Tak jak Mięśnie brodawkowate są małymi stożkowymi, skierowanymi do wewnątrz, uniesieniami mięśni komorowych. Są one połączone z krawędziami zastawek płatkowych rozgałęziającymi się nitkami ścięgnistymi, które działają jak pasywne zastawki zwrotne, regulujące przepływ krwi z lewego przedsionka do lewej i prawej komory. Bezpośrednio przed fazą skurczu komór mięśnie brodawkowate napinają się, napinając w ten sposób nici ścięgien, które uniemożliwiają wnikanie zastawek płatkowych do przedsionków.
Co to jest mięsień brodawkowaty?
Małe, stożkowe, skierowane do wewnątrz uniesienia w mięśniach komorowych nazywane są mięśniami brodawkowatymi. W prawej komorze znajdują się trzy mięśnie brodawkowate, aw lewej - dwa. Są połączone z krawędziami dwóch płatków płatków za pomocą rozgałęzionych nici ścięgnistych (Chordae tendineae). Zastawki płatkowe działają jak pasywne zastawki zwrotne i ustanawiają połączenie między przedsionkiem a komorą (komorą). Zapewniają prawidłowy przepływ krwi z przedsionków do komór oraz zapobiegają cofaniu się krwi do przedsionków podczas skurczu mięśni komorowych (skurcz).
Zastawka płatkowa lewego serca (zastawka mitralna lub zastawka dwupłatkowa) ma dwa płatki, a zastawka płatkowa prawego serca (zastawka trójdzielna) ma trzy płatki. Mięśnie brodawkowate kurczą się nieznacznie podczas fazy napięcia mięśni komorowych, a tym samym napinają nici ścięgien, tak że guzki dwóch zastawek ścięgien nie mogą wnikać do przedsionków podczas wzrostu ciśnienia w komorach.
Anatomia i budowa
W prawej komorze znajdują się zwykle 3 mięśnie brodawkowate, które można rozpoznać jako małe stożkowe guzki wystające w przestrzeń komorową. Często w prawej komorze można również zobaczyć 4 do 5 mięśni brodawkowatych, co nie jest objawem patologicznym. Mięśnie brodawkowate powstają w prawej komorze częściowo z przegrody komór (przegrody), a częściowo ze ściany komory przedniej.
W lewej komorze znajdują się 2 silniejsze mięśnie brodawkowate, z których każdy wyrasta z przedniej i tylnej ściany komory. W przeciwieństwie do mięśni brodawkowatych prawej komory, mięśnie brodawkowate lewej komory nigdy nie powstają z przegrody.
Ponieważ mięśnie brodawkowate rozwijają się ze ścian komór lub z przegrody, ich budowa anatomiczna jest bardzo podobna do budowy ścian komór. Mięsień sercowy, przeplatany komórkami mięśniowymi, stanowi główną część mięśni brodawkowatych. Wsierdzie łączy się do wewnątrz. Można również zidentyfikować drobne naczynia limfatyczne w mięśniu sercowym mięśni brodawkowatych, które są połączone z naczyniami limfatycznymi poza osierdziem.
Struny ścięgniste powstają na końcach mięśni brodawkowatych. Są to bardzo mocne i stosunkowo sztywne nici ścięgniste, które narosły wraz z ich rozgałęzionymi swobodnymi końcami na krawędziach zastawek płatkowych.
Funkcja i zadania
Dwie zastawki płatkowe, zastawka mitralna w lewym sercu i zastawka trójdzielna w prawym sercu, tworzą port wejściowy do lewej i prawej komory. Dwa przejścia między przedsionkami a komorami mają stosunkowo duży przekrój, ponieważ krew musi być transportowana z przedsionków do komór w ciągu kilkuset milisekund podczas fazy relaksacji komór (rozkurcz).
Pomiędzy największym możliwym przekrojem otworu a możliwie najlżejszą konstrukcją zastawek płatkowych istnieje trudność polegająca na tym, że lekkie, a tym samym cienkie płatki w stanie zamkniętym mogą nie wytrzymać ciśnienia podczas skurczu i są wpychane do odpowiedniego przedsionka, tak że krew z komór ponownie zostanie wpompowany z powrotem do przedsionków. Ewolucja opracowała genialną pomoc, aby uniknąć tego problemu. Cienkie guzki zastawek płatków są „utrzymywane” na krawędziach przez struny ścięgniste, tak że nie można ich wepchnąć do przedsionka.
Głównym zadaniem i funkcją mięśni brodawkowatych jest wspomaganie tego procesu poprzez skurcz. Na początku fazy skurczu mięśnia komorowego mięśnie brodawkowate kurczą się tak, że zaciska się nitki ścięgien, a guzki zastawki dwudzielnej i trójdzielnej są zaciśnięte. Nie można ich wtedy wepchnąć do lewego lub prawego przedsionka. Z fizycznego punktu widzenia przekształca to siły zginające, które są wywierane na płaty listków, w siły rozciągające, które listki, które są zbudowane z białek kolagenowych, mogą znacznie łatwiej wytrzymać.
Choroby
Jedną z najczęstszych chorób i problemów jest zerwanie mięśnia brodawkowatego (zerwanie mięśnia brodawkowatego). Łza jest zwykle związana z zawałem mięśnia sercowego (atakiem serca), który prowadzi do degradacji lub martwicy tkanki, z której pochodzi odpowiedni mięsień brodawkowaty. Wówczas mięsień nie znajduje już wystarczającego oparcia u podstawy. Oznacza to, że omawiany mięsień brodawkowaty wykazuje osłabienie funkcji aż do całkowitej utraty funkcji.
Nici ścięgien, które powstają z odpowiedniego mięśnia brodawkowatego, nie mogą się już zaciskać. Prowadzi to często do niedomykalności zastawki mitralnej o różnym nasileniu lub do wypadnięcia, a odpowiednia zastawka płatkowa jest wpychana do przedsionka, co zwykle wiąże się z ciężkim przebiegiem.
Pęknięcie mięśnia brodawkowatego występuje najczęściej na lewym tylnym mięśniu sercowym, tak że bezpośrednio wpływa na zastawkę mitralną w lewym sercu. Znacznie rzadziej obserwuje się naderwanie mięśnia brodawkowatego w prawej komorze. Oznacza to, że zastawka trójdzielna w prawej komorze również znacznie rzadziej jest dotknięta tego typu niewydolnością lub wypadaniem.
Z podobnymi objawami wiążą się również zawały serca spowodowane niedrożnością tętnicy bezpośrednio w mięśniach brodawkowatych.
