lobotomia

Plik lobotomia to zabieg chirurgiczny w ludzkim mózgu. Podczas zabiegu chirurgicznego dochodzi do przecięcia dróg nerwowych.Celem jest zminimalizowanie istniejącego bólu.

Co to jest lobotomia?

Lobotomia to zabieg chirurgiczny. Podczas zabiegu chirurgicznego dochodzi do celowego przecięcia dróg nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym. Separacja jest trwała.

Nerwy w mózgu nie mogą już się regenerować ani ponownie rosnąć razem. Ten krok ma na celu złagodzenie i wyeliminowanie przewlekłego bólu lub trwałego dyskomfortu u pacjenta. Wpływa na drogi nerwowe, które znajdują się między wzgórzem a płatem czołowym. Lobotomia to bardzo kontrowersyjna procedura. Choć wynalazca tej metody, neurolog Walter J. Freeman, otrzymał za nią w 1949 roku Nagrodę Nobla, już w latach pięćdziesiątych XX wieku był oceniany krytycznie.

Występujące skutki uboczne są bardzo poważne i zwykle zmieniają życie. Po operacji pacjent często przez całe życie cierpi na poważne kalectwa i poważne konsekwencje psychologiczne. Wielu pacjentów wymagało stałej opieki medycznej po operacji. Często musieli być przyjmowani do domów opieki, z których nie mogli opuścić do końca życia. Z tego powodu metoda ta nie jest już dziś stosowana przez lekarzy. Zamiast tego stosuje się różne leki psychotropowe.

Funkcja, efekt i cele

Lobotomia została opracowana i stosowana u osób z poważnymi chorobami psychicznymi. Początkowo uważano, że zabieg lobotomii jest przełomem w możliwościach medycznych.

Osoby uznane za nieuleczalnie chore, które zostały przyjęte jako pacjenci do szpitala psychiatrycznego lub sanatorium, powinny doświadczyć trwałej poprawy stanu zdrowia. Lobotomię wykonano przede wszystkim w celu złagodzenia różnych chorób psychicznych lub stanów psychicznych. Lekarze zakładali nawet trwałe wyleczenie. Jeśli nie udało się tego osiągnąć, stwierdzili, że wyniki stanowiły znaczną poprawę w porównaniu z poprzednim stanem. Podczas zabiegu chirurgicznego drogi nerwowe zaklasyfikowane jako chore zostały celowo przecięte między wzgórzem a płatem czołowym.

Celem było, aby linie sygnałowe zaklasyfikowane jako uszkodzone nie kontynuowały swojej pracy. Według ekspertów medycznych, spostrzeżenia i myśli były transportowane ścieżkami nerwowymi prowadzącymi do międzymózgowia. Łączą się one z uczuciami osoby i są niewłaściwie powiązane z pacjentem. Cięcia włókien nerwowych powinny przecinać tkankę w mózgu. To stworzyło podstawę dla ludzkiego organizmu do tworzenia nowych włókien nerwowych. Zdrowe włókna powinny wtedy pozytywnie zmienić osobowość chorego w trakcie procesu gojenia. Założono, że ludzki mózg jest plastyczny i że po utracie włókien nerwowych powstają nowe sieci, które można automatycznie sklasyfikować jako zdrowe.

To samo można zobaczyć we włóknach nerwowych na twarzy. Po kilku tygodniach lub miesiącach następuje regeneracja uszkodzonych dróg nerwowych, szczególnie w okolicy kości policzkowych. Są wtedy w pełni funkcjonalne, a wcześniejszy ból często ustępował. Badacze wykorzystali te odkrycia i przenieśli swoje teorie na inne obszary ludzkiego organizmu. Z perspektywy neuronaukowej badacze uzyskali pomysły na temat obszarów mózgu, w których zachodzą określone procesy. Dopatrzyli się przyczyn chorób psychicznych, schizofrenii, lęku czy depresji w uszkodzonych drogach nerwowych i tkankach mózgu. Liczyli też na uzależnienie od alkoholizmu.

Przekonani, że zaburzenia uczenia się czy stresy psychiczne spowodowane doświadczeniem wojny można również wyleczyć przecinając włókna nerwowe, wykonali lobotomię. Pacjenci, którzy wcześniej mieli nienormalne zachowanie, którego nie można było poprawić pomimo terapii lub leków, powinni ponownie stać się bardziej towarzyscy.

Celem była poprawa zachowań społecznych i osobowości. Lekarze obiecali ulgę od trwałego napięcia wewnętrznego, zaburzeń paniki czy urojeń. Przekonanie, że organizm ludzki wyleczy się sam poprzez pojawienie się nowych nerwów, doprowadziło do tego, że chore włókna nerwowe często przecinano w brutalny sposób stalowym gwoździem w oczodole.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Lobotomia ma szereg skutków ubocznych i ogromne ryzyko. Obejmują one od dolegliwości psychologicznych po poważne niepełnosprawności trwające całe życie. Chore pacjenci wymagali opieki i musieli korzystać z codziennej opieki medycznej.

Istnieją udokumentowane przypadki, w których pomimo dużego wysiłku nie można było zagwarantować opieki domowej. Nasiliły się istniejące choroby, takie jak depresja lub aleksytymia. Pacjenci wykazywali apatyczne zachowanie. Konsekwencjami była obojętność i emocjonalna ślepota. Osoby dotknięte chorobą nie były już w stanie doświadczać emocji i rozwijać uczuć. Tworzenie empatii nie było już możliwe. Ponadto pacjenci po zabiegu cierpieli na obniżoną inteligencję. Istniejące trudności w uczeniu się uległy zwiększeniu, a nowej wiedzy nie można było już zdobywać w takiej postaci, w jakiej była przed interwencją.

Oznaczało to, że niektórzy pacjenci nie byli już w stanie samodzielnie radzić sobie z codziennym życiem. Potrzebowali pomocy przy najprostszych zadaniach. Wielu pacjentów zmieniło osobowość. Wystąpiły napady padaczkowe, chociaż nie wystąpiły one przed zabiegiem. Po lobotomii często cała funkcja motoryczna była ograniczona. Nie można było całkowicie przeprowadzić sekwencji ruchu. Pomimo wsparcia terapeutycznego stan ten nie poprawił się już w wystarczającym stopniu. W wielu przypadkach po operacji udokumentowano nietrzymanie moczu.