. Mięśnie rzęskowe oczu napinają się, co zwiększa siłę refrakcji soczewki.

Osoby bez wad wzroku nie muszą dostosowywać ostrości wzroku, aby wyraźnie widzieć w pobliżu. Aby przyjąć odpowiednią pozycję wyjściową do bliskiego widzenia, oboje oczu w tym samym czasie poruszają się do wewnątrz. Z technicznego punktu widzenia proces ten nazywa się konwergencją.

Oba procesy razem określane są jako bliskie skupienie lub bliskie utrwalenie. Dzięki temu naturalnemu procesowi ludzie mogą patrzeć na obiekty z bliska, nie widząc podwójnych obrazów.

Funkcja i zadanie

Wyzwolenie dowolnego ruchu zbieżności jest często określane jako zez, ale nie jest to poprawne, ponieważ linie twarzy lewego i prawego oka ustalają równoległe obiekty w pobliżu i nie odbiegają od siebie. Tak zwany zez występuje tylko wtedy, gdy zaburzone jest odruchowe zwężenie źrenic. Oba oczy mają wtedy ograniczone ruchy do wewnątrz. W zależności od nasilenia zaburzenia konwergencji występuje różna siła zeza. Lekarze mówią o nadmiarze konwergencji.

Bez konwergencji i reakcji konwergencji ludzie nie byliby w stanie widzieć w trzech wymiarach. Trójwymiarowe widzenie wymaga ustawienia obu gałek ocznych w tym samym punkcie, aby stworzyć trójwymiarowy obraz przez centralny układ nerwowy (OUN).

Reakcja konwergencji jest procesem neurofizjologicznym. Ta pętla kontrolna obejmuje również zwężenie źrenic (zwężenie źrenic) i akomodację. Akomodacja to regulacja oczu, aby zapewnić niezakłócone widzenie do bliży. Zespół zwężenia źrenicy, reakcji konwergencji i bliskiej ostrości nazywany jest triadą bliskiego ogniskowania.

Reakcja konwergencji zachodzi przez trzeci nerw czaszkowy. Język techniczny nazywa to nerwem okoruchowym. Wraz z szóstym nerwem czaszkowym (nerw odwodzący) i czwartym nerwem czaszkowym (nerw bloczkowy) odpowiada za wykonywanie ruchów gałek ocznych. Skurcz zewnętrznych mięśni oka jest wyzwalany przez rdzeń ruchowy trzeciego nerwu czaszkowego. Za pomocą tych mięśni oka gałki oczne mogą poruszać się do wewnątrz. Ten proces jest znany jako ruch konwergencji. W wyniku skurczu mięśni pierścienia oka (Musculus sphincter pupillae) następuje tymczasowe zwężenie źrenicy. W tym samym czasie zewnętrzne mięśnie oka kurczą się, skupiając się na pobliskich przedmiotach.

Zwracając oczy do wewnątrz, reakcja konwergencji umożliwia nałożenie się dwóch linii twarzy i pozwala uniknąć podwójnego widzenia. Bez tego procesu oglądanie obiektów z bliska nie byłoby możliwe.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Jeśli reakcja konwergencji jest ograniczona, występuje niedostateczna lub nadmierna funkcja. Stopień obecnego zaburzenia konwergencji określa się ilorazem AC / A w strabologii. Jest wskaźnikiem stanu patologicznego widzenia obuocznego (widzenia obuocznego).

Lekarz ustala, na ile pacjent jest w stanie jednocześnie wykorzystać zdolności motoryczne i czuciowe obu oczu. Konwergencja obu oczu wynosi od dwóch do trzech stopni na dioptrię. Stopień zakłócenia konwergencji można określić metodą gradientu i heteroforii.

Zez jest wywoływany przez nadmierną reakcję konwergencji zwaną nadmiarem konwergencji. Jeśli ktoś patrzy w dal, jego oczy poruszają się równolegle do przodu. Patrząc z bliska, oczy poruszają się do wewnątrz i są skierowane lekko w dół. Jeśli wzrok jest skierowany z powrotem w dal, występuje rozbieżność. Zewnętrzne mięśnie oka (mięśnie rzęskowe) są odpowiedzialne za niezakłócone skręty.

W przypadku słabej zbieżności oczy nie są w stanie dostosować się do odległości, ponieważ mięśnie są zbyt słabe i nie mogą już wykonywać odpowiedniego skurczu. Ludzie nie mogą już wtedy wyraźnie widzieć obiektów w pobliżu.

Mózg aktywuje centrum wzrokowe, aby zmniejszyć to zaburzenie konwergencji, próbując zoptymalizować jakość postrzeganych obrazów poprzez retusz i wartości empiryczne. Jednak proces ten jest wyczerpujący, a wyraźne widzenie jest możliwe tylko tymczasowo. W dłuższej perspektywie ostrość wzroku spada, wady wzroku nie można już kompensować. Pojawia się trwały słaby wzrok, który należy poprawić. Impuls jednego oka jest wtedy wyłączany, a drugie przejmuje widzenie z bliska.

Tworzy to różne rodzaje zeza. Prezbiopia zachodzi między 40 a 50 rokiem życia. Osoba dalekowzroczna szybko zauważa te zmiany, ponieważ często musi dostosować swoje widzenie do bliży.

Częściowo akomodacyjny zez ma miejsce, gdy okulary nie eliminują całkowicie tej ametropii, a jedynie zmniejszają kąt zeza. Konwergencja spazmatyczna występuje w przypadku skurczu, któremu towarzyszy zwężenie źrenicy i zwiększona ostrość. Niewydolność jest najczęściej spowodowana zaburzeniem zmiany kącika oka. Przyczyną może być uszkodzenie neurogenne lub czuciowo-ruchowe. To zaburzenie wzroku można częściowo skorygować za pomocą okularów pryzmatycznych lub ćwiczeń wizualnych. Możliwa jest również operacja oka.

Orbitopatia endokrynologiczna ma słabą zbieżność. Termin „endokrynologiczny” wskazuje na chorobę tarczycy, która powoduje tę chorobę autoimmunologiczną. Charakterystyczne jest wysunięcie gałek ocznych (wytrzeszcz) z powiększoną powieką. Jest wywoływana przez zmiany w tkance za gałkami ocznymi. Te zmiany wielkości i struktury wpływają na tkankę łączną, mięśniową i tłuszczową. Oczy puchną z powodu infiltracji tkanki, a elastyczność mięśni jest ograniczona. Ruch oczu jest bolesny, a odwracanie spojrzenia jest ograniczone.