Subiculum

Plik Subiculum jest częścią mózgu. Znajduje się w zwiniętej strukturze kory na końcu hipokampu. Odgrywa ważną rolę w procesie uczenia się.

Co to jest subiculum?

Subiculum jest częścią układu limbicznego, a tym samym ośrodkowego układu nerwowego. Odpowiada za takie zadania, jak emocje.

Hipokamp zlokalizowany jest w układzie limbicznym. Oprócz tworzenia emocji jest to ważne dla uczenia się i tworzenia pamięci. Większość hipokampu znajduje się na wewnętrznej krawędzi płata skroniowego. Jest to również znane jako płat skroniowy. Subiculum znajduje się w wewnętrznej strukturze hipokampu. To łączy hipokamp z zakrętem przyhipokampowym. Podklucza odgrywa zasadniczą rolę w procesie uczenia się i przechowywania informacji w pamięci. Uważa się, że jest to ostatni przypadek przetwarzania informacji w hipokampie. Stwarza to podstawę do tworzenia długotrwałych wspomnień.

W hipokampie znajduje się trójwarstwowa archikora. Obszar ten jest również znany jako formacja hipokampu. Te trzy warstwy obejmują zakręt zębaty, róg Ammona i podpórkę. Na przykład w Ammonshorn tworzone są warunki wstępne warunkowania instrumentalnego. Zakręt zębaty uważany jest za najważniejszy układ doprowadzający w hipokampie. Podklucz stanowi większość systemu odprowadzającego.

Anatomia i budowa

Hipokamp znajduje się po wewnętrznej stronie płatów skroniowych. Wizualnie ma kształt konika morskiego bez obszaru głowy. Cięcie czołowe w dolnej części hipokampu odsłania jego trzy warstwy.

Ten obszar jest zwinięty jak ogon konika morskiego. Struktura tkaniny nazywana jest tam zwiniętą strukturą kory ze względu na jej szczególne właściwości. Wzdłuż tego obszaru tkanki staje się widoczna mikroskopijna struktura archikorty. Z rozwojowego punktu widzenia kora łukowa jest najstarszą częścią kory mózgowej. Trzy warstwy w zwiniętej części hipokampu to zakręt zębaty, róg Ammona i podklubka.

Za obszar przejściowy między hipokampem a korą śródwęchową uważa się podklubek. To jest płat mózgowy, który jest strefą przejściową między korą łukową a korą nową. Większość odprowadzających włókien hipokampu pochodzi z podklubka. Stamtąd przechodzą w sklepieniu do ciała sutkowatego. Sklepienie to tkanina z włókien, która łączy hipokamp z przednią częścią. Korpus brodawki jest parą garbów i jest częścią podwzgórza.

Funkcja i zadania

Subiculum odgrywa zasadniczą rolę w utrwalaniu treści pamięci. Należy przez to rozumieć cały proces uczenia się wraz z jego indywidualnymi procesami. Informacje muszą zostać przeniesione z pamięci krótkotrwałej do długotrwałej, aby były stale dostępne. Proces ten trwa od kilku dni do kilku miesięcy, zanim wspomnienia zostaną mocno zakotwiczone w mózgu.

Jeśli zostanie przerwany, zdobyte informacje są niekompletne w pamięci długotrwałej. Stąd głównym zadaniem podikulum jest długotrwałe wzmacnianie. To stanowi podstawę wszystkich procesów uczenia się i zapamiętywania. Dotyczy to przede wszystkim pamięci długotrwałych. Obejmują one kształtowanie wiedzy w pamięci deklaratywnej. Oszczędza to faktyczną wiedzę i wszystkie informacje o doświadczonych wydarzeniach. Orientacja przestrzenna jest tak samo ważna jak treść, której się nauczyliśmy. Ponadto w tym miejscu tworzone są warunki wstępne do konsolidacji niejawnej zawartości pamięci.

Należą do nich nawyki, automatyczne kursy działania, uczenie się motoryczne i emocjonalne. Ponieważ podikulum stanowi większość systemu odprowadzającego, większość informacji w hipokampie przepływa przez zakręt zębaty i podklubek. Uważa się, że ten region hipokampu jest ostatnim przed przejściem do kory entoralnej. Reprezentuje zatem decydujący poziom hierarchiczny w przetwarzaniu informacji w hipokampie. W pozostałych rejonach hipokampu poczyniono przygotowania do przechowywania pamięci długotrwałej. Teraz w subikulum decyduje się, czy rzeczywiście pozostanie on na stałe w pamięci, czy też zostanie ponownie upuszczony. Czynniki takie jak szybkość przekazywania informacji między neuronami i synapsami są równie ważne, jak procesy efektywnego uczenia się.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Uszkodzenia podklubka prowadzą do ogromnych zakłóceń w wymianie informacji między neuronami a poszczególnymi obszarami mózgu.

Konsolidacja pamięci opiera się na pasmach informacji i nie może już działać właściwie, jeśli część systemu ulegnie awarii lub zostanie uszkodzona. Prowadzi to do zaburzeń w długotrwałym wzmocnieniu. Rezultatem jest utrata pamięci. Zwykle idzie to w parze ze zmniejszoną inteligencją.

Zaburzenie pamięci jest znane w medycynie jako amnezja. Można wyróżnić dwie formy amnezji. Są to amnezja następcza i wsteczna. W przypadku amnezji przednio-prostej tworzenie nowej pamięci nie jest już możliwe. Wspomnienia, które już powstały, są całkowicie zachowane, ale nie można już tworzyć nowych. Dostęp do treści pamięci, które już powstały, nie jest już możliwy w przypadku amnezji wstecznej. Wszystko, czego nauczyliśmy się przed uszkodzeniem mózgu, musi zostać ponownie nauczone, ponieważ wspomnienia te nie są już dostępne w całości lub w części.

Trzy warstwy hipokampu odgrywają zasadniczą rolę w tworzeniu zawartości pamięci. Naruszenie jednej z warstw prowadzi do utraty pamięci i problemów z tworzeniem pamięci długotrwałej. Ponieważ subiculum jest ostatnią instancją w długotrwałym wzmocnieniu, to tutaj ostatecznie decyduje, czy pamięć będzie trwale obecna w pamięci.