Gaworzenie

Gaworzenie jest wstępnym etapem mówienia. Po pierwszej formie komunikacji, krzyku, dziecko uczy się łączyć samogłoski i spółgłoski. To tworzy bełkot, który dorośli uważają za uroczy i który jest niezbędny do tworzenia słów.

Co to za paplanina?

Niezależnie od tego, czy niemowlę jest głodne, spragnione, przewiązane pieluchą, czy tęskni za bliskością, z początku komunikuje się tylko krzycząc. Dopiero wraz z postępującym rozwojem społecznym, emocjonalnym i duchowym dziecko uczy się słów i opisów wszystkiego, co widzi, słyszy, czuje i myśli oraz jak używać tych słów.

Na długo przed pierwszym wypowiedzianym słowem dziecko nauczyło się zasad języka i posługiwania się nim jak dorosły. Mowa jest związana ze słuchem. Dziecko najpierw uczy się, słuchając, jak brzmią słowa, a później, jak zbudowane są zdania.

Rozumienie języka jest już obecne w łonie matki. Dziecko już przyzwyczaja się do dźwięku głosu matki i bicia jej serca.

Przede wszystkim dziecko wydaje odgłosy językiem, wargami, podniebieniem i pierwszymi zębami. Po pierwszych „Oohs” i „Aahs” w fazie bełkotu, zaczyna się paplanina.

Pierwsze wypowiedziane słowo dziecka można usłyszeć od około czwartego miesiąca i jest wydarzeniem dla wszystkich członków rodziny. Ale zanim to nastąpi, musi przejść przez ważne etapy rozwoju językowego. Najpóźniej w wieku dwóch lat powinien być w stanie mówić wyraźnie.

Funkcja i zadanie

Komunikacja dziecka zaczyna się od krzyku i płaczu. Wkrótce dziecko rozróżni różne wysokości. Obejmuje to od lekkiego skomlenia do głośnego krzyku. Z biegiem czasu rozwija szeroki repertuar różnych dźwięków: grucha, wzdycha, chichocze i chichocze.

Od około czwartego tygodnia rozróżnia podobnie brzmiące sylaby, takie jak „la” i „ma”. Od czwartego miesiąca zaczyna gaworzyć, łącząc ze sobą spółgłoski i samogłoski. Podczas gaworzenia dziecko kilka razy pod rząd powtarza połączone samogłoski i spółgłoski.

Dziecko stara się naśladować język, który je otacza. Dlatego gaworzenie nie jest takie samo dla wszystkich dzieci, ale brzmi inaczej w zależności od narodowości i języka.

Podczas tych „ćwiczeń językowych” niemowlę ćwiczy wiele mięśni i uczy się doskonalić ruchy, z których ostatecznie rozwija się jego mowa. Z biegiem czasu coraz lepiej kontroluje mięśnie krtani, co ma wpływ na zróżnicowane formowanie się dźwięku.

Dla samego dziecka nauka mówienia to wielka podróż odkrywcza. Im bardziej zachęca go otoczenie, tym intensywniej chce ćwiczyć. Po samogłoskach dziecko zaczyna formować srebro i wymawia pierwsze spółgłoski nosowe (B, D, T, P).

Dziecko chce coś wyrazić i używa głównie tonu głosu. Nadal jest w protojęzyku, prototypie właściwego języka. Na tym etapie język jest jak plac zabaw. Dla zabawy dziecko po prostu wypróbowuje wszystkie nuty. Jeśli dostaje dużo zachęty, częściej wchodzi w kontakt ze swoim otoczeniem. Z tego powstają słowa i rytm mowy.

Język to wspólne działanie. Dlatego dla zdrowego rozwoju języka ważne jest, aby rodzice jak najczęściej reagowali na ćwiczenia głosowe dziecka. Sposób, w jaki mówisz, ma decydujący wpływ na rozwój językowy Twojego dziecka.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Podczas mówienia komórki nerwowe w centrum językowym mózgu są połączone. Podobnie jak sieć komputerowa, staje się coraz potężniejsza. Aby stymulować tworzenie połączeń nerwowych, rodzice powinni rozmawiać ze swoimi dziećmi przez cały dzień, jeśli to możliwe. Co najważniejsze, powinny powtórzyć, potwierdzić i zaproponować nowe słowa to, co powiedziało ich dziecko. Jeśli ten kluczowy krok w rozwoju języka jest utrudniony lub w ogóle się nie odbywa, może to prowadzić do zaburzeń językowych.

Istnieją językowe odmiany wczesne i późne kwitnące, więc rodzice nie powinni wpadać w panikę, jeśli są rzekome opóźnienia. Przeważnie nie są powodem do niepokoju. Wiele dzieci pozostaje w tyle w rozwoju języka tylko dlatego, że są zajęte innymi zadaniami związanymi z nauką.

O zaburzeniu rozwoju języka mówi się tylko wtedy, gdy dziecko nie reaguje na hałas w pierwszym roku życia lub nie nawiązuje kontaktu z rodzicami. Jeśli milczysz, mimo że faza gaworzenia powinna się rozpocząć, wizyta u lekarza jest wskazana. Ta faza jest niezbędna dla normalnego rozwoju języka.

Jeśli dziecko ma rok i nadal nie rozumie prostych podpowiedzi i nie potrafi wypowiedzieć kilku pierwszych słów, jeśli nie ma prób ich naśladowania, zwykle występuje zaburzenie rozwoju językowego. Jest ku temu wiele powodów. Z jednej strony brane są pod uwagę przyczyny genetyczne, ale mogą też istnieć przyczyny organiczne i neurologiczne.

Zaburzenia rozwoju mowy pojawiają się na przykład w związku z utratą słuchu, głuchotą lub upośledzeniem umysłowym. Ograniczenia psychologiczne mogą również hamować rozwój językowy.

Jednak przyczyną może być również brak stymulacji językowej. Dlatego dorośli muszą w kółko rozmawiać ze swoim dzieckiem, to jedyny sposób na rozwijanie radości z mówienia i możliwość naśladowania, ponieważ dziecko potrzebuje zachęt do mówienia.

Logopedzi mogą leczyć zaburzenia językowe. Logopeda stara się wzbudzić w dziecku radość z mówienia w zabawny sposób. Ćwiczenia ukierunkowane poprawiają słuchanie, koncentrację, motorykę ustną i zdolność uczenia się.

Jeśli zdiagnozowane zostanie zaburzenie rozwoju mowy, dziecko nie musi zmagać się z nim przez całe życie. Zabiegi logopedyczne są dziś tak dojrzałe, że po pewnym czasie nie ma już żadnego deficytu.