Przełknąć

Plik Przełknąć składa się z dobrowolnej fazy przygotowania, odruchu połykania oraz fazy transportu przez usta, gardło i przełyk. Oznacza to, że proces połykania można tylko częściowo celowo kontrolować. Zaburzenia połykania to dysfagia i mogą być neurologiczne, psychologiczne lub spowodowane chorobami zaangażowanych struktur.

Co to jest jaskółka?

Połykanie to złożona sekwencja ruchów. Dokładniej, proces ten odpowiada doskonale skoordynowanemu skurczowi niektórych mięśni jamy ustnej, gardła i gardła. Poza transportem pokarmu w kierunku żołądka, połykanie powoduje również usunięcie śliny. Proces połykania oczyszcza również przełyk i usuwa pozostały kwas żołądkowy z wrażliwego obszaru. Ludzie przeżywają do 3000 procesów połykania dziennie. Podczas snu połyka znacznie mniej niż na jawie.

Akt połykania składa się z dobrowolnej części przygotowawczej i mimowolnego odruchu połykania. Podrażnienie poszczególnych obszarów u nasady języka jest częścią dobrowolnego przygotowania. Kolejne procesy są poza kontrolą. Można celowo wpływać tylko na fazę przygotowania doustnego i fazę transportu ustnego. Fazy ​​transportu gardłowego i przełykowego są częścią odruchu mimowolnego połykania.

Funkcja i zadanie

Proces połykania odbywa się przy udziale różnych struktur anatomicznych. Oprócz jamy ustnej i jej struktur granicznych w połykaniu biorą udział gardło, krtań, przełyk i żołądek. W trakcie połykania gra razem ponad 20 par mięśni. Koordynacja tych par mięśni podlega kontroli tak zwanego ośrodka połykania, który znajduje się głównie w pniu mózgu oraz w wyższych ośrodkach nadgałkowych i korowych.

Przy połykaniu istotne jest kilka par nerwów czaszkowych. Oprócz nerwu trójdzielnego ważne funkcje podczas połykania pełnią nerw twarzowy, nerw językowo-gardłowy, nerw błędny i nerw podjęzykowy. Ludzie potrzebują trzech nerwów szyjnych, aby przełknąć. Wszystkie trzy pochodzą z odcinków rdzenia kręgowego C1 do C3.

Odruch połykania jest obowiązkową częścią procesu połykania. Wrodzony odruch zewnętrzny chroni drogi oddechowe i umożliwia jedynie bezpieczne przyjmowanie pokarmu. Błona śluzowa u podstawy języka, gardła lub tylnej ściany gardła jest stymulowana w fazie przygotowawczej, a miejscowe mechanoreceptory przekazują bodziec poprzez włókna doprowadzające nerwu językowo-gardłowego i nerwu błędnego do rdzenia przedłużonego pnia mózgu, który z kolei otrzymuje informacje o bodźcu poprzez kontakt z Odpowiedziały mięśnie połykania.

Co ciekawe, wielkość łyku różni się znacznie w zależności od łyku, a także zależy od rodzaju pożywienia. 20 gramów miazgi wodnej lub 40 mililitrów płynu to maksimum na łyk. Czas połykania również może się znacznie różnić i zależy przede wszystkim od konsystencji ukąszeń i sposobu ich zmieszania ze śliną. Droga ugryzienia przez przełyk trwa maksymalnie 20 sekund.

Każdy akt połykania składa się z trzech różnych faz transportu i fazy przygotowawczej, która jest szczególnie istotna w przypadku spożywania pokarmów stałych. W fazie przygotowania doustnego kęs pokarmu jest wystarczająco przeżuwany. Pokrojone jedzenie jest następnie nasączane śliną, dzięki czemu staje się śliskie. Oprócz warg, w fazie przygotowawczej zaangażowane są zęby, staw skroniowo-żuchwowy i mięśnie żucia, język oraz ślinianki. Akt połknięcia jest możliwy dopiero po zakończeniu fazy przygotowawczej.

W kolejnej fazie transportu ustnego usta zamykają się całkowicie. Zapobiega to utracie śliny. Ponadto nie należy połykać powietrza. Mięśnie policzków kurczą się, a język migruje do podniebienia twardego, które pełni funkcję zaczepu. Bolus porusza się do tyłu ruchem przypominającym falę i jest podtrzymywany przez mięśnie rylcowo-wargowe i golcowate. Język cofa się jak stempel i wbija się w gardło. Odruch połykania pojawia się tylko wtedy, gdy ugryzienie dotknie podstawy języka. Odruch połykania może mieć tylko częściowy wpływ na proces.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Medycyna nazywa wszelkie zaburzenia aktu połykania dysfagii. Struktury zaangażowane w czyn są albo upośledzone w swojej funkcji, albo ich interakcja nie działa wystarczająco. Wszystkie choroby jamy ustnej, jej ograniczenia, choroby gardła, przełyku i żołądka mogą być związane z zaburzeniami połykania.

Ponadto problemy neurologiczne są często związane z problemami z połykaniem. Jednym z przykładów jest ALS. Rozkładając jądra motorycznego nerwu czaszkowego, ALS krok po kroku paraliżuje mięśnie organizmu. Powoduje to zaburzenia połykania i objawy opuszkowe. Pacjenci regularnie krztuszą się własną śliną i często są leczeni lekami na ślinę.

Pacjenci z chorobą autoimmunologiczną stwardnieniem rozsianym często cierpią na dysfagię neurologiczną, która jest spowodowana zapaleniem autoimmunologicznym w ośrodku połykania w mózgu. Zaburzenia połykania są czasami spowodowane zaburzeniami psychicznymi.

Jeśli dysfagia powoduje również objawy bólowe, nazywa się ją odynofagią. Możliwe objawy to uczucie ucisku w gardle, odruch wymiotny podczas przełykania, kaszel podczas posiłków, aspiracja składników pokarmowych i nadprodukcja śliny. Objawy towarzyszące, pacjenci z dysfagią często skarżą się na język nosowy i ogólną chrypkę. Podczas aspiracji pokarmu często występuje zapalenie płuc z gorączką.

Dysfagia może być zjawiskiem fizjologicznym związanym z wiekiem iw tym przypadku objawia się przede wszystkim u osób powyżej 75 roku życia. Ten typ dysfagii jest głównie spowodowany chorobami neurologicznymi, psychiatrycznymi lub ogólnymi przewlekłymi chorobami wieku podeszłego. Nie każdy pacjent musi być świadomy zaburzeń połykania.