Zerwanie ścięgna bicepsa

Z Zerwanie ścięgna bicepsa, medyczne Zerwanie ścięgna bicepsa, jest możliwą konsekwencją fizycznego przeciążenia, ale także oznak zużycia ścięgna mięśnia dwugłowego. Po odpowiedniej terapii radzenie sobie z codziennym życiem jest zwykle znów możliwe bez żadnych problemów.

Co to jest zerwanie ścięgna bicepsa?

Zerwanie ścięgna bicepsa wpływa na mięsień zginacza ramienia, zwany mięśniem bicepsa ramienia.

Zerwanie ścięgna bicepsa występuje, gdy co najmniej jedno ścięgno w tym mięśniu jest zerwane. Można wyróżnić zerwanie dalszego ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia i zerwanie ścięgna bliższego mięśnia dwugłowego ramienia: Podczas gdy w okolicy łokcia dochodzi do zerwania ścięgna dystalnego mięśnia dwugłowego ramienia, zerwanie ścięgna bliższego mięśnia dwugłowego ramienia.

Jeśli pęknie ścięgno bicepsa, można to wyrazić między innymi dźwiękiem przypominającym trzask bicza. W przypadku zerwania ścięgna bicepsa, temu dźwiękowi towarzyszy zwykle natychmiastowy ból. W okolicy zerwania ścięgna bicepsa po urazie można wyczuć depresję, której często towarzyszy krwiak (siniak).

Zerwanie ścięgna bicepsa najczęściej prowadzi do upośledzenia czynnościowego, które wyraża się m.in. tym, że nie jest już możliwe zgięcie stawu łokciowego.

przyczyny

Zerwanie ścięgna mięśnia dwugłowego może być początkowo spowodowane nagłym urazem, którego przyczyną może być na przykład ostre przeciążenie mięśnia zginacza ramienia.

Taką przyczynę zerwania ścięgna bicepsa można zaobserwować na przykład u sportowców siłowych, ale także u rzemieślników. Zewnętrzna siła działająca na łokieć, na przykład uderzenie, może również spowodować zerwanie ścięgna bicepsa. Zerwaniu ścięgna bicepsa można również sprzyjać stosując doping; Substancja ścięgna może ulec uszkodzeniu pod wpływem hormonów, co zwiększa ryzyko zerwania ścięgna mięśnia dwugłowego.

Oznaki zużycia ścięgna w podeszłym wieku mogą również prowadzić do zerwania ścięgna bicepsa, na przykład u aktywnych golfistów. Wreszcie, różne choroby podstawowe (takie jak choroby zwyrodnieniowe lub reumatyczne) mogą uszkodzić tkankę ścięgna, a tym samym przyczynić się do możliwego zerwania ścięgna mięśnia dwugłowego.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Zerwanie ścięgna bicepsa jest zwykle związane z bardzo silnym bólem. Ból ten często rozprzestrzenia się na sąsiednie obszary ciała, tak że silny ból może wystąpić w całej ręce lub nawet w barkach. Jakość życia osoby dotkniętej chorobą jest znacznie ograniczona i obniżona.

Ponadto dochodzi do osłabienia mięśni, przez co zwykle nie można już wykonywać normalnych czynności w życiu codziennym. Same bicepsy przesuwają się z powodu zerwania ścięgna bicepsa. Występuje również silny obrzęk i ciągłe siniaczenie. Ponieważ nie ma samoleczenia, dana osoba jest zawsze zależna od leczenia w tej dolegliwości.

Bez leczenia ścięgno może zrosnąć się nieprawidłowo, co prowadzi do dalszych dolegliwości i powikłań. W większości przypadków dotknięte chorobą osoby mają ograniczone możliwości ruchu przez kilka miesięcy z powodu zerwania ścięgna bicepsa. Jeśli leczenie się powiedzie, nadal konieczne są różne terapie, aby w pełni przywrócić ruch ramienia.

W większości przypadków zerwanie ścięgna bicepsa nie prowadzi do trwałego ani trwałego uszkodzenia. W niektórych przypadkach ograniczenia życia mogą również prowadzić do dolegliwości psychologicznych.

Diagnoza i przebieg

Zerwanie ścięgna bicepsa można wstępnie rozpoznać na podstawie typowych, widocznych objawów. Te objawy zerwania ścięgna mięśnia dwugłowego obejmują upośledzenie funkcji łokcia i / lub widoczne przesunięcie mięśnia w kierunku od miejsca zerwania ścięgna mięśnia dwugłowego.

Więcej szczegółów na temat zerwania ścięgna mięśnia dwugłowego można uwidocznić metodami takimi jak ultrasonografia (ultradźwięki) lub rezonans magnetyczny (rezonans magnetyczny). Obie procedury pozwalają na zobrazowanie struktur tkankowych dotkniętych zerwaniem ścięgna mięśnia dwugłowego.

W większości przypadków zerwanie ścięgna bicepsa można skutecznie leczyć, tak aby późniejsze codzienne radzenie sobie było możliwe bez żadnych problemów. Niezależnie od metody leczenia ruchomość łokcia może być ograniczona po wyleczonym zerwaniu ścięgna mięśnia dwugłowego. Środki chirurgiczne po zerwaniu ścięgna bicepsa mogą czasami zwiększać ryzyko zerwania nowego ścięgna bicepsa.

Komplikacje

Z reguły zerwanie ścięgna bicepsa wiąże się z silnym bólem. Mogą być ostre i trwałe lub występować tylko wtedy, gdy ramię jest poruszane. W rezultacie codzienne życie pacjenta jest mocno zestresowane i ograniczone. Jednak występuje również duża utrata siły w ramionach.

Zwykłych zajęć lub zajęć sportowych nie można już prowadzić bez dalszych ceregieli. W większości przypadków mięsień porusza się w górę, co z pewnością odczuwa osoba dotknięta chorobą. W większości przypadków zerwanie ścięgna bicepsa jest leczone chirurgicznie. Nie ma tu dalszych komplikacji. Ścięgno może być przyczepione do kości.

Bezpośrednio po operacji ramię pacjenta nie może zostać obciążone. Jednak poziom obciążenia jest zwiększany codziennie, aby ramię ponownie przyzwyczaiło się do normalnego stanu. Zabiegowi towarzyszy również fizjoterapia. Zwykłe powikłania operacji mogą wynikać z zabiegu chirurgicznego.

Należą do nich infekcje i stany zapalne rany lub powikłania w gojeniu. Zwykle pacjent może bez ograniczeń korzystać z ramienia po kilku tygodniach, ale w tym przypadku zwiększa się ryzyko zerwania nowego ścięgna mięśnia dwugłowego.

Kiedy należy iść do lekarza?

Jeśli istnieje pilne podejrzenie zerwania ścięgna bicepsa, warto jak najszybciej udać się do lekarza, a także jeśli występują objawy wskazujące na nadmierne obciążenie ścięgna bicepsa. Dzieje się tak z kilku powodów.

Z jednej strony osoby dotknięte chorobą zwykle nie są w stanie rozróżnić, czy stan zapalny ścięgna bicepsa nastąpił tylko z powodu zwężenia w okolicy barku, czy też został już zerwany. Jest to jednak bardzo ważne dla ewentualnej operacji, ponieważ leczenie chirurgiczne jest często skuteczniejsze, jeśli ścięgno bicepsa nie zostało jeszcze całkowicie zerwane. Ponadto terminowa wizyta u lekarza jest również przydatna ze względu na fakt, że interwencja chirurgiczna może zostać nawet pominięta przy leczeniu zachowawczym.

Innym powodem jak najwcześniejszej wizyty u lekarza są często bardzo nieprzyjemne objawy zapalenia lub (częściowo) zerwania ścięgna mięśnia dwugłowego, co objawia się głównie silnym bólem i znacznymi ograniczeniami w ruchu. Często można to poprawić tylko w ramach dobrze ugruntowanej terapii, tak że nieleczone nadużywanie lub podrażnienie ścięgna z powodu zwężonych warunków anatomicznych może w wielu przypadkach prowadzić do zerwania ścięgna mięśnia dwugłowego.

Jeśli pacjent poczuje pęknięcie, ważna jest również szybka wizyta u lekarza. Nie chodzi tylko o odpowiednią terapię ścięgna, ale także o utrzymanie ważnej funkcji bicepsa.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

To, jakie środki medyczne są stosowane w leczeniu zerwania ścięgna bicepsa, zależy między innymi od objawów osoby dotkniętej chorobą i jej wymagań fizycznych.

Zasadniczo zerwanie ścięgna bicepsa można leczyć na dwa różne sposoby: w tak zwanej zachowawczej terapii zerwania ścięgna bicepsa nie ma środków chirurgicznych. Zachowawcza terapia zerwania ścięgna mięśnia dwugłowego opiera się m.in. na konsekwentnym wdrażaniu celowanych środków fizjoterapeutycznych.

Jeśli zachowawcze leczenie zerwania ścięgna bicepsa nie prowadzi do pożądanego sukcesu, można zastosować środki chirurgiczne w celu leczenia zerwania ścięgna bicepsa. W przypadku zerwania ścięgna bicepsa w okolicy barku chorego, w medycynie istnieje tendencja do wykonywania odpowiedniej operacji z wykorzystaniem zabiegów artroskopowych (przy użyciu narzędzi, które są również używane do endoskopii stawów).

Zabiegi chirurgiczne mogą ponownie przyłączyć ścięgno do kości w przypadku zerwania ścięgna mięśnia dwugłowego; na przykład przez zszycie lub zawieszenie na kości. Jeśli osoby starsze są dotknięte zerwaniem ścięgna bicepsa, lekarze często wybierają łagodniejszą metodę leczenia zachowawczego. Jeśli jednak ścięgno dolnego bicepsa jest dotknięte zerwaniem ścięgna bicepsa, operacja jest zwykle wykonywana natychmiast.

Perspektywy i prognozy

Zerwanie ścięgna mięśnia dwugłowego zwykle wiąże się z dobrym rokowaniem. Jednak kompletność i szybkość leczenia zależy od kilku czynników. Obejmuje to wybraną formę terapii (leczenie operacyjne lub zachowawcze), rozległość zmiany (częściowe lub całkowite zerwanie ścięgna mięśnia dwugłowego) oraz współpracę pacjenta w regeneracji.

W wielu przypadkach szczególną stabilność można osiągnąć poprzez operację. W zdecydowanej większości przypadków przywraca normalny stopień ruchomości w okolicy barku i ramion. Nawet pacjenci, którzy trwale obciążają ramię z powodu specjalnej pracy lub hobby, często nie narzekają już na jakiekolwiek ograniczenia funkcjonalne po operacji. Czasami w przeciwieństwie do drugiej ręki występuje tylko niewielka utrata siły. Jednak jest to zwykle na tyle niskie, że nie ogranicza odczuwalnie pacjenta w życiu codziennym i pracy.

Jeśli zerwanie ścięgna bicepsa jest spowodowane podrażnieniem mechanicznym, takim jak ciągłe tarcie o strukturę kostną i jest związane z procesem zapalnym, ważne jest, aby również leczyć przyczynę. Tylko wtedy można uniknąć zaostrzenia reakcji zapalnej i dać dobre rokowanie dla operowanej łzy na ścięgnie mięśnia dwugłowego. W dość rzadkich przypadkach powikłania chirurgiczne, takie jak krwawienie lub infekcja, a także zbyt wczesne nadwyrężenie ramienia, utrudniają pacjentowi proces gojenia.

zapobieganie

Aby na przykład zapobiec zerwaniu ścięgna mięśnia dwugłowego, pomocne może być dostateczne rozgrzanie się przed ćwiczeniami. Jeśli to możliwe, należy również unikać przeciążania ramion, ponieważ zwiększa to ryzyko zerwania ścięgna mięśnia dwugłowego. Urazy ścięgna bicepsa należy zagoić przed ponownym ćwiczeniem, aby zapobiec zerwaniu ścięgna bicepsa.

Możesz to zrobić sam

Zerwanie ścięgna bicepsa zawsze musi być leczone przez lekarza. Leczenie medyczne można wtedy promować za pomocą pewnych środków i przygotowań.

Przede wszystkim ważne jest, aby chronić dotkniętą chorobą część ciała. W ciągu pierwszych kilku dni osobom dotkniętym chorobą szczególnie zaleca się odpoczynek w łóżku i unikanie forsownych lub gwałtownych ruchów. Następnie fizjoterapia i alternatywne środki, takie jak joga lub pilates, mogą wspierać proces gojenia. Jednak w zależności od stopnia zerwania ścięgna, przed ponownym rozpoczęciem treningu należy odczekać trochę czasu.

W szczególności zawodowi sportowcy i osoby, które muszą dużo się ruszać ze względów fizycznych lub psychicznych, powinny zatem również rozważyć środki terapeutyczne. To skutecznie zwalcza depresyjne nastroje i brak motywacji.

Różne rośliny lecznicze również przyczyniają się do leczenia. Skutecznie działa uśmierzająca ból i przeciwzapalna arnika lub antybakteryjna maść z nagietka. Stosowanie ziół leczniczych i roślin należy wyjaśnić z lekarzem prowadzącym, aby uniknąć interakcji. Wreszcie uraz musi być odpowiednio leczony, aby zapobiec stanom zapalnym i innym powikłaniom. To samo dotyczy tutaj: wszystkie czynności najlepiej wykonać w porozumieniu z lekarzem.