Zespół kanału łokciowego

Tak jak Zespół kanału łokciowego lub. Zespół Sulcus Ulnaris Nazywa się to uciskiem nerwu łokciowego. Nerw biegnie stosunkowo odsłonięty na łokciu w wąskim rowku, tzw. Rowku łokciowym Śmieszne kości znane - i mogą zostać uszkodzone przez ciągłe nieprawidłowe obciążenia lub inne podrażnienia. Zespół kanału łokciowego objawia się objawowo mrowieniem małego palca, wewnętrznej strony palca serdecznego i odpowiednich części grzbietu dłoni.

Co to jest zespół kanału łokciowego?

Nerw łokciowy przebiega na łokciu w wąskim rowku w kości łokciowej bezpośrednio pod skórą i jest tylko w niewielkim stopniu chroniony przed urazami spowodowanymi uciskiem lub napięciem przez otaczającą tkankę łączną. Nerwowo dba o mały palec, wnętrze palca serdecznego i odpowiednią część dłoni aż do nadgarstka.

$config[ads_text1] not found

Uszkodzenie nerwu ma bezpośredni wpływ na wspomniane obszary dłoni i obejmuje od lekkiego mrowienia lub pieczenia po drętwienie, utratę siły lub nawet ograniczenie ruchu i ułożenie palców małych i serdecznych jak pazury.

Krótkie uciskanie nerwu łokciowego, np. Poprzez niezamierzone uderzenie łokciem o twardy przedmiot, powoduje typowy ból „kości muzyka”, który ustępuje zwykle po kilku sekundach.

przyczyny

Istnieje kilka przyczyn, które mogą wywołać zespół kanału łokciowego. U osób z normalną ruchliwością i ruchliwością nerw może ulec uszkodzeniu w wyniku powtarzającego się nacisku na przedramię (łokieć golfisty) lub opierania się na łokciu, co jest stale powtarzane.

U kierowców zawodowych nawyk częstego opierania lewego łokcia na ramie okiennej drzwi lub na istniejącym występie drzwi podczas jazdy może stopniowo prowadzić do uszkodzenia nerwu łokciowego i wywołać typowe objawy. U unieruchomionych, obłożnie chorych, powtarzające się nieprawidłowe ułożenie, które nieustannie wywiera nacisk na okolicę rowka łokciowego, prowadzi do uszkodzenia nerwu łokciowego, a tym samym może powodować zespół rowka łokciowego.

Urazy tkanki przedramienia w okolicy nerwu łokciowego mogą również utrudniać i uszkadzać nerw poprzez ciągłe napięcie lub ucisk w przypadku silnego bliznowacenia i stwardnienia tkanki, tak że mogą wystąpić typowe objawy.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Zespół bruzd bruzdowych prowadzi do zaburzeń czucia i bólu ręki. Jeśli leczenie zostanie odrzucone, w życiu codziennym możesz poruszać ręką tylko w ograniczonym zakresie. Należy rozróżnić początkowe objawy i oznaki, które pojawiają się po pewnym czasie i mają trwały charakter. We wczesnych stadiach osoby dotknięte chorobą zwykle odczuwają mrowienie na pierścieniu i małych palcach.

Odnosi się wrażenie, że po odpowiednich obszarach przebiega kolonia mrówek. Inni pacjenci zgłaszają, że oba palce są zdrętwiałe. Nieznajome odczucie czasami rozciąga się na wewnętrzną stronę łokcia. Sytuacja stresująca - taka jak podnoszenie ciężkich przedmiotów - często sprzyja wspomnianym objawom. Znikają samoistnie po kilku sekundach lub minutach.

W miarę postępu choroby zespół rowków łokciowych pojawia się na stałe. Chwytająca strona dłoni nieustannie odczuwa drętwienie w codziennych sytuacjach. Niektórzy pacjenci interpretują te objawy również jako uczucie pieczenia. Zdolności motoryczne są ograniczone. Charakterystyczna jest tak zwana ręka pazurowa.

Pierścionek i małe palce są trwale zgięte. Rozciąganie palców jest możliwe tylko przy bólu. Jeśli leczenie nie zostanie rozpoczęte, następuje zanik mięśni (dystrofia mięśniowa) poprzez unikanie bolesnych ruchów. Utrzymujące się osłabienie motoryczne utrudnia wówczas codzienne życie.

Diagnoza i przebieg

Wstępną diagnozę obecności zespołu kanału łokciowego można postawić na podstawie objawów mrowienia, pieczenia lub drętwienia małego i serdecznego palca.

Sprawdzając tak zwany objaw Fromenta (test z paskiem papierowym), można potwierdzić lub obalić diagnozę uszkodzenia lub całkowitego porażenia nerwu łokciowego za pomocą prostego ćwiczenia. Jeśli podejrzenie uszkodzenia lub całkowitej niewydolności nerwu łokciowego zostanie potwierdzone, należy przeprowadzić diagnostykę różnicową w celu ustalenia, czy nerw jest już uszkodzony z rowka łokciowego czy z nadgarstka (zespół Loge de Guyona). Dalsze elektrofizjologiczne metody diagnostyczne pozwalają na wyciągnięcie wniosków na temat przewodnictwa nerwu łokciowego i szybkości transmisji impulsów.

Jeśli przyczyny wyzwalania zespołu kanału łokciowego nie zostaną wyeliminowane, w dalszym przebiegu choroby dochodzi do odrętwienia, osłabienia motorycznego i stopniowego zaniku mięśni. Konsekwencją jest ograniczona mobilność dłoni do typowej dłoni pazurowej.

Komplikacje

Zespół kanału łokciowego prowadzi do wielu różnych dolegliwości, z których wszystkie mają negatywny wpływ na życie codzienne i jakość życia pacjenta. Większość osób dotkniętych chorobą cierpi na różne zaburzenia czucia w okolicy małego palca. To powoduje odrętwienie i może powodować mrowienie lub ból.

$config[ads_text4] not found

Nierzadko te zaburzenia czucia rozprzestrzeniają się na sąsiednie obszary i dlatego mogą również prowadzić do dyskomfortu w innych palcach lub nadgarstku. Pozycja małego palca jest podobna do pazurów, co powoduje znaczne ograniczenia w życiu codziennym danej osoby. Mięśnie są również znacznie osłabione, przez co zespół kanału łokciowego może powodować dyskomfort podczas pracy. Cała ruchliwość ręki jest ograniczona z powodu choroby.

W większości przypadków można leczyć zespół kanału łokciowego. Powikłania pojawiają się zwykle tylko wtedy, gdy choroba nie jest leczona. Unieruchomienie palca lub ramienia powoduje powrót do zdrowia. Osoby dotknięte chorobą muszą dbać o swoje palce, ale nie ma stałych ograniczeń. Na oczekiwaną długość życia pacjenta nie wpływa również negatywnie zespół kanału łokciowego.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

W przypadku zespołu kanału łokciowego dana osoba jest zależna od leczenia przez lekarza. Tylko prawidłowe leczenie, a przede wszystkim szybka i wczesna diagnoza, pozwala zapobiec dalszym powikłaniom lub dalszemu pogorszeniu objawów. Dlatego przy pierwszych objawach i oznakach zespołu kanału łokciowego należy skontaktować się z lekarzem w celu prawidłowego leczenia choroby. Jeśli dana osoba cierpi na poważne zaburzenia wrażliwości, należy skonsultować się z lekarzem. W większości przypadków ręce nie dają się poruszyć, co może mieć bardzo negatywny wpływ na codzienne życie pacjenta.

Ponadto trwałe uczucie mrowienia w dotkniętych obszarach może wskazywać na zespół kanału łokciowego i powinno zostać zbadane przez lekarza, jeśli występuje przez dłuższy czas i nie ustępuje samoistnie. Objawy te mogą również wystąpić podczas podnoszenia ciężkich przedmiotów i mogą wskazywać na chorobę. Zwykle zespół kanału łokciowego może być zdiagnozowany przez lekarza pierwszego kontaktu lub ortopedę. Dalsze leczenie zależy od dokładnych dolegliwości i ich nasilenia. Z reguły oczekiwana długość życia pacjenta nie jest zmniejszona przez tę chorobę.

Leczenie i terapia

Diagnozując zespół rynny łokciowej wystarczy w prostych przypadkach wyeliminować czynniki sprawcze. Zła postawa może zostać skorygowana lub pewne nawyki ciągłego podtrzymywania łokcia w określony sposób mogą zostać zmienione.

Po wyeliminowaniu czynników sprawczych i zastosowaniu zachowawczych metod leczenia, takich jak zmniejszenie ucisku poprzez uniesienie i schłodzenie wnętrza łokcia, może być konieczne pozostawienie chorego łokcia na pewien czas. Konieczne może być nawet tymczasowe przytrzymanie ramienia za pomocą gipsu, aby umożliwić regenerację nerwu łokciowego.

W przewlekłych i zaawansowanych przypadkach, w których leczenie zachowawcze nie przyniosło oczekiwanego sukcesu, dostępna jest konwencjonalna i małoinwazyjna interwencja chirurgiczna. W konwencjonalnej metodzie chirurgicznej odsłania się nerw w okolicy rowka łokciowego i usuwa tkankę zakłócającą w celu zmniejszenia ucisku. W pojedynczych przypadkach może być konieczna zmiana lokalizacji nerwu łokciowego.

Nowoczesną i łagodniejszą alternatywą dla operacji otwartej jest endoskopowa metoda małoinwazyjna. Endoskop i narzędzie tnące umieszcza się na nerwie łokciowym poprzez niewielkie nacięcie i można usunąć tkankę zakłócającą, która spowodowała uszkodzenie nerwu. Metodą małoinwazyjną można zakryć obszar od środka ramienia do środka przedramienia.

Tutaj znajdziesz swoje leki

zapobieganie

Zespół kanału łokciowego jest zwykle wywoływany przez bodźce mechaniczne, a nie procesy fizjologiczne lub żywieniowe. Dlatego najważniejszym środkiem zapobiegawczym jest unikanie nieprawidłowych obciążeń i / lub (złych) nawyków, które mogą prowadzić do długotrwałego uszkodzenia nerwu łokciowego.

Pierwsze oznaki uszkodzenia nerwu łokciowego, np. B. mrowienie lub pieczenie w małym lub serdecznym palcu należy potraktować poważnie i przeanalizować możliwe przyczyny, a następnie wyeliminować.

Opieka postpenitencjarna

Dalsze leczenie jest wymagane, jeśli zespół kanału łokciowego jest leczony operacyjnie. Czasami rana po operacji może się lekko poparzyć. W takich przypadkach lekarz poda leki przeciwbólowe i zmniejszające przekrwienie. Bolesne objawy zwykle ustępują po kilku dniach.

Wrażliwość palców również powraca najpóźniej po kilku tygodniach. Aby przyspieszyć gojenie się ran i przeciwdziałać obrzękom kończyn, ważne jest, aby trzymać rękę w bezruchu i o nią dbać. Całkowite unieruchomienie za pomocą gipsu jest wymagane tylko po operacji otwartej. Jeśli natomiast ma miejsce zabieg małoinwazyjny z użyciem endoskopu, pacjentowi zakłada się opatrunek uciskowy i pozwala się delikatnie poruszać łokciem.

Po około dziesięciu do czternastu dniach lekarz usunie szwy lub klamry ze skóry ramienia, które było operowane, jeśli rana dobrze się zagoiła. Już po jednym do trzech dniach mały drenaż, który służy do drenażu krwi i płynu z rany, jest ponownie usuwany.

W przypadku operacji ambulatoryjnej lekarz udziela pacjentowi dokładnych wskazówek, jak ma się zachować przed wypisem. Informuje go również, kiedy należy przeprowadzić pierwszą kontrolę. Zwykle lekarz operujący sam przeprowadza dalsze leczenie.

Możesz to zrobić sam

Zespół kanału łokciowego leczy się poprzez usztywnienie lub wyściełanie okolicy łokcia. Aby to wspierać, należy zmienić zachowanie ruchu. Na przykład unikaj podpierania zgiętego łokcia. Fizjoterapeuta lub lekarz sportowy może wymienić środki, za pomocą których pacjent może dostosować sekwencje ruchów. Ćwiczenia należy wykonywać regularnie, aby zespół kanału łokciowego nie przekształcił się w chorobę przewlekłą.

Chirurgiczna dekompresja nerwu łokciowego jest konieczna w przypadku silnego bólu lub zaburzeń nerwowych. Po zabiegu ranę chirurgiczną należy uważnie obserwować, gdyż powtarzające się zgięcie łokcia może powodować krwawienie i inny dyskomfort. Zwykle jest przymocowana szyna, którą należy regularnie regulować.

Osoby, u których zdiagnozowano zespół kanału łokciowego, muszą najpierw powstrzymać się od jakiejkolwiek aktywności fizycznej, która wpływa na chore ramię lub łokieć. Fizjoterapia i fizjoterapia są alternatywami. Masaże, zimne lub ciepłe płatki i kojące kąpiele wspomagają proces gojenia. To, które środki samopomocy są przydatne i konieczne w szczegółach, zawsze zależy od ciężkości stanu. Najlepiej, aby pacjenci skontaktowali się z odpowiedzialnym lekarzem, który na podstawie objawów określi odpowiednie środki zaradcze.