Anoreksja sportowa najlepiej z Anoreksja sportowa Tłumaczyć. Sportowcy głodują, aby osiągać lepsze wyniki, ale to zagraża ich zdrowiu.
Co to jest anoreksja sportowa?
© staras - stock.adobe.com
Anoreksja sportowa najczęściej występuje w tych dyscyplinach, w których przewaga jest szczupłość (gimnastyka artystyczna, łyżwiarstwo figurowe) lub niska waga (skoki narciarskie, biegi długodystansowe, triathlon). Dotyczy to również sportów, w których decyduje kategoria wagowa (boks, judo, zapasy).
Chęć utraty wagi może przekształcić się w zaburzenie odżywiania. Szczególnie zagrożeni są skoczkowie oraz dziewczęta i kobiety uprawiające gimnastykę artystyczną. Anoreksja sportowa jest nie tylko szkodliwy dla zdrowia, ale także obniża wydajność. Niskie spożycie pokarmu wpływa na koncentrację i powoduje problemy z krążeniem oraz niskie ciśnienie krwi.
Rozpoczęła się anemia i niedobór odporności. Zmniejszenie masy ciała prowadzi do zmniejszenia gęstości kości, co prowadzi do zwiększonego ryzyka kontuzji. Kiedy sportowcy ciężko trenują i zbyt mocno tracą na wadze, miesiączka może ustać (wtórny brak miesiączki).
przyczyny
Sportowcy są bardziej podatni na zaburzenia odżywiania niż inni ludzie, a waga ciała odgrywa szczególną rolę w niektórych sportach. Rowerzyści, a także biegacze długodystansowi, biegacze górscy i skoczkowie narciarscy mają zalety, jeśli ważą mniej. W sportach gimnastycznych, gimnastyce artystycznej i łyżwiarstwie figurowym niska waga sprzyja mobilności.
Ponadto ocena wyglądu sportowców ma kluczowe znaczenie dla sukcesu. Ponieważ szczupłość jest utożsamiana z pięknem i wdziękiem, sportowcy zaczynają głodować, aby dostosować się do ideałów estetycznych. Kobiety, zwłaszcza dziewczęta i młode kobiety, są bardziej podatne na anoreksję sportową niż mężczyźni.
Ponadto musi istnieć skłonność do głodzenia, aby sportowcy mieli zaburzone zachowania żywieniowe. Przyczyny tkwią nie tylko w opisywanych wymaganiach danego sportu, ale także w indywidualnych cechach osobowości (duża ambicja, niska samoocena).
Objawy, dolegliwości i oznaki
Wahania masy ciała i znaczna utrata masy ciała są wyraźnymi objawami. Wyraźne zachowania żywieniowe i przymus do ćwiczeń należy traktować poważnie jako wskazania zarówno dla profesjonalnych sportowców, jak i ambitnych sportowców amatorów.
Młodzi ludzie są często dotknięci anoreksją sportową: jeśli dojrzewanie nie rozpoczyna się lub jest opóźnione, może to być oznaką anoreksji. Często powtarzane twierdzenie, że nie chcą przytyć i próba ukrycia lub trywializacji swoich zaburzonych zachowań żywieniowych to kolejne sygnały alarmowe dla młodych sportowców.
Wspomniano już, że znaczna utrata masy ciała może prowadzić do spadku gęstości kości i osteoporozy, a także do zaburzeń miesiączkowania u dziewcząt i kobiet. Niedostateczna podaż składników odżywczych objawia się również zmianami w strukturze skóry, łamliwymi paznokciami, łamliwymi włosami i wypadaniem włosów. Brak równowagi, podatność na choroby i utrata sprawności to również oznaki zaburzenia równowagi energetycznej.
Diagnoza i przebieg
Anoreksja sportowa zaczyna się dyskretnie i jest mało zauważalna przez inne osoby, ponieważ większość sportowców charakteryzuje się niską wagą i niską zawartością tłuszczu w organizmie. Niskie BMI (Body Mass Index) niekoniecznie musi być oznaką anoreksji sportowej, ale może również wynikać z predyspozycji lub innych czynników.
Jednak jeśli chodzi o zachcianki żywieniowe, w trakcie których konsumowane są posiłki zawierające ponad 1500 kalorii, to zaburzeniu odżywiania trudno zaprzeczyć. Kwestionariusze i testy żywieniowe, a także ciągłe kontrole masy ciała i obserwacja objawów osteoporozy pozwalają na rzetelną diagnozę.
Komplikacje
Brak równowagi elektrolitowej może wystąpić jako powikłanie jadłowstrętu lekkoatletycznego. Efekty są bardzo różne. Poważne zaburzenia elektrolitowe mogą prowadzić do ilościowych zaburzeń świadomości, aż do śpiączki, ale także powodować drgawki i zaburzenia rytmu serca. Ponadto możliwe są zaburzenia czynnościowe nerwów, mięśni i przewodu pokarmowego.
Aby zapobiec tym powikłaniom, konieczne jest odpowiednie spożycie pokarmu i ograniczenie aktywności fizycznej. Nadmierne ćwiczenia zwiększają ryzyko kontuzji. Jednoczesne ograniczenie spożycia pokarmu może prowadzić do zmęczenia i słabej koncentracji, co jeszcze bardziej zwiększa prawdopodobieństwo kontuzji podczas ćwiczeń.
Inne fizyczne powikłania anoreksji sportowej wynikają z zachowań, które wpływają na inne aspekty zaburzeń odżywiania. Nadużywanie środków przeczyszczających może również powodować zaburzenia równowagi elektrolitowej i długotrwałe uszkodzenie układu pokarmowego. Obiektywne napadowe objadanie się i reaktywne jedzenie mogą również powodować objawy sercowo-naczyniowe. Tak zwany zespół ponownego odżywienia obejmuje różne dolegliwości sercowo-naczyniowe, które w rzadkich przypadkach mogą zagrażać życiu.
Ponadto wiele osób cierpiących na anoreksję sportową cierpi na niedobory żywieniowe. Może to prowadzić do problemów zarówno fizycznych, jak i psychicznych. Częstym długoterminowym następstwem jest osteoporoza, która jest spowodowana brakiem wapnia. Upośledzenie funkcji poznawczych jest zwykle odwracalne. Należą do nich między innymi zaburzenia koncentracji i pamięci.
Zaburzenia odżywiania często nie występują samodzielnie, ale w wielu przypadkach towarzyszą im inne problemy psychologiczne. Może to być inna choroba (na przykład zaburzenie osobowości, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne lub zaburzenie nastroju) lub indywidualne zespoły i objawy.
Kiedy należy iść do lekarza?
Anoreksja sportowa jest groźną chorobą i zawsze należy ją leczyć profesjonalnie. Chociaż szczupłość ma przewagę w niektórych sportach, sportowiec nie powinien narażać swojego zdrowia. Jeśli małemu spożyciu pokarmu towarzyszą objawy, takie jak słaba koncentracja, problemy z krążeniem i niskie ciśnienie krwi, sportowiec nie powinien unikać kontaktu z lekarzem.
Anoreksji lekkoatletycznej zwykle towarzyszy niedobór składników odżywczych, który ma negatywny wpływ na zdrowie całego organizmu. Ponieważ jedyne wyjście z zaburzeń odżywiania zwykle nie jest łatwe, tej trudnej ścieżce powinni towarzyszyć specjaliści. Ponieważ zaburzenia odżywiania często nie pojawiają się jako jedyna choroba, ale zwykle towarzyszą im inne zaburzenia psychiczne, właściwą osobą do kontaktu jest specjalista psychiatria. Psychiatra może uzyskać ogólny obraz zaburzenia i zainicjować dalsze opcje leczenia.
Właściwa terapia jest wybierana przez psychoterapeutę lub psychiatrę i zawsze dostosowuje się do osobistych cech danej osoby. Oprócz psychoterapii zaleca się również terapię żywieniową prowadzoną przez ekspertów ds. Żywienia w celu normalizacji stylu żywienia i stylu życia w dłuższej perspektywie. Ponieważ sport wyczynowy nie będzie w przyszłości możliwy z ciężkimi postaciami anoreksji sportowej, psychoterapia powinna przygotować życie bez sportu wyczynowego.
Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy
Leczenie i terapia
Przede wszystkim zwiększenie spożycia kalorii, zwiększenie masy ciała oraz wyrównanie niedoboru wapnia, witaminy D i białka są kluczowe. Chodzi również o poprawę gęstości kości i przywrócenie równowagi cyklu miesiączkowego u kobiet. Oprócz specjalnej diety powszechne są porady i wsparcie psychologiczne.
Rodzaj psychoterapii zależy od przebiegu choroby oraz osobistych preferencji i cech danej osoby. Ważną częścią leczenia jest terapia żywieniowa, która służy normalizacji i optymalizacji diety i stylu życia w dłuższej perspektywie. W ciężkich przypadkach sport wyczynowy nie będzie już w przyszłości możliwy z powodu uszczerbku na zdrowiu.
W tym przypadku jednym z celów terapii jest przygotowanie osób dotkniętych chorobą do życia bez sportu wyczynowego i wspieranie ich w dostosowaniu ich życia. W związku z tym zwraca się uwagę, aby zająć się i skorygować związek ze sportem oraz związek z własnym ciałem, a także związany z tym obraz siebie.
Nierzadko zdarza się, że anoreksja sportowa utrzymuje się podczas kariery sportowej, a nie jest leczona i utrzymywana po zakończeniu kariery. Ryzyko dla zdrowia pozostaje, ponieważ poczucie własnej wartości jest nadal promowane poprzez zdolność do kontrolowania i umartwiania się.
Perspektywy i prognozy
Rokowanie w przypadku anoreksji atletycznej zależy od progresji choroby i wieku pacjenta. Im szybciej diagnoza i leczenie, tym większe szanse na wyleczenie. Ponadto młodzi pacjenci mają lepsze rokowanie na powrót do zdrowia. Niemniej jednak szanse na całkowite wyleczenie anoreksji lekkoatletycznej nie są generalnie duże. Około jednej trzeciej chorych żyje zdrowo.
Ponadto szanse wyzdrowienia zależą od początkowej wagi pacjenta na początku leczenia. Im niższa waga, tym mniejsze prawdopodobieństwo wyzdrowienia. Doświadczenie pokazuje, że nawet pacjenci wcześnie leczeni często pozostają zaburzeniami odżywiania na całe życie.
W wielu przypadkach w miarę postępu choroby pojawia się choroba wtórna. Zwykle jest to bulimia. Pacjenci odczuwają apetyt na jedzenie, a następnie ponownie wymiotują. W konsekwencji możliwa jest również choroba psychiczna. Ponadto istnieje ryzyko, że anoreksja sportowa będzie śmiertelna.
Niedożywienie w połączeniu z ciężkim wysiłkiem fizycznym związanym z uprawianiem sportu może prowadzić do rozpadu z niewydolnością wielonarządową. Ciało stopniowo wysycha i nie jest już w stanie sprostać codziennym wymaganiom. U osób z anorektyczką przewlekle chorych ryzyko zgonu wzrasta do ponad 15% po dekadzie.
zapobieganie
Anoreksja sportowa od dawna jest tematem tabu i banalizacji, ale stopniowo ma miejsce zmiana myślenia i podejmowane są inicjatywy edukacyjne. Najlepiej sprawdza się w sporcie młodzieżowym. Jednak wszystkie kampanie niewiele lub wcale nie pomagają, jeśli standardy w różnych sportach pozostają niezmienione, a niska waga daje przewagę konkurencyjną.
Sankcje służą co najmniej jako środek odstraszający: w skokach narciarskich problem anoreksji jest zwalczany przez fakt, że obecnie określa się BMI na poziomie 21, aby móc korzystać z całej długości nart (145% wysokości ciała). Jeśli spadniesz poniżej wartości, musisz zeskoczyć ze skróconymi nartami.
Opieka postpenitencjarna
W przypadku anoreksji atletycznej pacjent bezwzględnie wymaga dalszej opieki po wstępnym leczeniu. Nie chodzi o to, aby wrócić do starych wzorców zachowań. Anoreksja jest problematyczna i tak trudna do wyleczenia.
W anoreksji sportowej motywy choroby leżą w uzależniającej aktywności fizycznej w celu osiągnięcia atletycznej sylwetki. Osoby dotknięte chorobą kierują się fałszywymi ideałami. Po ostrym leczeniu anorektyczka wymaga dalszej opieki, aby przeciwdziałać tak wypaczonym ideałom ciała.
W większości przypadków anoreksji sportowej niezbędna jest długoterminowa kontrola psychologiczna. Grupy samopomocy mogą być również wykorzystywane do trwałego korygowania nieprawidłowych koncepcji ciała i zaburzonego obrazu siebie. Jeśli opieka pooperacyjna zawiedzie, zastępcze działania i inne uzależnienia mogą zastąpić anoreksję sportową. Co gorsza, osoba dotknięta chorobą może wrócić do swojego starego zachowania.
Ilekroć ćwiczenia i zaburzenia odżywiania się uzależniają, jest w nich coś autodestrukcyjnego. Ostre leczenie zwykle koncentruje się na osiągnięciu prawidłowej masy ciała. Zadaniem opieki pooperacyjnej jest leczenie komponentu psychologicznego.
Pacjent musi nauczyć się nie trenować aż do upadku, ale szanować swoje ograniczenia. Nie wolno mu mylić pogoni za sukcesem z dobrym wyszkoleniem. Ważnym celem opieki pooperacyjnej jest zbudowanie normalnej relacji z ćwiczeniami i własnym ciałem.
Możesz to zrobić sam
Ponieważ anoreksja sportowa polega na świadomym zmniejszaniu masy ciała sportowca, sportowiec i jego trener powinni się intensywnie i szczegółowo informować o naturalnych warunkach organizmu. Należy ściśle monitorować granice trwałych obrażeń fizycznych spowodowanych zachowaniami żywieniowymi.
Zmniejszenie wagi jest często konieczne przed zawodami. Niemniej jednak należy obserwować czas trwania zamierzonej zmiany zachowań żywieniowych i wzrost liczby jednostek treningowych. Zachowanie należy zaniechać natychmiast po zawodach. Ponadto zawsze zaleca się ścisłą współpracę i konsultację z lekarzem sportowym. Razem jako zespół można planować i realizować naturalne potrzeby organizmu wraz z potrzebami osiągnięcia celu sportowego.
Aby uniknąć subiektywnego punktu widzenia, a także możliwych błędnych ocen i wynikających z nich trwałych szkodliwych zachowań, nie należy działać w pojedynkę. Należy skorzystać z wiedzy wyszkolonego trenera i lekarza.
Ponadto wizyta u lekarza jest konieczna przy pierwszych powikłaniach w celu wprowadzenia korekt i zmian w planie żywieniowym i treningowym. Nie przeoczenie sygnałów ostrzegawczych organizmu może prowadzić do zaburzeń czynnościowych i organicznych uszkodzeń na całe życie. Dlatego należy być szczególnie wrażliwym na instrukcje własnego ciała, których należy natychmiast przestrzegać.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
