Mięsień Digastric

Z Mięsień Digastric jako część głowy, zwłaszcza mięśnie górnego języka, odpowiada za ruchomość jamy ustnej i stawu szczękowego. Ponadto wpływa na połykanie, mówienie, ziewanie i kształtowanie głosu. Jeśli mięsień dwubrzuścowy jest napięty, w całym ciele mogą wystąpić łagodne do ciężkich dolegliwości, które nie zawsze są bezpośrednio z nim związane. Może to skutkować ogromnymi problemami zdrowotnymi u osób dotkniętych chorobą z powodu braku diagnozy leczenia ukierunkowanego.

Co to jest mięsień dwubrzuścowy?

Mięsień dwubrzuścowy, w języku angielskim mięsień dwubrzuszny (mięsień szkieletowy), dawniej znany również jako biventer mandibulae, jest częścią głowy, zwłaszcza mięśni górnej części języka.

Mięsień bierze udział w otwieraniu ust (ruchliwość stawu szczękowego przy otwieraniu i zamykaniu), ziewaniu i mówieniu (napięcie strun głosowych). Jeśli występuje napięcie, może to prowadzić do poważnej asymetrii stawu głowy, która prawie zawsze może rozciągać się na całe ciało z wieloma fizjologicznymi ograniczeniami. Dlatego na mięsień dwubrzuścowy należy zawsze patrzeć całościowo, poprzez wspomniane powyżej rzeczywiste zadania. Również lub przede wszystkim, gdy objawy takie jak ból ucha występują bez możliwości postawienia diagnozy patologicznej w odniesieniu do tego narządu przez laryngologa, ortopedę itp.

Anatomia i budowa

Mięsień dwubrzuścowy składa się z dwóch mięsistych brzuszków, które są unerwione przez dwa nerwy czaszkowe. To unerwienie pochodzi z nerwu żuchwowego w przedniej części brzucha oraz z gałęzi dwubrzuścowej w przedniej części brzucha.

Dwa brzuchy są połączone ścięgnem. Przednia część brzucha (przednia przednia) zaczyna się od wewnętrznej strony dolnej szczęki. Tylna część brzucha (venter posterior) zaczyna się na kości skroniowej, a dokładniej na wycięciu wyrostka sutkowatego (3). Mięsień jest ułożony po obu stronach głowy (tj. Parami). Obydwie głowy mięśni spotykają się pośrodku i tworzą wspólne ścięgno pośrednie, przez które są ze sobą połączone, jak już wspomniano. To ścięgno pośrednie jest przymocowane do trzonu kości gnykowej za pomocą pętli tkanki łącznej. Należy zatem do mięśni nadgryzowych (mięśnie szkieletowe wychodzące od strony czaszki, które rozpoczynają się od kości gnykowej i dlatego znajdują się powyżej kości gnykowej).

Przy takiej budowie mięsień dwubrzuścowy jest odpowiedzialny nie tylko za wiele procesów centralnych, ale niestety również za wiele dolegliwości, które nie zawsze są mu bezpośrednio przypisywane. Więcej na ten temat w następnych sekcjach.

Funkcja i zadania

Jednym z najważniejszych zadań mięśnia dwubrzuścowego jest jego udział w procesie połykania. Podnosi kość gnykową lub naprawia ją. Ponadto mięsień ten bierze udział w otwieraniu szczęki. Należy wziąć pod uwagę dwa rozróżnienia: Za uniesienie kości gnykowej odpowiada tylna klatka piersiowa, czyli tył brzucha. Z drugiej strony przednia komora odpowiada za otwieranie szczęki.

Ponadto mięsień dwubrzuścowy jest odpowiedzialny za ziewanie, mówienie i połykanie. To czyni go antagonistą mięśni żucia.

Mięśnie nadgnykowe tworzą nie tylko dno jamy ustnej. Jest to raczej część odpowiedzialna za żucie, połykanie i mówienie. Wraz z mięśniami podgnykowymi są one również odpowiedzialne za możliwie prawidłowe ustawienie kości gnykowej. Po szczegółowym rozważeniu, kość gnykowa unosi się podczas połykania przez dwubiegunowy i rylcowaty. Jednocześnie istnieje pomoc w otwieraniu ust. Podczas połykania kość gnykowa jest przesuwana do przodu przez genio-gny. Otwarcie jest również wspomagane bocznym ruchem dolnej szczęki.

Żuchwica jest inna. Powoduje głównie napięcie i unoszenie dna jamy ustnej. Jednak może również wspierać otwieranie szczęki i ruch żucia. Mięśnie nadgnykowe nazywane są wtedy również mięśniami żucia ze względu na wsparcie podczas żucia.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Z mięśni gnykowych mogą wynikać dolegliwości uszu, drażliwy kaszel i drażliwe dolegliwości gardła, a także guzek w gardle (uczucie gałki ocznej), ale także trudności w połykaniu (dysfagia) i zaburzenia głosu (dysfonia). Rozpoznanie tego jest możliwe tylko po zbadaniu mięśni i powięzi. Jeśli tak się nie stanie, pacjent nie otrzyma fizycznej diagnozy.

Objawy drażliwego kaszlu i drażliwych gardeł są często traktowane jako psychologiczne. W terapii sensomotorycznej ciała dr. Pohl rozluźnia mięśnie powięzi i szyi. W większości przypadków objawy ustępują.

Trudności w połykaniu pojawiają się, ponieważ na proces połykania wpływa asymetryczne prowadzenie mięśnia dwubrzuścowego. Kość gnykowa z gardłem pod spodem jest unoszona w bok przez mięsień. Może to spowodować trwałe trudności w połykaniu. Wysokość i siłę głosu (tak zwane napięcie strun głosowych) określają mięśnie nad kością gnykową. Jeśli wystąpią poważne zmiany (pogorszenie) bez przeziębienia, może wystąpić asymetria stawu głowy z zajęciem mięśnia dwubrzuścowego.

Guz w gardle często wiąże się z zaburzeniami połykania i oddychania, a także z nudnościami w gardle, wymiotami i krztuszeniem się. W przypadku napięcia głowa jest często opuszczana, a przez to coraz bardziej napięta, z brodą bliżej szyi. Przy takim ułożeniu głowy zawsze wspomina się o utrudnieniu oddychania przez osobę zainteresowaną.

Reprezentacje dolegliwości, takich jak duszność i uczucie lęku w gardle, podkreślają te objawy i pokazują, jak bardzo może być zaburzone codzienne życie.