Neurohypophysis

Plik Neurohypophysis Podobnie jak gruczoł przysadki, jest częścią przysadki mózgowej (przysadki mózgowej). Jednak nie jest to sam gruczoł, ale część mózgu. Ich zadaniem jest przechowywanie i dostarczanie dwóch ważnych hormonów.

Co to jest neurohipophysis?

Przysadka mózgowa (tylny płat przysadki mózgowej) jest mniejszą częścią przysadki mózgowej obok przysadki gruczołowej (przedniego płata przysadki). Jednak w przeciwieństwie do przysadki gruczołowej, przysadka mózgowa nie jest gruczołem. Nie może wytwarzać hormonów. Ale spełnia zadanie przechowywania dwóch ważnych hormonów, ADH i oksytocyny.

Historycznie jest częścią mózgu. W czasie ciąży rozwija się z wypukłości międzymózgowia. Z drugiej strony, gruczoł przysadki wyłania się z wybrzuszenia w jamie ustnej i staje się gruczołem wydzielania wewnętrznego. Mimo odmiennego pochodzenia i funkcji oba narządy łączą się w jedną jednostkę funkcjonalną w postaci przysadki mózgowej.

Jako tylny płat przysadki mózgowej, przysadka mózgowa reprezentuje tylną część przysadki, jednak dotyczy to tylko ludzi. U innych ssaków, takich jak drapieżniki czy konie, jest całkowicie otoczony przez przysadkę gruczołową. Dlatego też terminu przysadka tylna nie można uogólniać w odniesieniu do przysadki mózgowej.

Anatomia i budowa

Przysadka mózgowa składa się z lejka (łodygi przysadki) i lobusa nerwowego. Łodyga przysadki jest połączona ze środkową wybrzuszeniem. Eminentia mediana jest narządem neurohemalnym, który uwalnia do krwi neuropeptydy utworzone przez neurony. Neuropeptydy docierają do przysadki gruczołowej przez układ przysadka-żyła wrotna i działają tutaj jako hormony uwalniające lub hamujące. Tak więc Eminentia mediana stanowi ważny interfejs między układem nerwowym i hormonalnym.

Płat nerwowy jest tylną częścią przysadki mózgowej. W tym miejscu gromadzą się hormony efektorowe oksytocyna i ADH powstałe w podwzgórzu. Przechowywanie tych hormonów gwarantuje ich wiązanie z określonymi białkami nośnikowymi (neurofizynami). Niektóre wyspecjalizowane komórki przysadki mózgowej, komórki przysadki, mogą, jeśli to konieczne, powodować proteolityczne rozszczepienie hormonów z białek nośnikowych i ich uwolnienie do krwiobiegu.

Funkcja i zadania

Zadaniem neurohipofizy jest magazynowanie hormonów wazopresyna (ADH) i oksytocyna oraz ich uwalnianie, gdy jest to konieczne. Te dwa hormony są początkowo związane z tak zwanymi neurofizynami i przechodzą przez aksony (procesy komórek nerwowych) od podwzgórza do tylnego płata przysadki mózgowej. Jako interfejs między układem nerwowym a hormonalnym, neurohipofiza określa zapotrzebowanie organizmu na te hormony i na tej podstawie inicjuje ich uwalnianie. Wazopresyna, zwana także hormonem antydiuretycznym, reguluje gospodarkę wodną organizmu.

Zapobiega wydalaniu zbyt dużej ilości wody z organizmu wraz z moczem. Jeśli organizm nie jest dostatecznie zaopatrzony w wodę lub występuje zbyt duża utrata płynów, krew jest zagęszczona. Ilość krwi spada, a ciśnienie krwi spada. Zmiany te są rejestrowane w podwzgórzu przez określone komórki nerwowe, w wyniku czego wzrasta produkcja wazopresyny. To zwiększone tworzenie się wazopresyny jest z kolei sygnałem dla neurohipofizy do uwolnienia hormonu z jego magazynu. Wazopresyna ogranicza wówczas dalsze wydalanie płynu.

Drugi hormon, oksytocyna, pełni kilka funkcji w organizmie.Odpowiada za wywoływanie porodu i dostarczanie mleka do piersi podczas karmienia piersią. Działa również pobudzająco podczas stosunku płciowego. Uwalnianie oksytocyny przez przysadkę mózgową jest wyzwalane przez różne bodźce, takie jak poród, odruch ssania podczas karmienia piersią czy stosunek płciowy.

Choroby

Zaburzenia neurohypofizy wpływają głównie na rozregulowanie produkcji i uwalniania wazopresyny. W związku z oksytocyną procesy patologiczne są bardzo rzadkie. Na tylny płat przysadki mogą wpływać różne łagodne lub złośliwe zaburzenia, które wpływają na produkcję lub magazynowanie hormonów. Brak wazopresyny wyzwala tak zwaną moczówkę prostą. Wydalane są tutaj bardzo duże ilości moczu. Organizm traci dużo wody i pojawia się silne uczucie pragnienia w wyniku jego odwodnienia (wysuszenie).

W skrajnych przypadkach dochodzi do utraty płynów do 20 litrów dziennie. Silne uczucie pragnienia powoduje, że ludzie piją bardzo duże ilości płynów. Jednak nie może to zapobiec odwodnieniu, ponieważ płyn jest natychmiast wydalany. Inne objawy moczówki prostej to zmęczenie, suchość skóry i bardzo niskie ciśnienie krwi. Stała utrata wody zwiększa również stężenie sodu we krwi. Prowadzi to do dezorientacji, drgawek lub śpiączki. Niedobór wazopresyny może mieć różne przyczyny. Wytwarzanie i magazynowanie wazopresyny może być zakłócane przez guzy lub cysty podwzgórza lub przysadki mózgowej. Tkanki podwzgórza lub tylnego płata przysadki mózgowej mogą również ulec uszkodzeniu w wyniku procesów zapalnych wywołanych zapaleniem opon mózgowych lub gruźlicą.

Operacje, promieniowanie, zawał serca lub krwawienie mogą również wpływać na oba narządy. To samo dotyczy wypadku z urazowym uszkodzeniem mózgu. Bardzo często dochodzi również do uszkodzenia podwzgórza lub przysadki mózgowej przez tak zwane reakcje autoimmunologiczne. Układ odpornościowy atakuje tkanki tych narządów. W rzadkich przypadkach powstaje zbyt dużo wazopresyny (ADH). Dotyczy to szczególnie wcześniaków, które są wentylowane. Występuje również w raku oskrzeli. W organizmie zatrzymuje się dużo wody, a stężenie sodu spada. Ostatnie badania sugerują również, że wazopresyna może mieć właściwości antydiuretyczne, a także wpływać na psychikę. W związku z tym istnieje prawdopodobieństwo, że choroby neurohipofizy mają również skutki psychologiczne.