Pomiędzy łopatką, torebką stawu barkowego i dużym guzkiem kości ramiennej rozciąga się Mięsień Infraspinatus. Należy do mięśni poprzecznie prążkowanych (szkieletowych) i jest ważna dla rotacji zewnętrznej, odwodzenia i przywodzenia ramienia. Jako część mankietu rotatorów może ulec uszkodzeniu w przypadku pęknięcia mankietu.
Co to jest mięsień podgardla?
Osoba ma zwykle 656 różnych mięśni, które kontrolują dobrowolne ruchy, odruchy i inne czynności motoryczne. Mięśnie odpowiedzialne za ruchy dobrowolne nazywane są mięśniami szkieletowymi lub mięśniami prążkowanymi.
Jego nazwa pochodzi od wzoru pasków włókien mięśniowych, które pojawiają się pod mikroskopem i są tworzone przez przeplecione włókna. Te włókna są strukturami podobnymi do nitek wykonanymi z miozyny i aktyny / tropomiozyny. Te ostatnie są przymocowane do dysków Z, które wyznaczają poprzeczne sekcje (sarkomery) w miofibryli. Wiele miofibryli jest zgrupowanych we włóknie mięśniowym i otoczonych warstwą tkanki łącznej.
Kilka włókien mięśniowych z kolei tworzy wiązkę włókien mięśniowych, z których składa się mięsień jako całość. Jednym z mięśni szkieletowych jest mięsień podgrzebieniowy. U ludzi znajduje się na plecach i leży w bocznym obszarze barku, gdzie uczestniczy w rotacji zewnętrznej, odwodzeniu i przywodzeniu ramienia.
Anatomia i budowa
Mięsień podgrzebieniowy ma początek na łopatce. Tam organ jest przymocowany do dołu podporowego, który jest jamą w łopatce.
Mięsień podgrzebieniowy rozciąga się stamtąd ponad boczną częścią barku do ramienia, gdzie przyczepia się do większej guzowatości. Większa guzowatość to duża kość ramienna, która znajduje się na końcu kości ramiennej w pobliżu barku. Wskazuje do tyłu i na boki; mniejsza guzowatość lub mała kość ramienna są prostopadłe do większej guzowatości. Mięsień podgrzebieniowy należy do stożka rotatorów, który obejmuje mięsień teres minor, mięsień podłopatkowy i mięsień nadgrzebieniowy.
Nerw suprascapularis jest odpowiedzialny za zaopatrzenie nerwowe mięśnia podgardla. Inne włókna przewodu nerwowego również unerwiają mięsień nadgrzebieniowy, który jest kolejnym mięśniem barku i jest również odpowiedzialny za rotację zewnętrzną i odwodzenie ramienia. Nerw nadłopatkowy ma również wrażliwe włókna, które przenoszą odczucia z torebki stawu barkowego do układu nerwowego.
Funkcja i zadania
Mięsień infraspinatus skutecznie powoduje obrót ramienia na zewnątrz. Bierze również udział w ruchach ramienia w kierunku osi kończyny (przywodzenie) i od ciała (odwodzenie). Nerw nadłopatkowy mówi mu, czy mięsień powinien się kurczyć, czy rozluźniać. Impulsy elektryczne poruszają się przez aksony komórek nerwowych, które powstają jako przedłużenie ciała komórki (soma).
Osłona mielinowa otacza aksony i izoluje je elektrycznie od otaczającej tkanki. To połączenie między aksonem a osłonką mielinową nazywane jest w biologii włóknem nerwowym. Nerw posiada wiele takich włókien; procesy nerwu nadłopatkowego kończą się w mięśniu podgrzebieniowym, gdzie tworzą motoryczną płytkę końcową. Na tej stacji elektryczny potencjał czynnościowy jest na krótko przekształcany w sygnał biochemiczny: Stymulacja elektryczna powoduje, że pęcherzyki (pęcherzyki) uwalniają substancje przekaźnikowe w płytce końcowej silnika.
Te neuroprzekaźniki przekraczają niewielką odległość do włókna mięśniowego, gdzie napotykają receptory w błonie. Specyficzny neuroprzekaźnik - w tym przypadku acetylocholina - dopasowuje się do związanego z nim receptora jak klucz do zamka, otwierając w ten sposób kanały jonowe w błonie mięśnia. Jony wpływające wyzwalają potencjał płytki końcowej w mięśniu; informacja rozprzestrzenia się teraz ponownie w formie elektrycznej za pomocą sarkolemmy i kanalików T - mikroskopijnych struktur w komórce mięśniowej.
Jego ścieżka biegnie dalej w siateczce sarkoplazmatycznej, dzięki czemu sygnał jest rozprowadzany we włóknie mięśniowym. Jony wapnia, które są przechowywane w siateczce sarkoplazmatycznej, opuszczają następnie układ błon. Wiążą drobne włókna we włóknie mięśniowym i zapewniają, że wsuwają się one w siebie, co skraca mięsień i wprawia w ruch zamierzony ruch ramienia.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki przeciwbóloweChoroby
Jako część stożka rotatorów, mięsień podgardla odgrywa rolę w uszkodzeniach, które wpływają na tę ogólną strukturę. Na przykład, powszechnym urazem stożka rotatorów jest pęknięcie.
Charakteryzuje się zerwaniem ścięgien i / lub mięśni i występuje szczególnie często po upadku na ramię. Ponadto staw barkowy może zwichnąć; pęknięcie oznacza, że mankiet rotatorów nie może już odpowiednio podtrzymywać stawu, co ułatwia przemieszczenie stawu. Zwichnięcie może wystąpić w tym samym czasie, co uraz. Oprócz ostrego pęknięcia możliwe jest zwyrodnieniowe pęknięcie stożka rotatorów: występuje, gdy staw coraz bardziej się zamyka wraz z wiekiem, przy czym choroby zwyrodnieniowe stawów mogą nasilać lub przyspieszać ten proces.
W zależności od rodzaju urazu i indywidualnych warunków istnieje kilka sposobów leczenia pęknięcia stożka rotatorów. W kontekście leczenia zachowawczego z jednej strony można stosować leki, az drugiej - środki fizjoterapeutyczne. Z drugiej strony interwencje chirurgiczne mają na celu chirurgiczną naprawę uszkodzenia stożka rotatorów. To, jakie środki są konieczne i możliwe w poszczególnych przypadkach, zależy od wielu czynników wpływających.
Tak jak w przypadku wszystkich zabiegów medycznych, decyzję podejmuje zatem lekarz prowadzący. Oprócz bezpośrednich urazów mięśnia podgrzebieniowego, uszkodzenie nerwu nadłopatkowego może również prowadzić do upośledzenia funkcji mięśnia, ponieważ jest on odpowiedzialny za kontrolowanie mięśnia podgrzebieniowego.
