Zastawka pnia płucnego

Plik Zastawka pnia płucnego reguluje przepływ krwi z serca do płuc. Choroby mogą znacznie pogorszyć wydajność.

Co to jest zastawka płucna?

Termin pulmonal pochodzi od łacińskiego terminu pulmo na określenie płuc. W związku z tym zastawka płucna jest tą, która reguluje przepływ odtlenionej krwi do płuc. Znajduje się na przejściu między prawą komorą serca (komorą) a tętnicą płucną (pień płucny). Są w sumie 4 zastawki serca, 2 zastawki płatkowe między przedsionkiem a komorami serca oraz dwie zastawki kieszonkowe między komorami serca i naczyniami odprowadzającymi z serca.

Zastawka płucna ma 3 kieszonki w kształcie półksiężyca, prawą, lewą i przednią, które są rozmieszczone tak, że pozwalają na przepływ krwi tylko w kierunku płuc, w przeciwnym kierunku zamykają otwór do serca. Uboga w tlen krew, która styka się z zastawką płucną w prawej komorze serca, dociera tam przez dwie żyły główne i prawy przedsionek. W drodze do komory mija klapę żagla, która znajduje się na przejściu. Przepływ krwi przez zastawki serca jest kontrolowany przez zmieniające się warunki ciśnienia podczas rytmu serca.

Anatomia i budowa

Trzy kieszonki zastawki płucnej wychodzą z wewnętrznej warstwy pnia płucnego na przejściu do prawej komory, tzw. Tunica intima. Mają kształt półksiężyca (półksiężyca) z wewnętrzną wypukłością, która może początkowo złapać przepływającą z powrotem krew. Na wolnych końcówkach znajdują się guzkowe zgrubienia z otaczającą membraną, które stykają się ze sobą po zamknięciu.

W przeciwieństwie do klap żagla, klapy kieszeni nie posiadają mięśni kontrolujących otwieranie i zamykanie. Ich mechanizm otwierania i zamykania jest regulowany wyłącznie przez kierunek przepływu krwi i warunki ciśnienia. Chociaż zastawka płucna jest identyczna jak zastawka aortalna, jest mniejsza i cieńsza ze względu na niższe ciśnienie w prawej komorze i mniejsze obciążenie mechaniczne. Wszystkie 4 zastawki serca są osadzone w twardej warstwie tkanki łącznej zwanej szkieletem serca. Tworzy to tak zwany poziom zastawkowy, który jest przesuwany przez zmianę kształtu serca podczas oddychania, a tym samym wspiera mechanizm ssąco-ciśnieniowy serca.

Funkcja i zadania

Główną funkcją zastawki płucnej jest regulacja kierunku przepływu ubogiej w tlen krwi docierającej do płuc. Zapewnia, że ​​krew z prawej komory dostaje się do tętnicy płucnej, ale nie wraca. Siłą napędową mechanizmu otwierania i zamykania jest stosunek ciśnień. Jeśli ciśnienie w prawej komorze przewyższa ciśnienie w naczyniu, zastawka otwiera się i krew jest wypychana do płuc. Jeśli warunki ciśnienia ulegną odwróceniu, 3 kieszenie są automatycznie zamykane przez przepływającą krew.

Mechanizm ten jest rytmiczny i przebiega w dwóch fazach, zwanych rozkurczem i skurczem, które przebiegają równolegle w prawej i lewej połowie serca. Przede wszystkim wszystkie zastawki są zamknięte, a mięśnie serca rozluźnione. Po prawej stronie serca uboga w tlen krew przepływa z układu krążenia organizmu do prawego przedsionka, aż tam ciśnienie jest większe niż w prawej komorze. Zastawka płatka otwiera się i zgodnie z gradientem ciśnienia krew wpływa do prawej komory.

Po osiągnięciu określonej objętości napełnienia zastawki płatkowe są zamknięte, a zastawka płucna jest nadal zamknięta. Następnie następuje faza napięcia mięśnia sercowego prawej komory. Skurcz zwiększa nacisk na znajdującą się tam krew. Jeśli przekracza to wartość w tętnicy płucnej, zastawka płucna zostaje otwarta, a krew wypływa w kierunku płuc. Cykl kończy się, gdy trzy kieszenie są ponownie zamknięte przez płynącą z powrotem krew.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Zaburzenia czynnościowe mające wpływ na przepływ krwi mogą zasadniczo wynikać z 2 rodzajów upośledzenia. Albo przez zwężenie otworu przepływu, zwane zwężeniem, albo przez niewystarczające zamknięcie trzech kieszeni, niewydolność. Przyczyny tych wad zastawek serca mogą być różne.

W rzadkich przypadkach niewydolność zastawki płucnej może wynikać z patologicznych zmian w tkance zastawki, na przykład w wyniku zapalenia wewnętrznej warstwy serca (zapalenie wsierdzia). Bardziej powszechną przyczyną jest podwyższone ciśnienie krwi, które jest spowodowane ciśnieniem wstecznym występującym przy niektórych chorobach płuc. Tętnica płucna poszerza się w wyniku wzrostu ciśnienia w naczyniu i zwiększa się odległość między kieszonkami. Nie można już całkowicie zamknąć światła naczynia.

Mechanizm ten powoduje, że krew napływa z powrotem do prawej komory z każdym cyklem, zmniejszając objętość wyrzutu. Serce próbuje skompensować ten deficyt zwiększając aktywność mięśni. Jeśli wystarczająca kompensacja nie jest już możliwa, rozwija się prawokomorowa niewydolność serca. Podobne mechanizmy zachodzą w zwężeniu płuc, nawet jeśli mechanizm sprawczy jest inny. To zwężenie zastawki płucnej, które zmniejsza ilość krwi pompowanej do tętnicy płucnej podczas fazy wydalania, jest w większości wrodzone.

Tutaj również serce próbuje zrekompensować brak objętości wyrzutowej poprzez zwiększenie wydajności pompowania, co ma takie same konsekwencje jak w przypadku niewydolności. W zależności od wielkości upośledzenia mogą wystąpić typowe objawy o różnym nasileniu. Słabe działanie serca oznacza, że ​​do płuc dociera niewystarczająca ilość krwi i jest ona wzbogacana tlenem. Niebieskie przebarwienie (sinica) pojawia się w niektórych obszarach skóry, duszności w spoczynku lub podczas wysiłku fizycznego, a wydolność spada. W przypadku niewydolności płuc mogą również wystąpić powikłania związane ze zmniejszonym przepływem. Na zastawce mogą tworzyć się skrzepy krwi, które w przypadku oderwania prowadzą do zatorowości płucnej.

Atrezja płucna to wrodzona wada rozwojowa, w której zastawka albo nie otwiera się, albo nie istnieje. Ta choroba może mieć poważne konsekwencje i wymagać operacji natychmiast po urodzeniu w celu przywrócenia krążenia organizmu.