w Żyła szyjna wewnętrzna jest to żyła w głowie, która rozciąga się od podstawy czaszki do kąta żyły. W otworze szyjnym krwawienie z tętnicy może uszkodzić nerwy czaszkowe od IX do XI i prowadzić do charakterystycznych zespołów.
Co to jest żyła szyjna wewnętrzna?
Żyła szyjna wewnętrzna jest jednym z naczyń krwionośnych głowy i szyi i stanowi część układu krążenia organizmu. Krew przepływa przez nie od głowy do serca, skąd ważny organ pobiera krew, a następnie pompuje ją do krążenia płucnego. W płucach cząsteczki tlenu mogą przyczepiać się do czerwonych krwinek (erytrocytów), podczas gdy dwutlenek węgla dyfunduje z krwi. W żyle szyjnej wewnętrznej znajduje się krew uboga w tlen, która wychodząc z mózgu gromadzi się w coraz większych naczyniach krwionośnych.
Żylnym odpowiednikiem żyły szyjnej wewnętrznej jest tętnica szyjna zewnętrzna lub żyła szyjna zewnętrzna. Biegnie bliżej powierzchni ciała niż żyła szyjna wewnętrzna, a także rozciąga się od głowy przez szyję do kąta żyły lub otwiera się do żyły szyjnej wewnętrznej. W porównaniu do tętnicy szyjnej wewnętrznej średnica żyły szyjnej zewnętrznej jest jednak znacznie mniejsza.
Anatomia i budowa
Wewnętrzna żyła szyjna zaczyna się od ujścia żyły jarzmowej (otwór szyjny), który znajduje się u podstawy czaszki. Anatomia nazywa również przejście otworem przepustnicy. Naczynie krwionośne leży tutaj obok nerwu językowo-gardłowego, nerwu błędnego i nerwu dodatkowego.
Trzy nerwy dostarczają sygnały nerwowe do dużych obszarów głowy i szyi. Przy ujściu żyły jarzmowej zatoka esicy wpływa do żyły szyjnej wewnętrznej, która odprowadza krew z mózgu. Ponadto pierwsze rozszerzenie żyły szyjnej wewnętrznej jest tutaj zlokalizowane w postaci żyły szyjnej wewnętrznej górnej górnej.
Następnie tętnica szyjna wewnętrzna biegnie wzdłuż tętnicy szyjnej wewnętrznej (tętnicy szyjnej wewnętrznej) do jej początku w tętnicy szyjnej wspólnej (tętnicy szyjnej wspólnej). Stamtąd żyła szyjna wewnętrzna przechodzi przez tętnicę szyjną przez szyję i ostatecznie otwiera się do rogu żyły w okolicy klatki piersiowej. W tym miejscu żyła szyjna wewnętrzna styka się z żyłą podobojczykową i ma drugie rozszerzenie - żyłę szyjną wewnętrzną dolną. Żyła szyjna wewnętrzna przepływa pod stawem mostkowo-obojczykowym (articulatio sternoclavicularis) w żyle ramienno-głowowej i tam się kończy.
Funkcja i zadania
Żyła szyjna wewnętrzna jest odpowiedzialna za pobieranie krwi zubożonej w tlen i przekazywanie jej do kąta żyły. Tam krew wpada najpierw do żyły ramienno-głowowej, a następnie do żyły głównej górnej (żyła główna górna), która następnie kieruje ją do prawego przedsionka serca (przedsionek serca). Następnie serce pompuje krew do małego krwiobiegu lub krążenia płucnego.
Wcześniej żyła szyjna wewnętrzna otrzymuje kilka dopływów. Do najważniejszych należą cienkie połączenia z okolicy głowy, które już otwierają się do żyły w otworze szyjnym. Odprowadzają krew z mózgu, która jest używana do zaopatrywania ośrodkowego układu nerwowego. Prawidłowy drenaż jest ważny, aby uniknąć zakłócania przepływu krwi.
Odtleniona krew przepływa z twarzy w żyle twarzowej do tętnicy szyjnej wewnętrznej. W stanie bogatym w tlen jej krew zaopatrywała wcześniej liczne mięśnie twarzy, a także tkankę łączną, nerwy i inne tkanki. Żyły gardłowe należą również do dopływów żyły szyjnej wewnętrznej i odprowadzają krew ze splotu gardłowego. Oprócz żyły szyjnej zewnętrznej żyły języka i opon mózgowo-rdzeniowych oraz żyły tarczycowej również wykorzystują jako drenaż żyłę szyjną wewnętrzną. To samo dotyczy żyły mostkowo-obojczykowo-sutkowej, której krew pochodzi z węzła głowy (mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy).
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na zaburzenia pamięci i zapominanieChoroby
Zakrzepica żył szyjnych może powodować różne powikłania, takie jak zapalenie. Krwawienie z żyły szyjnej wewnętrznej z otworu szyjnego może spowodować uszkodzenie dziewiątego do jedenastego nerwu czaszkowego. Inne urazy, guzy, stany zapalne i atrofie są również możliwymi zmianami w tym regionie i prowadzą do charakterystycznych obrazów klinicznych.
Zespół Avellisa (Longhi) jest spowodowany uszkodzeniem wydłużonego rdzenia kręgowego (rdzeń przedłużony) i prowadzi do objawów neurologicznych w postaci uszkodzenia nerwu językowo-gardłowego i błędnego. Podniebienie, gardło i struny głosowe są sparaliżowane po stronie, w której zlokalizowana jest zmiana. Ponadto po jednej stronie występuje paraliż (niedowład połowiczy) po przeciwnej (przeciwnej) stronie. Ponadto niektóre osoby cierpiące na zespół Avellisa odczuwają ból, a temperatura tylko się obniża (hemihypestezja).
Innym zespołem, który ustępuje z powodu urazu, krwawienia, guzów i innych uszkodzeń otworu szyjnego, jest zespół Jacksona lub Schmidta. Prowadzi to również do paraliżu hipoglossalnego - szczególnie charakterystyczny jest paraliż języka. Natomiast zespół Sicarda objawia się bólem nerwu (nerwobólem). Zespół Verneta jest związany z porażeniem spastycznym, a także objawia się innymi objawami neurologicznymi, takimi jak zaburzenia smaku, które są spowodowane niewydolnością odpowiedzialnych nerwów czaszkowych. Zespół Villaret jest również spowodowany uszkodzeniem rdzenia przedłużonego na otworze szyjnym. Ten obraz kliniczny paraliżuje nerw twarzowy, nerw językowo-gardłowy, nerw błędny i nerw dodatkowy po jednej stronie ciała.
Ponadto medycyna częściowo wykorzystuje wewnętrzną żyłę szyjną do wprowadzenia do niej centralnego cewnika żylnego (CVC). Aby to zrobić, lekarz wpycha cienką rurkę wewnątrz żyły do serca. Poprzez CVC można bezpośrednio podawać do serca leki takie jak substancje czynne kardiologicznie, chemioterapeutyki czy roztwory elektrolitów. CVC nadaje się również do określania centralnego ciśnienia żylnego. Podczas badania żyły szyjnej wewnętrznej lekarze używają aparatu USG lub innych technik obrazowania.
