Plik Ganglion oticum jest również znany jako Węzły nerwowe ucha oznacza i łączy przywspółczulne włókna nerwowe, które następnie unerwiają ślinianki przyuszne. Zbiór korpusów nerwowych jest jednocześnie stacją dystrybucji włókien nerwowych ruchowych i współczulnych w okolicy głowy. Złamanie podstawy czaszki ucha i podstawy czaszki może spowodować uszkodzenie zwoju usznego i spowodować ograniczenia wydzielania.
Co to jest zwój uszny?
Lekarz opisuje zwoj jako nagromadzenie ciał komórek nerwowych w okolicy obwodowego układu nerwowego. Zwoje pojawiają się jako węzły nerwowe, które pojawiają się jako węzłowe zgrubienia podczas preparowania. Zwoje podstawy należy odróżnić od zwojów obwodowego układu nerwowego, ponieważ znajdują się one pod korą mózgową w ośrodkowym układzie nerwowym.
W przeciwieństwie do obwodowego układu nerwowego, skupiska komórek nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym nazywane są jądrami. Skupisko komórek nerwowych w obwodowym układzie nerwowym to zwój uszny, tzw. Węzeł uszny. Jest to zwój kontrolowany przywspółczulnie, zlokalizowany na nerwie żuchwowym u podstawy czaszki. Zwój znajduje się poniżej otworu owalnego i dlatego znajduje się w dole podskroniowym. Włókna motoryczne, współczulne i przywspółczulne biegną przez zwój uszny. Jednak tylko włókna przywspółczulne, które są istotne dla ślinianki przyusznej, są połączone w obszarze zwojów.
Anatomia i budowa
Zwój uszny jest anatomicznie i topograficznie powiązany z tubą słuchową (pars cartilaginea), mięśniem tensor veli palatini, tętnicą oponową środkową i nerwem żuchwowym. Przez obszar zwojów przebiegają włókna motoryczne, współczulne i przywspółczulne. Jednak dla włókien nerwowych ruchowych i współczulnych zwoj jest tylko stacją tranzytową.
Włókna przywspółczulne zwoju wywodzą się z nerwu językowo-gardłowego i mają swoje komórki nerwowe w jądrze śliny dolnej, skąd docierają do splotu bębenkowego wraz z nerwem bębenkowym i przechodzą razem z skamieniałością mniejszą do zwoju usznego. Włókna ruchowe nerwu żuchwowego lub przyśrodkowego nerwu skrzydłowego biegną bez połączenia przez zwoj ucha. Włókna współczulne zwoju są postganglionowe i dochodzą do struktury zwoju szyjnego górnego, z którego wychodzą przez splot szyjny.
Funkcja i zadania
Zwój uszny przenosi nerwy przywspółczulne, które są istotne dla funkcji uszu.Włókna te są ze sobą połączone w zwoju. W tym kontekście zwój uszny pełni funkcję pośredniczącą i dlatego jest również nazywany węzłem nerwowym ucha. Włókna przywspółczulne są kierowane do neuronu postganglionowego w strukturze.
Stamtąd używają nerwu uszno-skroniowego jako ścieżki przewodzenia do ślinianki przyusznej (glandula parotis) i gruczołów ślinowych policzków (glandulae buccales). Ślinianki są unerwiane w wydzielaniu przez przywspółczulne włókna nerwowe zwoju usznego. W wyniku wzajemnego połączenia zwoj ucha bierze udział w wydzielniczej czynności gruczołów ślinowych ucha i policzków. Ślinianka przyuszna w sposób ciągły wytwarza ślinę, która jest uwalniana przez system przewodów wydalniczych do pojedynczych gruczołów w wyściółce gardła, jamy ustnej i warg. Ślina oczyszcza gardło i pełni funkcje ochronne i obronne w jamie ustnej.
Ponadto wydzielina ślinowa ślinianki przyusznej przenosi enzymy ślinowe, które inicjują proces trawienia. Złożone cząsteczki cukru, w szczególności skrobia, są zależne od trawienia przy użyciu śliny. Z kolei proste białka są rozszczepiane przez proteazy przyusznic. Aby ułatwić przełykanie, ślina również upłynnia pokarm stały. Połączenie włókien przywspółczulnych w zwoju usznym umożliwia wszystkie te procesy. Ponadto zwój działa jako dystrybutor swoich włókien motorycznych i współczulnych.
Różne części ruchowe i wrażliwe nerwu żuchwowego wykorzystują zwój uszny jako stację dystrybucji bez wchodzenia w funkcjonalną zależność ze strukturą. Włókna motoryczne docierają do mięśnia napinacza bębenka przez stację dystrybucji w postaci nerwu napinacza bębenka. W postaci ramus musculi tensoris veli palatini biegną z kolei do musculus tensor veli palatini.
Choroby
Uszkodzenie zwoju usznego wpływa na funkcje motoryczne, współczulne i przywspółczulne. Taki scenariusz może być na przykład spowodowany przez guzy, które przemieszczają poszczególne struktury nerwowe w pobliżu zwoju usznego i powodują ucisk nerwu. Przede wszystkim zaburzenia wydzielania śliny mogą świadczyć o uszkodzeniu nerwów w okolicy zwoju ucha.
Oprócz takich uszkodzeń, zmniejszona lub nieudana produkcja śliny może być również związana z ciężkim odwodnieniem, działaniem leków, chorobami, takimi jak zespół Sjögrena, promieniowaniem w okolicy głowy lub zmianami fizjologii wieku. Zwykle uszkodzenie zwoju ucha nie jest zauważalne jako izolowane zaburzenia wydzielania śliny, ale prowadzi również do zaburzeń motorycznych podniebienia i mięśni ucha środkowego. Mogą również wystąpić ograniczenia czułości.
Złamania podstawy czaszki często prowadzą do uszkodzeń w okolicy zwoju usznego. Do złamania podstawy czaszki dochodzi zwykle po bardzo silnej przemocy w okolicy głowy. Najczęściej trauma jest obserwowana w kontekście wypadków drogowych. Złamanie to potencjalnie zagrażający życiu uraz, który uszkadza struktury kostne dołu środkowego, przedniego lub tylnego. Kształty złamań w tym kontekście mogą odpowiadać złamaniom nosa-podstawnego, czołowo-podstawnego, boczno-podstawnego lub ucho-podstawnego. Zwłaszcza w przypadku złamań drugiego typu, oprócz podstawy czaszki, uszkodzona jest również struktura uszu. Zwykle z uszu wycieka krew i płyn mózgowo-rdzeniowy.
Oprócz objawów niewydolności neurologicznej zwykle występują zaburzenia percepcji i świadomości. Objawy wstrząsu są również często obserwowane w złamaniach podstawy czaszki. Złamanie podstawy czaszki zwykle wymaga pilnej operacji i późniejszego monitorowania na oddziale intensywnej terapii.
.jpg)
