Clostridium tetani jest bakterią z rodziny Clostridium, wywołującą chorobę tężcową. Tężec, znany również jako tężec, to zakażenie rany, które często kończy się śmiercią.
Co to jest Clostridium tetani?
Bakteria Clostridium tetani występuje w jelitach zwierząt (zwłaszcza roślinożernych) i ludzi. Niebezpieczne zarodniki patogenu są rozmieszczone prawie wszędzie, np. w ziemi ogrodowej lub kurzu ulicznym.
Zarodniki bakterii dostają się do organizmu głównie przez głębokie i szczelne rany, na przykład podczas wbijania zardzewiałego paznokcia. Ale nawet najmniejsze urazy skóry, np. przez drzazgę może być bramą dla Clostridium tetani.
Źródłem zakażenia tzw. Tężcem noworodka jest rana pępowinowa w przypadku odcięcia noworodka w warunkach niesterylnych. Nowonarodzony tężec występuje zwykle tylko w krajach rozwijających się i jest najbardziej śmiercionośną ze wszystkich postaci tężca. Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że około 180 000 dzieci umiera z powodu tężca na całym świecie, a mniej niż 15 osób rocznie zapada na tężec w Niemczech.
Transmisja z osoby na osobę nie jest możliwa. Po wniknięciu patogenu Clostridium tetani do organizmu, pojawienie się pierwszych objawów trwa od kilku dni do dwóch tygodni, w rzadkich przypadkach nawet kilka miesięcy. Obowiązuje zasada: im krótszy okres inkubacji, tym cięższy przebieg choroby.
Znaczenie i funkcja
W warunkach beztlenowych, tj. jeśli w ranie brakuje tlenu, zarodniki Clostridium tetani bakteria namnaża się i tworzy dwie bardzo niebezpieczne dla organizmu toksyny: tetanospasminę i tetanolizynę. Trująca tetanospazmina dociera do rdzenia kręgowego poprzez krwioobieg lub nerwy. Tam powoduje nadwrażliwość, wzmożone odruchy i skurcze. Toksyna tetanolizyna uszkadza krew i mięsień sercowy.
W wyniku tej ekspozycji na toksyny pojawiają się różne objawy. Na początku osoby dotknięte chorobą mają ogólne objawy, takie jak ból głowy, pleców, mięśni i zmęczenie. Ponadto może wystąpić uczucie napięcia w okolicy rany, nadwrażliwość na światło i hałas oraz wewnętrzny niepokój.
Jeśli choroba postępuje nieznacznie, pojawia się miejscowo ograniczona sztywność mięśni, szczególnie w okolicy szczęki i szyi. Jednak napady nie występują.
W przypadku cięższych infekcji Clostridium tetani początkowo widoczna jest wspomniana sztywność mięśni w połączeniu z wysoką gorączką. Jednak po tym następują skurcze mięśni. Najpierw kurczą się mięśnie żucia, język i mięśnie twarzy. Ze względu na skurcze mięśni twarzy pacjenci wykazują tzw. Złośliwy lub diabelski uśmiech.
Następnie pojawiają się skurcze mięśni karku, kończyn i mięśni brzucha. Chorzy zazwyczaj zastygają w pozycji rozciągniętej. Skurcze są wywoływane przez najmniejsze bodźce wizualne lub akustyczne.
Podczas tych bardzo bolesnych napadów osoba dotknięta chorobą jest w pełni przytomna.
Choroby
Możliwe powikłania zakażenia Clostridium tetani to zapalenie płuc, naderwanie mięśni, zwichnięcia i złamania kości (spowodowane napadami), jak również wszelkie pozostałe skrócenia mięśni, sztywność stawów i skrzywienie kręgosłupa.
Śmierć następuje z powodu uduszenia, spowodowanego porażeniem mięśni języka, gardła, krtani lub przepony lub z powodu niewydolności sercowo-naczyniowej.
W ciężkiej postaci 50% wszystkich zakażeń Clostridium tetani kończy się śmiercią pomimo szczepienia. Bez szczepienia śmiertelność w ciężkiej postaci wynosi 90%. Kluczowe znaczenie ma wczesne podanie antytoksyny. Pacjenci otrzymują intensywną opiekę medyczną. Przy pomocy środków uspokajających, rozluźniających mięśnie i sztucznego oddychania należy ulżyć chorym. Jeśli to możliwe, pacjent przebywa w dźwiękoszczelnym i zaciemnionym pomieszczeniu, aby zapobiec napadom.
W łagodnych przypadkach powrót do zdrowia po przeżyciu infekcji Clostridium tetani trwa tylko kilka dni. W ciężkich przypadkach rekonwalescencja może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy. Choroba z tężcem nie pozostawia wystarczającej ilości przeciwciał, więc choroba jest ponownie możliwa.
Możliwą ochroną przed zakażeniem Clostridium tetani jest szczepienie przeciw tężcowi. Niemowlęta i małe dzieci mają zwykle szczepienie podstawowe, które następnie należy odświeżać co 10 lat. Szczególnie osoby powyżej 60 roku życia powinny zwracać uwagę na ochronę szczepień, ponieważ przeciwciała przeciwko bakterii rozkładają się szybciej wraz z wiekiem.
.jpg)
