Miosis

Plik Miosis to zwężenie źrenic po obu stronach pod wpływem światła lub w kontekście bliskiej fiksacji. Jeśli zwężenie źrenicy występuje bez bodźca świetlnego i jest niezależne od bliskiej fiksacji, zjawisko to ma wartość chorobową. Zatrucia są równie możliwą przyczyną, jak zapalenie opon mózgowych lub uszkodzenia mostów.

Co to jest zwężenie źrenicy?

W zwężeniu źrenicy źrenice czasowo zwężają się do dwóch milimetrów. Zwężenie może być wyraźne z jednej lub obu stron i mieć różną siłę. Odruch odpowiada odruchowi oka na światło i podlega kontroli przywspółczulnej.

Zwężenie wynika albo ze skurczu kontrolowanego wegetatywnie mięśnia pierścienia oka Musculus sphincter pupillae, albo ze zmniejszonej aktywności jego antagonisty, Musculus dilatator pupillae. Oba mięśnie są częścią wewnętrznych mięśni oka.

Mioza może być objawem różnych chorób. Jednak można ją również wywołać sztucznie podając parasympatykomimetyki. Przeciwieństwem zwężenia źrenic jest rozszerzenie źrenic, w którym źrenice są rozszerzone o ponad pięć milimetrów.

Zwężenie i poszerzenie soczewki są częścią zjawiska akomodacji. Są fizjologiczne w odpowiedzi na określone bodźce. Jednak bez wcześniejszego bodźca jest to kwestia zjawisk patologicznych.

Funkcja i zadanie

Trzeci nerw czaszkowy, tak zwany nerw okoruchowy, odgrywa rolę w zwężeniu źrenicy. Jego włókna nerwowe pochodzą z jądra pomocniczego, znanego również jako jądro Edingera Westphala. Jest to dodatkowe jądro trzeciego nerwu czaszkowego, zlokalizowane w śródmózgowiu i połączone z okiem za pomocą przedwojowych włókien przywspółczulnych.

Włókna przywspółczulne trzeciego nerwu czaszkowego są ze sobą połączone w zwoju rzęskowym, zwoju w oczodole, który odpowiada za odruchy źrenicowe. Włókna nerwowe rozciągają się przez brwi Nervi ciliares do źrenic Musculus sphincter pupillae.

Łuk odruchowy odruchów źrenicowych przyczepia się do siatkówki (siatkówki). Kontynuuje przez nerw wzrokowy do obszaru przedtektalnego i jest połączony z obu stron śródmózgowia. W wyniku tego dwustronnego połączenia źrenice zawsze zwężają się po obu stronach w przypadku zwężenia fizjologicznego, jak to ma miejsce w przypadku bodźców świetlnych. Dotyczy to również sytuacji, gdy tylko jedno oko jest bezpośrednio podrażnione. W przypadku drugiego oka mówimy o pośrednim odruchu świetlnym.

Przystosowanie się do padania światła nazywa się adaptacją. Zwężenie zmniejsza ilość światła, a oko zachowuje ostrość widzenia. Miosis jest zatem zarówno odruchem ochronnym, jak i odruchem adaptacyjnym.

Fizjologicznie zwężenie źrenicy w najszerszym znaczeniu występuje również przy fiksacji bliskiej. Wraz z ruchem konwergencji i akomodacją zwężenie źrenicy tworzy neurofizjologiczny obwód kontrolny triady zbliżenia podczas fiksacji bliskiej. Zwężenie źrenic w kontekście akomodacji pomaga ludziom dostrzec obiekty, które są w pobliżu szczególnie ostro, ponieważ mniejsza soczewka generuje większą głębię ostrości. Nawet u osób bez soczewek zwężenie źrenicy poprawia ostrość wzroku. Dlatego jest on specjalnie i świadomie wprowadzany przez okulistę w leczeniu różnych schorzeń w celu poprawy wzroku pacjentów.

Choroby i dolegliwości

Patologiczna zwężenie źrenicy może wskazywać na nadużywanie alkoholu lub używanie narkotyków. Przede wszystkim opiaty, opioidy i morfiny powodują zwężenie źrenicy. To samo dotyczy znieczulenia lub znieczulenia pod koniec życia.

Miozę można wywołać w sposób celowy, podając leki, a następnie najczęściej jest to terapia okulistyczna, ponieważ może być przydatna na przykład w jaskrze. Ukierunkowana indukcja ma zwykle miejsce za pomocą miotyków, takich jak pilokarpina. Miozę wywołuje również leki w przypadku diagnostyki różnicowej niektórych chorób oczu i badań farmakodynamicznych źrenicy.

Jeśli w danym momencie ma zapobiec zwężeniu źrenic do badań okulistycznych, lekarz podaje rozszerzenie źrenic. Takich jak na przykład hioscyjamina lub atropina, które tymczasowo paraliżują mięsień zwieracza źrenic. Podczas podawania leków przywspółczulnych paraliżowi mięśni towarzyszy utrata zdolności akomodacji, która zaczyna się od porażenia nerwów przywspółczulnych w mięśniu rzęskowym.

Jeśli zwężenie źrenicy nie zostało wywołane świadomie, a także nie odpowiada fizjologicznej odpowiedzi na bodziec, to może wskazywać na różne choroby. Przyczyną może być na przykład uszkodzenie układu współczulnego, jak ma to miejsce w przypadku zespołu Hornera. Tak zwany zespół Argylla-Robertsona jest również możliwą przyczyną patologicznej zwężenia źrenicy. W kontekście tej choroby zwykle występuje sztywność odblaskowa źrenic po obu stronach, która jest wyzwalana przez neurolues.

Z drugiej strony zwężenie źrenicy spastica pojawia się, gdy podrażniony jest przywspółczulny układ nerwowy. Z reguły ta szczególna forma patologicznej zwężenia źrenicy zmienia się w tak zwaną mydriasis paralytica i może prowadzić do całkowitego porażenia nerwu okoruchowego.

Mioza może jednak być również objawem zapalenia opon mózgowych. Ta potencjalnie zagrażająca życiu infekcja pia mater i pajęczynówki dotyka głównie dzieci i może być bakteryjna lub wywołana przez grzyby, wirusy i pasożyty.

Zmiany w moście mogą równie dobrze wywołać patologiczne zwężenie źrenicy. Przyczyny takich zmian są różne. Zarówno zapalenie, jak i niedotlenienie lub udary są możliwymi chorobami pierwotnymi.

Nie tylko obecność zwężenia źrenicy, ale również niezdolność do zwężenia źrenicy pod wpływem światła ma wartość chorobową i sugeruje paraliż przywspółczulny mięśnia zwieracza źrenicy.