Mesoderma

Plik Mesoderma jest środkowym liścieniem embrionu. Różnią się od niego różne tkanki ciała. W dysplazjach hamujących mezodermę rozwój embrionalny zostaje przedwcześnie przerwany.

Co to jest mezoderma?

Zarodek rozwija się z tak zwanej blastocysty, znanej również jako embrionoblast. W organizmach triploblastycznych, takich jak ludzie, zarodek ma trzy różne liścienie: wewnętrzny, środkowy i zewnętrzny liścieni. Pierwsze zróżnicowanie zarodka wynika z liścieni.

W ten sposób płód otrzymuje różne warstwy komórek, które z czasem wytwarzają różne struktury, narządy i tkanki. Liścienie rozwijają się z blastuli podczas gastrulacji. Wewnętrzny liścień nazywany jest również endodermą. Zewnętrzny liścień nazywany jest ektodermą. Mezoderma odpowiada środkowemu liścieniu. Jego komórki rozwijają się w embrionie ludzkim w trzecim tygodniu rozwoju embrionalnego. We wcześniejszym stadium epiblast i hypoblast rozwinęły się na zarodku.

$config[ads_text1] not found

Komórki mezodermy migrują między tymi dwiema strukturami. Wyrażenie mezodermy to termin używany w ontogenezie, która dotyczy rozwoju jednostki. W szczególności mezenchym powstaje z mezodermy. Jednak te dwa terminy nie są synonimami. Mezenchym jest bardziej terminem histologicznym niż ontologicznym.

Anatomia i budowa

W trzecim tygodniu rozwoju na zarodku tworzy się prymitywna smuga. Ponadto powstaje mezoderma śródmiąższowa. Dwulistny krążek zarodkowy przekształca się w trójlistkowy krążek zarodkowy. Ten proces nazywa się gastrulacją.

Prymitywny pasek rozwija się na powierzchni ektodermy i jest zgnieceniem w kształcie paska proliferujących komórek zewnętrznego liścienia. Ten pasek wyznacza podłużną oś późniejszego korpusu. Na przednim końcu prymitywny pasek jest pogrubiony i przekształca się w prymitywny węzeł lub węzeł Hensena. Płaszczyzna środkowa pierwotnego pasa opada do prymitywnego koryta. Komórki ektodermy nurkują tam w głębinach. Zatrzymują się między ektodermą a endodermą i tworzą środkowy liścień. Ta śródmózgowa mezoderma rośnie do krawędzi krążka zarodkowego.

Na krawędziach staje się pozazarodkową mezodermą. Mezoderma wewnątrzemórkowa nie tworzy się w sposób ciągły. Nie tworzy się mezodermy w okolicy czaszki płytki przedkręgowej ani w ogonowej części błony kloaczkowej. Prymitywny dół powstaje w pierwotnym węźle, w którym niektóre komórki ektodermy zanurzają się i przechodzą do płyty przedkordalnej. W linii środkowej tworzy się sznurek komórkowy, który nazywa się procesem struny grzbietowej i służy jako przyczepienie struny grzbietowej. Tkanka mezodermy w pobliżu struny grzbietowej jest podzielona na kilka sekcji: mezodermy osiowej, przyosiowej, środkowej i bocznej.

Funkcja i zadania

Mezoderma składa się z multipotencjalnych, embrionalnych komórek macierzystych. Te komórki mają wysoki wskaźnik mitozy. Dlatego odgrywają ważną rolę w morfogenezie. Podział i różnicowanie komórek podsumowuje się jako morfogenezę. Te dwa procesy najpierw nadają zarodkowi kształt.

Tworzą wszystkie niezbędne typy tkanek, typów komórek i narządów. Właściwość multipotencji umożliwia embrionalnym komórkom macierzystym różnicowanie się w prawie każdy typ komórek. Dopiero poprzez określenie ostateczny program rozwojowy ustalany jest dla komórek potomnych komórki. Określone komórki tracą zatem multipotencję. Komórki mezodermy są zatem kluczowe dla wczesnego rozwoju i pierwszych etapów różnicowania się komórek, ponieważ nie zostały jeszcze określone i dlatego wykazują multipotencję.

Później mezoderma różnicuje się na kości, mięśnie, naczynia i krew. Rozwój nerek i gonad odbywa się również na bazie tkanki mezodermalnej. Ponadto typy tkanki łącznej, narządy płciowe i węzły chłonne, w tym płyn limfatyczny, rozwijają się z tkanki multipotencjalnej w wielu etapach pośrednich. Mezoderma pozazarodkowa wyściela jedynie jamę kosmówkową. Powstającą tkanką jest śródbłonowa mezoderma.

Struna grzbietowa powstaje z osiowej mezodermy. Mezoderma przyosiowa staje się somitami, a mezoderma pośrednia - układem moczowo-płciowym. Boczna mezoderma płytkowa staje się podstawą błony surowiczej. Szczególnie znanym rozwojem mezodermy jest mezenchym. Z tego typu embrionalnej tkanki łącznej, oprócz właściwej tkanki łącznej, w wyniku różnicowania powstają tkanki chrzęstne, kości i ścięgna, a także tkanka mięśniowa, krew, chłonka i tkanka tłuszczowa.

Choroby

Nowotwory rozwojowe często dzieli się na raki endodermalne, ektodermalne i mezodermalne. Nowotwory ektodermalne zaczynają się w tkankach na powierzchni ciała, to znaczy na skórze i błonach śluzowych.

Nowotwory przewodu pokarmowego, wątroby, trzustki, układu oddechowego i układu moczowo-płciowego powstają ze struktur nabłonkowych. Dlatego nazywane są guzami nabłonkowymi i najczęściej odpowiadają rakom. Ponieważ mezoderma staje się kośćmi, mięśniami i tkanką nerwową, nowotwory w tych tkankach są rakami mezodermy. Guzy zwykle odpowiadają mięsakom. Do chorób nowotworowych mezodermy zalicza się także białaczkę lub nowotwór krwinek. Mutacje mogą również wystąpić w połączeniu z tkanką mezodermy.

Takie mutacje zwykle prowadzą do dysgenezji lub tak zwanych deformacji hamowania. Hamujące wady rozwojowe powstają w wyniku przerwania rozwoju embrionalnego. Rozwój organów zatrzymuje się na wczesnym etapie. Może to spowodować hipoplazję, aplazję i agenezję. W najgorszym przypadku brakuje narządów. Istnieje wiele przyczyn takiego stanu rzeczy: wady hamujące o podłożu genetycznym są równie możliwe, jak te egzogenne. Przykładem malformacji mezodermalnej zahamowania jest zespół Riegera, w którym występuje dysplazja tęczówki i brakuje również kąta oka.