dystrybucja

Pod dystrybucja rozumie nierównomierny rozkład wentylacji (wentylacja płuc), perfuzję (przepływ krwi do płuc) i dyfuzję (wymiana gazowa). Zmniejsza to również arterializację krwi u zdrowych ludzi. Arterializacja opisuje ustawienie ciśnienia parcjalnego gazów oddechowych we krwi tętniczej.

Jaka jest dystrybucja?

Ludzie są uzależnieni od stałego dopływu tlenu. Równie ważne jest usuwanie produktów przemiany materii, zwłaszcza dwutlenku węgla. Ta wymiana gazowa zachodzi w płucach, a dokładniej w pęcherzykach płucnych (pęcherzykach) i jest znana jako wentylacja. Wentylacja określa, ile tlenu dostaje się do pęcherzyków płucnych i ile dwutlenku węgla jest z nich usuwane.

Tlen dociera do tkanek, gdzie jest potrzebny, poprzez krwiobieg. Dwutlenek węgla, jako końcowy produkt metabolizmu, dociera również do płuc przez krwioobieg, gdzie jest wydychany. Ten przepływ krwi nazywa się perfuzją. Stosunek wentylacji do perfuzji ma zasadnicze znaczenie przy ustalaniu tętniczych ciśnień parcjalnych gazów oddechowych.

Trzecim czynnikiem, który nie wpływa tak bardzo na arterializację krwi, jest dyfuzja. Przez dyfuzję rozumie się przejście gazów oddechowych przez ścianę pęcherzyka płucnego. Zgodnie z prawem dyfuzji Ficka zależy ona od ciśnień parcjalnych gazów oddechowych, odległości dyfuzji i dostępnej powierzchni.

Rozkład wynika z tych 3 czynników.

Funkcja i zadanie

Płuca nie są jednorodnym narządem, co oznacza, że ​​nie wszystkie obszary są tak samo dobrze ukrwione i wentylowane. Fizjologicznie jest tak, że dolne obszary płuc są lepiej wentylowane i perfundowane niż górne. Istnieje również niewielka część (2%) objętości krwi, która jest omijana przez obszary wymiany gazowej. Ta krew nazywa się krwią przeciekową. Pozostaje mało tlenu i trafia prosto do układu tętniczego. W rezultacie ciśnienie parcjalne tlenu jest tutaj zmniejszone. Jeśli dwa obszary płuc są teraz inaczej wentylowane, wówczas dobrze arterializowana krew z silniej wentylowanego obszaru jest stale mieszana ze słabo arterializowaną krwią z mniej wentylowanego obszaru. Daje to w wyniku mieszaninę, w której ciśnienie cząstkowe O2 jest niższe, a ciśnienie cząstkowe CO2 jest nieco wyższe.

Ze względu na nieregularny rozkład wentylacji, perfuzji i dyfuzji oraz dodatkową domieszkę krwi przetokowej we krwi tętniczej jest mniej tlenu niż w pęcherzykach płucnych. Stwierdzenie dotyczące ogólnego efektu oddychania można sformułować na podstawie poziomu tętniczych ciśnień parcjalnych.

Za pomocą tych parametrów mierzy się czynność płuc.Ciśnienie parcjalne tlenu we krwi tętniczej spada wraz z wiekiem, co można przypisać zwiększeniu nieregularności dystrybucji. R.

Typowe wartości ciśnienia parcjalnego tlenu we krwi tętniczej wynoszą około 95 mm Hg u zdrowej młodzieży, 80 mm Hg u 40-latka i 70 mm Hg u 70-latka. Jednak spadek ciśnienia cząstkowego ma tylko niewielki wpływ na faktyczne wysycenie hemoglobiny O2. Dzieje się tak, ponieważ krzywa wiązania O2 ma bardzo płaski profil w wyższym zakresie ciśnień parcjalnych. Oznacza to, że w okresie dojrzewania nasycenie O2 wynosi około 97%, a wartość ta spada tylko do około 94% u osób starszych. Zapewnia to odpowiednie dotlenienie krwi nawet w starszym wieku.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

W przypadku chorób płuc arterializacja jest tym bardziej osłabiona ze względu na pogorszoną dystrybucję. Wszystkie choroby wpływające na wentylację, perfuzję i dyfuzję ostatecznie wpływają na ustawienie ciśnień parcjalnych gazów oddechowych we krwi tętniczej. Rezultatem jest prawie zawsze spadek ciśnienia parcjalnego tlenu przy jednoczesnym wzroście ciśnienia parcjalnego dwutlenku węgla.

Przede wszystkim jednak o efekcie arterializacji decyduje stosunek wentylacji do perfuzji. Fizjologicznie wartość ta wynosi 0,8-1. Jeśli jest poniżej tego, jest to kwestia hipowentylacji. Wszystkie powyższe wartości nazywane są hiperwentylacją.

W przypadku hipowentylacji pęcherzykowej ciśnienie parcjalne O2 spada, a jednocześnie ciśnienie parcjalne CO2 rośnie w tym samym stopniu. Ta zmiana jest również widoczna we krwi i występuje niedotlenienie. W rezultacie obciążenie tlenem hemoglobiny jest znacznie zmniejszone i pojawia się sinica. Sinica to niebieskawe przebarwienie skóry.

Hiperwentylacja pęcherzykowa wiąże się ze wzrostem O2 i spadkiem CO2. Jednak narządy nie są zaopatrywane w ulepszony tlen, ponieważ hemoglobina jest już maksymalnie nasycona w normalnych warunkach. Jednak przepływ krwi w mózgu może zostać zmniejszony przez spadek dwutlenku węgla.

Jednym z rodzajów zaburzeń wentylacji jest niedodma. Niewystarczająca wentylacja odcinków płuc. Jest to spowodowane na przykład niedrożnością oskrzeli. Konsekwencją jest pogorszenie natlenienia. Ponadto wysięk opłucnowy lub odma opłucnowa mogą osłabić wentylację, a tym samym pogorszyć dystrybucję. Wysięk opłucnowy jest spowodowany nagromadzeniem płynu, aw przypadku odmy opłucnowej przyczyną jest nagromadzenie powietrza.

Obturacyjne zaburzenia wentylacji są związane ze zwężeniem oskrzeli. Zmniejsza to wentylację płuc. Przykładami tego są astma oskrzelowa lub przewlekła obturacyjna choroba płuc.

Najczęstszym zaburzeniem perfuzji jest zator tętnicy płucnej. W wyniku szerzenia się skrzepliny tętnica płucna zamyka się i płuca nie są już ukrwione. Organizm próbuje to skompensować, zwiększając tętno. Występuje również duszność.

Dyfuzja może być również zaburzona, na przykład przez obrzęk płuc. Pacjent zauważa pogorszenie dystrybucji głównie z powodu wyraźnej duszności.