Actinobacillus

Rodzaj bakterii Actinobacillus należy do działu proteobakterii i rodziny Pasteurellaceae. Nazwa jest spokrewniona z promieniowcami, ponieważ rodzaj ten jest często zaangażowany w promieniowce jako patogen oportunistyczny.

Co to jest Actinobacillus?

Gatunki bakterii z rodzaju Actinobacillus mają smukły, a czasem owalny kształt. Nie mają wici i są nieruchome. Barwienie metodą Grama jest ujemne, więc pałeczki promieniotwórcze mają tylko osłonkę mureiny z pokrywającą ją warstwą lipidową.

Bakterie z tego rodzaju są fakultatywnie beztlenowe i dlatego mogą bardzo dobrze przetrwać na obszarach o niewielkiej lub zerowej zawartości tlenu. Actinobacilli nie tworzą zarodników i nie rozkładają węglowodanów bez wydzielania gazu.

Występowanie, dystrybucja i właściwości

Bakterie Actinobacillus wyspecjalizowały się w pasożytniczym stylu życia. Mogą pasożytować na ssakach, ptakach i gadach.

Szczegółowa analiza Actinobacillus actinomycetemcomitans wykazała monofiletyczny związek z Haemophilus aphrophilus i Haemophilus segnis. Prowadzona jest dyskusja na temat przeklasyfikowania nazwanych gatunków do nowego rodzaju Aggregatibacter („agregaty” w znaczeniu „podsumuj, połącz razem”).

Choroby i dolegliwości

Zarazki z rodzaju Actinobacillus towarzyszą zarazkom wywołanym przez promieniowce. Promienica to mieszana infekcja wywoływana przez bakterie z rodziny Actinomyzetaceae. Patogeny z rodzaju Actinobacillus nie są przyczyną, ale raczej tworzą część mieszanej infekcji jako patogeny oportunistyczne.

Promienica jest określana w języku niemieckim jako „grzyb popromienny”, ponieważ ognisko zakażenia zostało początkowo wyjaśnione przez kolonizację grzybów. Promienicy mogą również prowadzić do kolonizacji grzybów, ale ponieważ nie należy ich uważać za przyczynę, niemiecki termin „grzyb popromienny” jest mylący.

Promienica jest wywoływana przez urazy błon śluzowych. Rezydentne promieniowce normalnej flory bakteryjnej przenikają przez te uszkodzenia do głębszych warstw tkanek i wywołują tutaj ropne stany zapalne. Powstają również ziarniny i rozległe przetoki.

Za główne powikłanie infekcji uważa się przetokę, ponieważ patogeny mogą przedostać się do krwiobiegu i wywołać infekcję ogólnoustrojową. W miejscu zakażenia ogólnoustrojowego rokowanie u chorego nie jest dobre, ponieważ stan zapalny ogólnoustrojowy stwarza duże prawdopodobieństwo nawrotu (nawrotu), nawet po widocznym wyzdrowieniu. Nie można wykluczyć choroby przewlekłej, nawet przy odpowiednim leczeniu antybiotykami.

Kolejnym czynnikiem komplikującym jest to, że promieniowce potrzebują kilku dni hodowli do identyfikacji (około 14 dni). PCR również mają trudności z identyfikacją patogenu sprawczego w infekcjach mieszanych.

Podawanie antybiotyków może ostatecznie doprowadzić do wyeliminowania drobnoustroju wywołującego chorobę, ale inne zarazki z istniejącą opornością mogą dalej wywoływać promienicę. Mając na uwadze powikłania i mechanizmy tej mieszanej infekcji, nie jest zaskakujące, że antybiotykoterapia może trwać przez cały rok, a nawet dłużej.

Promienica szyjno-twarzowa, to termin używany do opisania promienicy jamy ustnej, szyi i twarzy, jest najczęstszą. Rzadziej opisuje się inne postacie promienicy, które obejmują głębsze warstwy skóry lub OUN. W zasadzie promienica jest możliwa we wszystkich pozycjach na ciele. Obserwowano również promieniowce w okolicy narządów płciowych i gruczołu mlekowego.

Dokładna diagnoza patogenu, w tym wszelkich oporności, odbywa się poprzez plwocinę. Alternatywnie możliwe są również biopsje płuc. Pobieranie próbek tkanek w celu bezpośredniego wykrycia patogenu nie jest obiecujące.

Analiza plwociny metodą PCR była dotychczas najlepszym sposobem identyfikacji patogenu. Antybiotykoterapię można rozpocząć dożylnie od aminopenicyliny w ciągu pierwszych trzech miesięcy. Odpowiednie są również tetracyklina lub cefalosporyna. Nie można wykluczyć przewlekłej infekcji z nawracającymi objawami, mimo że antybiotyki były podawane od kilku miesięcy.

Bakterie z rodzaju Actinobacillus są nadal uważane za przyczynę infekcji ran, zapalenia wsierdzia i bakteriemii. Może dojść do śmiertelnego przebiegu infekcji, zwłaszcza u osób z obniżoną odpornością. Tutaj śmiertelność wynosi około 30%. Infekcje rany rozprzestrzeniają się powoli i są w większości miejscowe. Często objawem towarzyszącym może być zapalenie węzłów chłonnych.

Dalszą rolę odgrywają wtórne infekcje, które mogą również wystąpić po skutecznym leczeniu i wyleczeniu ostrej infekcji. Poważne późne powikłania mogą być spowodowane przede wszystkim w ośrodkowym układzie nerwowym i wewnętrznej wyściółce serca.

Bakterie Actinobacillus hominis i Actinobacillus mocznik odgrywają szczególną rolę u ludzi. Chociaż zarazki można znaleźć również w drogach oddechowych zdrowych ludzi, ich udział w rozwoju zapalenia zatok, odoskrzelowego zapalenia płuc i zapalenia opon mózgowych jest nadal kontrowersyjny.

Actinobacillus actinomycetemcomitans można również znaleźć w normalnej florze jamy ustnej i podejrzewa się, że są one odpowiedzialne za zapalenie wsierdzia razem z innymi organizmami beztlenowymi.

Zarodki z rodzaju Actinobacillus nie wykazały jeszcze żadnej wyraźnej odporności. Dlatego domyślnie używana jest penicylina. W szczególności penicyliny benzylowe wykazują dobre wyniki w leczeniu zakażeń Actinobacillus. Skuteczność penicylin benzylowych (Penicllin G) przeciwko pałeczkom Gram-ujemnym jest niezwykła. Wyjątkiem są zarazki z rodzaju Actinobacillus, przydatne w skutecznej antybiotykoterapii.

W przypadku drobnoustrojów opornych można kontynuować antybiotykoterapię ampicyliną, tetracykliną i cefalosporynami. Identyfikacja czynnika sprawczego jest szczególnie ważna dla skutecznego leczenia istniejących infekcji. W przypadku infekcji szczepami z gatunku Actinobacillus zawsze mogą wystąpić infekcje mieszane i dlatego istnieje ryzyko obecności niektórych opornych zarazków.