W Cefotaksym to jest antybiotyk. Substancja czynna należy do trzeciej generacji cefalosporyn.
Co to jest cefotaksym?
Cefotaksym jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania, pochodzącym z grupy 3a cefalosporyn. Substancja czynna jest stosowana w leczeniu infekcji bakteryjnych. Podobnie jak inne cefalosporyny, cefotaksym może zabijać bakterie. Lek hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii.
Cefotaxime został zatwierdzony w latach 80. W Niemczech i Austrii antybiotyk na receptę jest dostępny jako monopreparat pod nazwą Claforan®. Oferowane są również różne leki generyczne.
Efekt farmakologiczny
Sposób działania Cefotaxime opiera się na fakcie, że antybiotyk zapobiega budowaniu ściany komórkowej bakterii. W tym celu blokuje enzym transpeptydazę. W wyniku tego procesu w otoczce komórkowej zarazków powstają słabe punkty. Słabe punkty powodują rozerwanie ściany komórkowej bakterii, co ostatecznie prowadzi do śmierci patogenów.
W przeciwieństwie do cefalosporyn z grupy 1, takich jak cefazolina, cefotaksym działa skuteczniej przeciwko bakteriom Gram-ujemnym. Należą do nich u. za. Enterobacteriaceae, meningococci i gonococci. Jednak słabą stroną cefotaksymu jest to, że jest mniej skuteczny przeciwko pseudomonadom niż inne cefalosporyny z grupy 3a, do których należą ceftazydym, ceftriakson i cefmenoksym.
Cefotaxime nie może działać przeciwko niektórym zarazkom, które są już oporne na antybiotyki. Rodzaje bakterii, przeciwko którym lek jest skuteczny, obejmują na przykład Salmonella, Enterobacter, Shigella, Escherichia coli, Pneumokoki, Strepotococcus viridans, Proteus vulgaris, Neisseria gonorrhoeae (gonokoki), Pasteurella, Klebsiella i beztlenowce. W zakresie gram-dodatnim działanie środka przeciwko gronkowcom jest niewystarczające.
Okres półtrwania cefotaksymu u dorosłych ludzi wynosi około 60 minut. U seniorów lub niemowląt często trwa znacznie dłużej. Antybiotyk jest wydalany głównie przez nerki.
Zastosowanie i zastosowanie medyczne
Cefotaxime jest stosowany przeciwko ciężkim infekcjom bakteryjnym, które mogą nawet zagrażać życiu. Zazwyczaj leczone obszary ciała obejmują drogi moczowe, takie jak cewka moczowa, moczowód, pęcherz i nerki, drogi oddechowe, ucho, nos i gardło oraz skóra.
Typowe wskazania do stosowania cefalosporyn to zapalenie płuc, zakażenie krwi (posocznica), zapalenie otrzewnej (zapalenie otrzewnej), zakażenia jamy brzusznej, zapalenie opon mózgowych, zapalenie wewnętrznej wyściółki serca (zapalenie wsierdzia), zakażenia kości i tkanek miękkich. Jeśli występują luki w skuteczności, są one zamykane przez podanie dodatkowych antybiotyków, takich jak acyloaminopenicylina czy aminoglikozyd.
Innym obszarem leczenia cefotaksymu jest neuroborelioza, która jest przejawem boreliozy z Lyme. Choroba ta jest przenoszona przez kleszcze i wywoływana przez bakterię Borrelia burgdorferi.
Podawanie cefotaksymu odbywa się przez jelito w postaci wlewu.
Zagrożenia i skutki uboczne
Niektórzy pacjenci mogą mieć niepożądane skutki uboczne przyjmowania cefotaksymu. W większości przypadków powoduje to brak płytek krwi, rozwój niedojrzałych krwinek, alergiczne reakcje skórne, takie jak świąd, wysypka i pokrzywka oraz gorączka polekowa. Ponadto może wzrosnąć stężenie mocznika i kreatyniny we krwi.
Efekty uboczne można również czasem zaobserwować w miejscu podania. Należą do nich ból w miejscu wstrzyknięcia, stwardnienie tkanki lub reakcje zapalne na ścianie żyły. Inne sporadyczne działania niepożądane to problemy żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka, bóle brzucha, utrata apetytu, nudności i wymioty, krwawe zapalenie jelita grubego lub cienkiego, zapalenie nerek i dodatkowe infekcje wywołane przez oporne bakterie.
Jeśli wystąpi reakcja nadwrażliwości na cefotaksym, której towarzyszą skurcze oskrzeli, obrzęk twarzy lub wstrząs, należy natychmiast przerwać leczenie antybiotykiem.
W przypadku upośledzenia czynności nerek lub skłonności do alergii wymagana jest dokładna ocena ryzyka i korzyści przez lekarza prowadzącego.
Nie ma doświadczenia w stosowaniu cefotaksymu w okresie ciąży. W doświadczeniach na zwierzętach nie stwierdzono negatywnego wpływu na potomstwo. Niemniej jednak w przypadku leczenia w okresie ciąży zalecana jest ścisła kontrola lekarza.
Podczas karmienia piersią stosowanie cefotaksymu może zaburzać florę jelitową niemowląt, ponieważ antybiotyk przenika do mleka matki, nawet w niewielkich ilościach. Następnie dotknięte niemowlęta najczęściej cierpią na biegunkę. W zasadzie jednak możliwa jest terapia noworodków substancją czynną.
Jednoczesne stosowanie cefotaksymu i innych produktów leczniczych czasami powoduje interakcje. Pozytywne działanie antybiotyku osłabia się w przypadku skojarzenia z chloramfenikolem, erytromycyną, sulfonamidami lub tetracyklinami. Jednoczesne podawanie probenecydu, leku na dnę, utrudnia wydalanie cefotaksymu z organizmu. Ze względu na dłużej utrzymujące się stężenie substancji czynnej we krwi istnieje ryzyko silniejszych skutków ubocznych.
