Plik Komórki sitowia są częścią kości sitowej, która znajduje się w wewnętrznej części przednich, nosowych i oczodołów. Oprócz funkcji stabilizującej mają połączenie z nerwami i biorą udział w percepcji zapachu. Złamania, uszkodzenia nerwów, guzy, stany zapalne i tworzenie się polipów mogą być możliwymi chorobami związanymi z komórkami sitowymi.
Co to są komórki sitowe?
Komórki sitowia (Cellulae ethmoidale) należą do kości sitowej (Os ethmoidale), która jest kośćcem czaszki, oka i jamy nosowej. Nazewnictwo opiera się na podobnej do sita strukturze dziurawej kości. Nie są to „komórki” w sensie medyczno-biologicznym, ale opisują puste przestrzenie. Całość komórek sitowych jest również znana jako labirynt sitowia (Labyrinthus ethmoidalis).
Anatomia i budowa
Z anatomicznego punktu widzenia, kość sitowa znajduje się w obszarze, który wystaje do zatoki czołowej oraz oczodołów i ogranicza ją. Jako gałąź kostna, komórki sitowe są penetrowane przez komory lub wnęki (przestrzenie pneumatyzacji).
Kości sitowe są cienkościenne i stosunkowo duże perforowane. Istnieje około ośmiu do dziesięciu komórek sitowych sąsiadujących z zatoką czołową. Komórki sitowe unerwiane są w szerszym znaczeniu przez odgałęzienia piątego nerwu czaszkowego (nerw trójdzielny). Z jednej strony sznury nerwowe przechodzą przez tylne komórki sitowe do oczodołu, gdzie łączą się z sparowanym nerwem wzrokowym (nerw wzrokowy). Z drugiej strony, sznury nerwowe komórek sita przedniego rozciągają się ponad płytką sitową (Lamina cribrosa) do jamy nosowej (Nervus nasociliaris).
Blaszka cribrosa jest jedną z czterech różnych płytek kostnych (blaszek) kości sitowej. Przestrzenie pneumatyzacji zatok przynosowych są pokryte błoną śluzową i nabłonkiem rzęskowym. W kanale nosowym błony śluzowe nosa są zaopatrywane przez odpowiednie nerwy przez komórki sitowe.
Funkcja i zadania
Całość sitowa jest odpowiedzialna za stabilność między zajętymi obszarami (podstawa czaszki, oczodół, jamy nosowe). Jednocześnie oddziela obszary, takie jak podstawa czaszki, od jamy nosowej. Lub środkowa kość sitowa, która wraz z kością lemieszową (vomer) tworzy przegrodę nosową. Oddziela struktury anatomiczne. Układ węchowy jest bezpośrednio powiązany z komórkami sitowymi.
Nasza percepcja węchowa odbywa się poprzez nerwy węchowe, które są połączone z opuszką węchową (opuszka olfactorius) i jamą nosową poprzez wnęki płytki sitowej. Wnęki w płytce kostnej sita umożliwiają przejście nerwów, a tym samym percepcję węchową. Jeśli zapach jest wykrywany przez nos, a dokładniej przez komórki receptorów węchowych na błonie śluzowej nosa, bodziec jest przekazywany przez opuszkę węchową do kory mózgowej. Poprzez rozgałęzione połączenie z piątym nerwem czaszkowym zaangażowany jest nerw oczny (nerw oczny) oraz gałęzie nerwowe szczęki górnej (nerw szczękowy) i żuchwa (nerw żuchwy), które są odpowiedzialne między innymi za ruch żucia. Zatem komórki sitowe odgrywają ważną rolę w przekazywaniu bodźców.
Choroby
Choroby atakujące komórki sitowe mogą być spowodowane anatomicznymi wadami rozwojowymi, które mogą prowadzić do chorób przewlekłych.
Na komórki sitowe mogą również wpływać złamania płytek kostnych, choroby struktur nerwowych oraz infekcje i dolegliwości wywołane przez bakterie i wirusy. Nie należy zapominać, że reakcje alergiczne mogą również wywoływać stan zapalny. Ponieważ kość sitowa znajduje się we wrażliwym obszarze, do którego można dotrzeć różnymi drogami, regiony objęte nią są szczególnie podatne na choroby. Najbardziej znaną chorobą jest zapalenie zatok (zapalenie zatok). Rozróżnia się ostre i przewlekłe zapalenie zatok. Komórki sitowe są częścią zatok przynosowych (sinus paranasales). Wirusy, bakterie lub alergie powodują zapalenie błony śluzowej zatok przynosowych i sprzyjają obrzękowi.
W rezultacie może wystąpić ropienie. Jeśli ropa znajduje się w jamie, nazywa się to ropniakiem. Zatoki obejmują także zatokę szczękową, klinową i czołową. Regiony te mogą zostać dotknięte w miarę postępu zapalenia. Choroba wszystkich części zatok przynosowych nazywana jest zapaleniem brodawek. W leczeniu zapalenia zatok stosuje się antybiotyki, miejscowe lub doustne preparaty kortyzonowe oraz specjalne płukanki do nosa. Jeśli choroba postępuje tak daleko, że leki jej nie poprawiają, wskazana może być interwencja chirurgiczna.
Również w przypadku powstania polipów (proliferacja tkanek) wskazane jest usunięcie komórek sitowych (etmoidektomia) lub częściowa rehabilitacja chirurgiczna (usunięcie zwiększonej błony śluzowej, polipów). Procesy zapalne, które rozprzestrzeniają się przez oko i zatoki czołowe do mózgu, są niebezpieczne. Infekcja bakteryjna zatoki czołowej może prowadzić do zapalenia opon mózgowych. Wczesna diagnoza objawów może zapobiec takiemu narastającemu zapaleniu. Wady anatomiczne mogą również sprzyjać przewlekłemu zapaleniu. Złamania lub urazy podstawy czaszki i sitowia kostnego zwiększają ryzyko wycieku płynu (płynu mózgowego). W okolicy zatoki szczękowej może wystąpić stan zapalny.
Często stany zapalne korzenia zęba czy ropne ropnie są przyczyną innych chorób zatok szczękowych i przynosowych. Połączenie między górną szczęką a nerwem czaszkowym przebiega przez nerw szczękowy. Choroby przewodzenia nerwowego układu komórek sitowych obejmują nerwobóle, takie jak nerwoból nerwu trójdzielnego: ból twarzy, który jest wyzwalany przez piąty nerw czaszkowy (nerw trójdzielny) i często jest spowodowany zapaleniem zatok. Choroby związane z komórkami sitowymi to także guzy i torbiele, które upośledzają oddychanie przez nos i naturalny odpływ wydzielin. Komórki sitowia należą do złożonej struktury, w której pośrednio zaangażowane są oczy, mózg, węch, żucie i oddychanie, a choroby z nimi związane mogą być równie daleko idące.
