Zdolność rytmiczna

Plik Zdolność rytmiczna to umiejętność dostosowania własnego rytmu ruchu do zadanego rytmu. Te koordynacyjne umiejętności są szczególnie istotne w medycynie sportowej. Może być uszkodzony przez zapalenie ośrodkowego układu nerwowego, krwawienie, urazy lub masy.

Jaka jest zdolność rytmiczna?

Specjalista medycyny sportowej rozumie zdolność rytmiczną jako jedną z siedmiu zdolności koordynacyjnych. Wraz z umiejętnością łączenia się, adaptacji, różnicowania i równowagi, a także umiejętnością orientacji i reagowania, umiejętność rytmizacji umożliwia doskonałe współdziałanie układu nerwowego i mięśni. Ta doskonała interakcja jest bardzo pomocna w życiu codziennym i niezbędna przy wyzwaniach sportowych.

Osoba zdolna do rytmizacji dostrzega określony rytm ruchu, rozpoznaje go i dostosowuje do tego rytmu własne ruchy. To dostosowanie własnych ruchów do określonego rytmu odgrywa coraz większą rolę w wielu sportach, np. W tańcu, ale także w sportach z piłką.

Jednak bez umiejętności dostosowania się do danego rytmu ostatecznie praktycznie żaden ruch nie jest możliwy - nawet poza sportem. Od pewnego czasu jednostki treningowe dla różnych dyscyplin sportowych często koncentrują się na treningu umiejętności kreowania rytmu.

Funkcja i zadanie

Koordynacyjne zdolności człowieka umożliwiają harmonijną interakcję między narządami zmysłów, ośrodkowym układem nerwowym i mięśniami.Koordynacja umożliwia przede wszystkim ukierunkowane ruchy lub ukierunkowane sekwencje ruchu z poszczególnych elementów ruchu.

Koordynacja międzymięśniowa odnosi się do skoordynowanej interakcji kilku mięśni. Należy to odróżnić od koordynacji śródmięśniowej, która opisuje interakcję między nerwami i włóknami mięśniowymi w pojedynczym mięśniu.

Oprócz przepływu ruchu, szybkości ruchu i precyzji ruchu, rytm ruchu dostarcza informacji o zdolności osoby do koordynacji. Wraz z kondycyjnymi umiejętnościami siły, wytrzymałości i szybkości, umiejętności koordynacyjne tworzą sportowe zdolności motoryczne.

Sekwencje ruchów atletycznych są bardziej złożone niż codzienne sekwencje ruchowe. Zwykle składają się one ze znacznie większej liczby precyzyjniej skoordynowanych ruchów indywidualnych i zwykle wymagają maksymalnej koordynacji między- i domięśniowej.

Zdolności koordynacyjne człowieka decydują głównie o tym, czy dana osoba jest zdolna do uczenia się technik sportowych i umiejętności sportowych oraz jak dobrze będą w tych technikach i umiejętnościach. W ramach umiejętności koordynacyjnych te właściwości ma również umiejętność rytmiki. Koordynacja percepcji sensorycznej i mięśni jest jednym z najważniejszych elementów zdolności do rytmizacji.

Na przykład dobry piłkarz postrzega prędkość piłki poprzez interakcję zmysłów, hałas powietrza i wrażenia wizualne. Jest świadomy swojej pozycji przestrzennej i swojej pozycji w stosunku do piłki poprzez wrażenia zmysłu mięśniowego i zmysłu równowagi. Następnie precyzyjnie dostosowuje swoje ruchy do rytmu dostrzeganego na zewnątrz, aby osiągnąć określony cel.

Na przykład dla tancerza umiejętność tworzenia rytmu odgrywa rolę. Słyszalnie wyczuwa rytm muzyki. Wizualnie rozpoznaje rytm ruchu swojego partnera do tańca. Do tych dwóch rytmów dostosowuje swój własny rytm ruchu.

Zdolność do rytmizacji zapewnia w ten sposób rytmiczne kształtowanie własnych ruchów i umożliwia znaczącą strukturę ruchu poprzez akcentowanie. Chociaż wymagania dotyczące rytmizacji różnią się w zależności od sportu, wymagania dotyczące innego sportu są zwykle łatwiejsze do nauczenia dla wyszkolonego profesjonalisty niż dla osoby nieaktywnej.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Umiejętności koordynacyjne, a tym samym umiejętności rytmiczne, nie są jednakowo widoczne u każdego człowieka. Zdolność do rytmiki jest w pewnym stopniu związana ze sprawnym funkcjonowaniem struktur anatomicznych, takich jak ośrodkowy układ nerwowy i układ czuciowy. Większość wszystkich umiejętności koordynacyjnych nabywa się raczej poprzez praktykę niż wrodzone.

To sprawia, że ​​umiejętność rytmiczna jest umiejętnością wyuczoną, a zatem możliwą do wyćwiczenia. Można na przykład wyostrzyć zmysły. Jest to szczególnie ważne w przypadku zwracania uwagi na rytmy ruchu. Słaba zdolność rytmiczna niekoniecznie musi mieć wartość chorobową.

Na przykład, jeśli dziecko nie jest szczególnie aktywne i rzadko się porusza, w wieku dorosłym na ogół będzie miało słabsze zdolności rytmiczne niż aktywne dziecko - to kolejny powód, dla którego zabawa fizyczna i brykanie są korzystne.

Sportowiec wyczynowy ma lepszą zdolność rytmiczną niż przeciętny. Ale to nie czyni zdolności przeciętnego człowieka do rytmizacji patologią.

Dlatego stopniowe różnice nie są niczym niezwykłym. Niemniej jednak uszkodzenie systemów percepcji, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego lub uszkodzenie struktur mięśniowych może jeszcze bardziej utrudnić lub wręcz uniemożliwić rytmiczność.

Na przykład udary mogą wpływać zarówno na system percepcyjny, jak i na przewodnictwo dróg nerwowych. Jeśli drogi nerwu ruchowego są uszkodzone, własny rytm ruchu nie może być już dostosowany do rytmu zewnętrznego, ponieważ polecenia z ośrodkowego układu nerwowego docierają do mięśni tylko z opóźnieniem.

Zapalenie piramidalnych i pozapiramidowych dróg nerwowych w rdzeniu kręgowym może również upośledzać zdolności motoryczne, a tym samym ograniczać zdolność do rytmizacji. To samo dotyczy zapalenia w obszarach czuciowo-ruchowych mózgu lub w móżdżku.

Choroby demielinizacyjne opóźniają również szybkość przewodzenia kostiumu nerwowego. Choroby takie jak choroba Parkinsona, Alzheimera czy ALS mogą nawet całkowicie zniszczyć ośrodki motoryczne ośrodkowego układu nerwowego. Nowotwory i inne masy w mózgu lub rdzeniu kręgowym również mogą mieć wpływ na zdolność rytmizacji.

Wiele metod badań neurologicznych sprawdza zdolności koordynacyjne pacjenta w celu oceny i lokalizacji uszkodzeń w ośrodkowym układzie nerwowym.

Podobnie jak wszystkie umiejętności koordynacyjne, zdolność do rytmiki ogólnie maleje wraz z wiekiem. Dotyczy to również sytuacji, gdy nie ma zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego.