Zjawisko Westphala-Piltza

Plik Zjawisko Westphala-Piltza to reakcja zamykająca powieki, w której źrenice oczu się kurczą. Występuje razem ze zjawiskiem Bella i służy do diagnostyki różnicowej zaburzeń motoryki źrenic.

Na czym polega zjawisko Westphal-Piltz?

Zjawisko Westphala-Piltza charakteryzuje się zmniejszeniem wielkości źrenic, gdy powieka się zamyka. Za każdym razem, gdy powieki odruchowo się zamykają, wielkość źrenic również się zmniejsza.

Zjawisko to jest więc bezpośrednio związane z tzw. Odruchem zamykania powieki. Odruch zamykania powieki to odblaskowy mechanizm ochronny oczu, tzw. Odruch zewnętrzny, który nie jest wyzwalany w narządzie, w którym pojawia się bodziec. Mechaniczne działanie na rogówkę i najbliższe okolice oczu powoduje szybkie zamknięcie powiek. Odruch ten ma chronić oczy przed ciałami obcymi, wysychaniem i uszkodzeniem gałki ocznej.

Nawet pod wpływem silnego światła, bodźców akustycznych lub wstrząsu powieki są mimowolnie zamknięte. Po jakimś czasie pojawia się nawykowy efekt jako obcy odruch. Osoby noszące soczewki kontaktowe mogą wyłączyć odruch i dotknąć rogówki, przyzwyczajając się do tego. Bodźce dotykowe, optyczne i akustyczne są kierowane przez afektywną kończynę łuku odruchowego do odruchowego centrum mózgu, a stamtąd wyzwalają skurcz mięśnia oczodołu poprzez kończynę odprowadzającą przez nerw twarzowy.

Funkcja i zadanie

Równolegle do zamknięcia powieki zachodzą dwa zjawiska. Są to zjawisko Bella i fenomen Westphala-Piltza. Jak już wspomniano, zjawisko Westphala-Piltza charakteryzuje zwężenie źrenic (zmniejszenie wielkości) źrenic, gdy powieki są zamknięte. W tym samym czasie, w ramach zjawiska Bella, gałka oczna jest zwijana w celu ochrony wrażliwej rogówki.

W paraliżu twarzy stwierdzono, że zjawisko Bella występuje pomimo niepowodzenia zamykania powieki. Podobnie jak odruch mrugnięcia, odruch źrenicy jest wyzwalany w ten sam sposób. Oba są odruchami konsensualnymi. Oznacza to, że nawet jeśli tylko jedno oko jest podrażnione, odruchy pojawiają się w obu oczach.

Poszerzenie i zwężenie źrenic również zachodzi niezależnie od zamknięcia powieki. Pod wpływem światła źrenice reagują zwężeniem (zwężeniem źrenic), a przy słabym oświetleniu rozszerzeniem źrenic (rozszerzenie źrenic). Mięsień zwieracza źrenic jest odpowiedzialny za zwężenie źrenic, a mięsień źrenicy rozszerzającej się odpowiada za rozszerzenie źrenic.

Mięsień zwieraczy źrenic jest zasilany przez przywspółczulny układ nerwowy, a mięsień źrenic rozszerzających się przez współczulny układ nerwowy.

Stwierdzono, że skurcz źrenic po zamknięciu powiek (zjawisko Westphala-Piltza) musi mieć inne przyczyny niż ich skurcz pod wpływem światła. Przyjmuje się, że źrenice poruszają się również przy zamkniętych powiekach. Na przykład w przypadku niektórych chorób źrenica nie reaguje na promieniowanie świetlne, ale rejestruje odruch mrugnięcia. Dlatego też, badając zjawisko Westphala-Piltza, można zdiagnozować pewne zaburzenia wzroku związane z paraliżem. Nie okazuje się to jednak bezproblemowe, ponieważ oprócz zjawiska Westphala-Piltza występuje również zjawisko Bella. Często nie widać już źrenicy, gdy oczy się wywracają.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Za pomocą zjawiska Westphala-Piltza wskazania przyczyny choroby można znaleźć w zaburzeniach motoryki źrenic. Przede wszystkim należy jeszcze raz podkreślić, że zwężenie i rozszerzenie źrenicy realizowane są na dwa różne sposoby. Podczas gdy rozszerzenie źrenic jest regulowane przez współczulne eferentne, przywspółczulne eferentne są odpowiedzialne za zwężenie źrenicy.

Większość zaburzeń motorycznych jest spowodowana porażeniem mięśnia zwieracza źrenicy. Obecna jest pupilotonia, która w większości przypadków ma nieszkodliwe przyczyny. Przy silnym padaniu światła źrenice są nadal rozszerzone z powodu źrenicy. W zaciemnionych pomieszczeniach stają się jednak mniejsze niż u osób zdrowych w porównywalnych warunkach. Przy bliższym ogniskowaniu źrenice zwężają się. Pupillotonia prawie zawsze zaczyna się jednostronnie.

Czasami paraliż mięśnia zwieracza źrenicy prowadzi również do całkowitej sztywności źrenic. Przyczynami tego paraliżu mogą być tętniaki, krwiaki lub guzy mózgu. Źrenica jest szeroka i nie reaguje na wpływ światła lub bliskie skupienie.

Tak zwany zespół Hornera jest ponownie osłabieniem mięśnia rozszerzającego źrenicy. W rezultacie źrenice prawie się nie rozszerzają w ciemności, co powoduje problemy z widzeniem w ciemności. Ponieważ jednak mięsień rozszerzający źrenicę i mięsień zwieracza źrenicy działają niezależnie od siebie, skurcz źrenicy działa doskonale pod wpływem światła i przy zamkniętych powiekach.

Rzadziej występuje tak zwana odruchowa sztywność źrenic. Oba oczy są natychmiast dotknięte. Zakłócone są tylko odbicia optyczne. Źrenice nie reagują na bodziec świetlny. Jednak odruchy motoryczne (bliskie skupienie i reakcja konwergencji) pozostają nienaruszone. Ten objaw jest znany jako znak Argylla-Robertsona. W przypadku odruchowej sztywności źrenic dochodzi do uszkodzenia śródmózgowia, które często wynika ze stanu zapalnego i guzów, ale często także z kiły.