Z Skurcz serca to termin używany w żargonie klinicznym do opisania fazy napięcia i późniejszej fazy skurczu dwóch komór serca. Podczas fazy skurczu, dwa zastawki płatków, przez które krew przepłynęła z dwóch przedsionków do komór, są zamknięte, a dwa zastawki kieszonkowe w lewej i prawej komorze są otwarte.Krew jest pompowana prawie jednocześnie z lewej komory do wielkiego układu krążenia iz prawej komory do krążenia płucnego.
Co to jest skurcz?
Skurcz jest częścią rytmu serca, który jest podzielony na dwie główne fazy skurczu (Faza bicia serca) i rozkurcz (faza relaksacji). Ściśle mówiąc, jest to skurcz i rozkurcz dwóch komór (komór) serca, ponieważ podczas skurczu komór oba przedsionki przechodzą fazę rozkurczową i odwrotnie.
Skurcz komorowy rozpoczyna się od fazy napięcia, podczas której wszystkie cztery zastawki serca są zamknięte. W miarę wzrostu ciśnienia otwierają się dwie zastawki kieszonkowe, zastawka aortalna w lewej komorze i zastawka płucna w prawej komorze. Kurczące się mięśnie komorowe wciskają teraz krew do aorty, dużej tętnicy ciała i do tętnicy płucnej (tętnicy płucnej).
Czas trwania skurczu pozostaje względnie stały, nawet przy różnych obciążeniach fizycznych i wynosi około 300 do 400 milisekund u dorosłych. Czas rozkurczu może się jednak znacznie różnić w zależności od zapotrzebowania organizmu na tlen, tak więc występuje duża zmienność rytmu serca. U zdrowego, normalnego sportowca puls może zatem wahać się od około 60 uderzeń serca na minutę (puls spoczynkowy) do 160 do 200 (częstotliwość maksymalna), przy czym maksymalna częstotliwość maleje w zależności od wieku.
Funkcja i zadanie
Serce swoim rytmem bicia dba o utrzymanie krążenia krwi. Skurcze prawej i lewej komory występują jednocześnie i są kontrolowane elektrycznie przez węzły zatokowe i przedsionkowo-komorowe, a także przez wiązkę włókien His i Purkinjego. W ten sposób skurcz odpowiada szybkości pracy serca. Gdy tylko ciśnienie wytworzone w komorach podczas skurczu przekroczy szczątkowe ciśnienie rozkurczowe w aorcie i tętnicy płucnej, otwierają się dwie zastawki kieszonkowe, zastawka aortalna i zastawka płucna.
Wraz z początkiem rozkurczu ciśnienie krwi w komorach spada z powodu rozluźnienia mięśnia sercowego i istnieje ryzyko cofania się krwi. Aby temu zapobiec, obie klapki kieszeni ponownie się zamykają. Otwierają się i zamykają pasywnie, co oznacza, że w przeciwieństwie do dwóch klap żagla nie posiadają własnego, wspieranego mięśniowo, aktywnego mechanizmu zamykania lub otwierania.
Krew pompowana z lewej komory do aorty jest bogata w tlen, ponieważ wcześniej przeszła wymianę gazową między dwutlenkiem węgla a tlenem na ścianach pęcherzyków płucnych.
Po wniknięciu przez aortę do tkanek ciała wraz ze wszystkimi jej odgałęzieniami i odgałęzieniami aż do poziomu tętniczek i naczyń włosowatych następuje odwrotny proces metaboliczny. Dwutlenek węgla jest absorbowany przez krew w naczyniach włosowatych, a tlen przenika przez ściany naczyń włosowatych do otaczającej tkanki.
Organizm może odnieść optymalne korzyści z ważnego procesu skurczu, jeśli wszystkie inne składniki działają odpowiednio. Szczególne znaczenie ma elektryczna kontrola bicia serca. Ponadto należy zagwarantować funkcjonalność czterech zastawek serca, aby serce mogło wytworzyć niezbędne ciśnienie. Należy również zagwarantować optymalną elastyczność tętnic, ponieważ wpływają one na ciśnienie tętnicze krwi poprzez elastyczność ich ścian.
Prawidłowy przebieg rytmu serca i jego funkcjonalność można w pewnym stopniu określić słuchając stetoskopem i za pomocą elektrokardiogramu (EKG) określonych dźwięków serca.
Choroby i dolegliwości
Skuteczność skurczu zależy przede wszystkim od czynności zastawek serca i tętnic. Z kolei samo funkcjonowanie skurczu zależy od prawidłowego dopływu tlenu i składników odżywczych do mięśnia sercowego oraz od impulsów elektrycznych. Patologiczne zaburzenia zaopatrzenia mięśnia sercowego oraz zaburzenia rytmu serca spowodowane nieprawidłową inicjacją lub nieprawidłową transmisją impulsów elektrycznych prowadzą do najczęściej diagnozowanych problemów z sercem.
Typowy obraz kliniczny wynika ze zmian sklerotycznych w naczyniach wieńcowych. Typowe objawy choroby to ból lub ucisk w klatce piersiowej, który może promieniować do żuchwy, barków lub ramion. Objawy mogą być oznakami zbliżającego się zawału serca (zawału mięśnia sercowego), który jest wywoływany przez zamknięcie tętnicy wieńcowej.
Jeszcze częściej występują zaburzenia rytmu serca, które są spowodowane nieprawidłową generacją impulsu porażenia prądem elektrycznym lub nieprawidłową transmisją zainicjowanego impulsu. Najczęstszą arytmią serca jest migotanie przedsionków, które zwykle nie zagraża bezpośrednio życiu, ale często oznacza obniżenie sprawności. Migotaniu przedsionków zwykle towarzyszą arytmie lub tachykardie (szybkie bicie serca). W przypadku przewlekłego migotania przedsionków wzrasta ryzyko wtórnych uszkodzeń, takich jak powiększenie mięśnia sercowego i udar, ponieważ w przedsionku mogą tworzyć się skrzepy, które są spowodowane zaburzonym przepływem krwi. Mogą one zostać wypłukane i spowodować zamknięcie naczyń w mózgu.
Migotanie przedsionków jest zwykle związane z utratą rytmu zatokowego, który jest inicjowany przez węzeł zatokowy w lewym przedsionku i przenoszony do mięśnia sercowego przez węzeł AV, wiązkę His i włókna Purkinjego. Tak zwane migotanie komór, które może prowadzić do nieuporządkowanych pobudzeń w komorach z częstotliwością do 800 uderzeń na minutę, jest mniej powszechne, ale także znacznie bardziej niebezpieczne. Ponieważ komory nie mogą już się wypełniać i opróżniać z powodu wysokiej częstotliwości uderzeń, stan ten natychmiast zagraża życiu.
.jpg)
