Mięsień Omohyoideus

Z Mięsień Omohyoideus należy do mięśni gnykowych. Reprezentuje również pomocniczy mięsień oddechowy i bierze udział w żuciu.

Co to jest mięsień omohyoideus?

Mięśnie dolnej kości gnykowej są również znane jako mięśnie podgnykowe i obejmują nie tylko mięsień omohyoideus, ale także mięsień dźwigacz gruczołowy tarczycy, mięsień sternohyoideus, mięsień mostkowo-tarczowy i mięsień tarczowo-gnykowy.

Te pięć mięśni bierze udział w połykaniu i należy do prążkowanych mięśni szkieletowych. Wzór prążkowany powraca do struktury tkanki: w mięśniu znajduje się wiele włókien mięśniowych (komórek mięśniowych), z których każde składa się z kilku miofibryli. Można je podzielić na przekroje poprzeczne, które anatomia nazywa sarkomerami.

Sarkomer jest ograniczony dyskami Z i ma dwa rodzaje włókien. Są to z jednej strony nici miozyny, az drugiej kompleks tropomiozyny i aktyny. Te dwie struktury białkowe są ułożone naprzemiennie i mogą wsuwać się jedna w drugą, powodując skracanie i kurczenie się mięśni.

Anatomia i budowa

Mięsień omohyoideus ma ścięgno pośrednie, które łączy dwa brzuchy mięśnia. Wypływa z łopatki (łopatki) i przyczepia się do dolnej kości gnykowej (os hyoideum).

W anatomii górna część mięśnia omohyoideus nazywana jest również górną komorą wentylacyjną („górna część brzucha”). Ten brzuch mięśniowy znajduje się w pobliżu mięśnia sternohyoideus, który podobnie jak mięsień omohyoideus należy do mięśni podgnykowych. Dolna klatka piersiowa („górna część brzucha”) mięśnia omohyoideus rozciąga się ku górze w szyi.

W delikatnej strukturze mięsień omohyoideus składa się z włókien mięśniowych, które odpowiadają komórkom mięśniowym i zawierają wiele jąder komórkowych. Włókno mięśniowe otoczone jest błoną, która oddziela je od sąsiedniej tkanki. Małe rurki, kanaliki T, przechodzą przez membranę i są rozmieszczone na poziomie dysków Z sarkomerów. W błonie znajduje się kilka miofibryli, które są nitkowatymi pasmami. Analogicznie do retikulum endoplazmatycznego w innych typach komórek, retikulum sarkoplazmatyczne znajduje się w szczelinach. Mitochondria są odpowiedzialne za oddychanie komórek i odgrywają kluczową rolę w metabolizmie energetycznym, dlatego nazywane są również „elektrowniami komórkowymi”.

Funkcja i zadania

Ansa cervicalis profunda łączy mięsień omohyoideus z układem nerwowym i kontroluje jego aktywność. Ansa cervicalis profunda to głęboka część pętli nerwu szyjnego, która unerwia również inne mięśnie mięśni podgnykowych. Sygnały z pętli nerwowej pochodzą ze splotu nerwu szyjnego (splot szyjny). Ansa cervicalis profunda przebiega przez żyłę szyjną wewnętrzną.

Zubożona w tlen krew przepływa przez tę żyłę od głowy z powrotem do płuc. Mięsień omohyoideus jest odpowiedzialny za utrzymanie otwartej żyły szyjnej wewnętrznej poprzez napinanie powięzi środkowej szyjki macicy (blaszka przednia).

Mięsień omohyoideus może również ściągać kość gnykową w dół i do tyłu poprzez jej skurcz. Ten ruch jest szczególnie istotny podczas połykania. W tym procesie współpracują ze sobą różne mięśnie: Oprócz mięśni podgnykowych podczas połykania aktywne są również mięśnie dna jamy ustnej (mięśnie nadgnykowe) i podniebienia. Wówczas błona mięśniowa przełyku wspomaga transport pokarmu lub płynów do żołądka. Ośrodek połykania w wydłużonym rdzeniu (rdzeń przedłużony) koordynuje proces połykania i wyzwala odruch połykania.

Ośrodek połykania otrzymuje wrażliwe informacje za pośrednictwem dziewiątego i dziesiątego nerwu czaszkowego (nerw językowo-gardłowy i nerw błędny) i wykorzystuje różne ścieżki nerwowe do wywołania reakcji motorycznej w odpowiednich mięśniach. Zaangażowane struktury nerwowe obejmują dziewiąty do dwunastego nerwu czaszkowego, piąty nerw czaszkowy i splot szyjny, który również kontroluje mięsień omohyoideus.

Ponadto mięsień omohyoideus uczestniczy w pewnych ruchach głowy. Kiedy osoba przesuwa głowę do przodu, mięśnie podgnykowe (w tym mięsień omohyoideus) powodują ruch kości gnykowej do tyłu i do dołu. Pełniąc funkcję pomocniczego mięśnia oddechowego, mięsień omohyoideus również w mniejszym stopniu wspomaga oddychanie.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Jednym z zadań mięśnia omohyoideus jest utrzymanie otwartej żyły szyjnej wewnętrznej. Lekarze czasami używają tej żyły do ​​utworzenia centralnego cewnika żylnego (CVC). Aby to zrobić, wkładają cienką rurkę do żyły i wpychają ją do naczynia krwionośnego do prawego przedsionka.

W różnych sytuacjach stosuje się centralny cewnik żylny. Na jego podstawie lekarze mogą na przykład określić centralne ciśnienie żylne, które jest wskaźnikiem napięcia wstępnego serca i odgrywa ważną rolę w różnych chorobach kardiologicznych. Ponadto CVC umożliwia podawanie różnych substancji blisko serca, w tym elektrolitów i leków. W przypadku cewnika do żyły centralnej bierze się pod uwagę nie tylko żyłę szyjną wewnętrzną, ale także żyłę podobojczykową. Oprócz tych dwóch preferowanych wariantów CVC, dostęp można również uzyskać do żyły anonimowej lub żyły odlewniczej, rzadziej przez inne żyły.

Uszkodzenia i ograniczenia funkcjonalne mięśnia łopatkowo-gnykowego mogą przyczyniać się do zaburzeń połykania. Zaburzenia neurologiczne, na przykład związane z udarem lub chorobą neurodegeneracyjną, mogą uszkodzić włókna nerwowe odpowiedzialne za zaopatrzenie mięśnia omohyoideus i innych mięśni podgnykowych. Urazy, guzy i inne zmiany w wydłużonym rdzeniu (rdzeń przedłużony) mogą również wpływać na ośrodek połykania i utrudniać skoordynowany proces połykania. Może to również wpływać na odruch połykania.