Endolimfa

Endolimfa jest klarownym, bogatym w potas płynem limfatycznym, który wypełnia jamy błoniastego błędnika w uchu wewnętrznym. Oddzielony membraną Reissnera błoniasty labirynt otoczony jest przez bogatą w sód perilimfę. Różne stężenia jonów między limfą około i endolimfą odgrywają główną rolę w słyszeniu, podczas gdy właściwości mechaniczno-fizyczne (zasada bezwładności) są wykorzystywane do generowania sprzężenia zwrotnego z narządów równowagi.

Co to jest endolimfa?

W uchu wewnętrznym, w błoniastym błędniku, znajdują się narządy, które przekształcają mechaniczne fale dźwiękowe i szybkie ruchy głowy lub obrotowe i liniowe przyspieszenia całego ciała na elektryczne impulsy nerwowe i przekazują je do OUN przez nerw przedsionkowo-ślimakowy.

$config[ads_text1] not found

Narządy są połączone ze sobą endolimfą, płynem limfatycznym bogatym w potas i mało sodu. Błędny błędnik jest otoczony innym płynem limfatycznym - perilimfą o wysokiej i niskiej zawartości potasu. Błędny labirynt, że tak powiem, unosi się w perilimfie. Jednak stosunki objętości są bardzo małe.

Całkowita ilość endolimfy w każdym uchu wewnętrznym wynosi tylko około 0,07 ml. Potencjał napięcia, który istnieje między endo- i perilimfą z powodu różnej kompozycji elektrolitów, jest wykorzystywany do przekształcania mechanicznych fal dźwiękowych w ślimaku, w ślimaku, w elektryczne impulsy nerwowe. Podczas przetwarzania bodźców przyspieszających na elektryczne impulsy nerwowe główną rolę odgrywają jednak właściwości fizyczno-mechaniczne endolimfy.

Anatomia i budowa

Endolimfa składa się z przezroczystego płynu, elektrolitu bogatego w potas, który ma podobny skład do płynu wewnątrzkomórkowego (cytoplazmy).Endolimfa jest wytwarzana przez komórki nabłonka prążków naczyniowych w ślimaku i wchłaniana ponownie przez worek endolimfatyczny, w którym kończy się przewód endolimfatyczny, dzięki czemu następuje ciągła odnowa i dynamiczna równowaga między wydzielaniem a resorpcją endolimfy.

Nabłonek prążkowia naczyniowego jest jednym z nielicznych nabłonków, które krzyżują się dostarczając i usuwając naczynia włosowate w celu spełnienia swojej funkcji wydzielania endolimfy. Jednocześnie komórki nabłonkowe zapewniają stałość składu endolimfy. Oprócz wysokiego stężenia potasu, wynoszącego 140-160 meq / l (milirównoważniki na litr), endolimfa zawiera 120-130 meq / l, podobnie wysokie stężenie chloru jak perilymph. Zawartość białka osiąga tylko wartość 20 - 30 mg / 100 g, a zatem stanowi mniej niż połowę zawartości białka w limfie. Wartość pH 7,5 jest nieco bardziej zasadowa niż perilymph, która ma średnią wartość pH 7,2.

Funkcja i zadania

Dwa główne zadania endolimfy to umożliwienie konwersji mechanicznych fal dźwiękowych i zamiany przyspieszeń głowy lub ciała na elektryczne impulsy nerwowe. W celu konwersji fal dźwiękowych, w zależności od częstotliwości i siły ciśnienia akustycznego, na impulsy elektryczne, wykorzystuje się przede wszystkim różnicę potencjałów elektrycznych, czasami przekraczającą +150 mV, między endolimfą a otaczającą ją chłonką.

Przekształcanie fizycznych fal dźwiękowych w elektryczne impulsy nerwowe odbywa się przy zużyciu energii przez mechanoreceptory w ślimaku. Mechanoreceptory w kanałach półkolistych oraz w narządach plamki sacculus i łagiewki są odpowiedzialne za wytwarzanie elektrycznych impulsów nerwowych analogicznych do przyspieszenia obrotowego lub liniowego na głowie lub ciele. Ciężar właściwy i lepkość endolimfy są ważne dla prawidłowej konwersji impulsów przyspieszenia, które decydują o właściwościach fizyko-mechanicznych. W szerszym sensie oznacza to również, że objętość lub ciśnienie endolimfy w układzie endolimfatycznym pozostaje stała, tj. Że tempo wydzielania i resorpcji są ze sobą zgodne.

Odchylenia od normalnych wartości natychmiast wywołują niezwykłe odczucia przyspieszenia, które utrudniają skoordynowane ruchy. Spożycie alkoholu prowadzi z. B. na zmianę lepkości endolimfy, która może trwać do 36 godzin, a więc do momentu, w którym zawartość alkoholu we krwi była już dawno obniżona. Innym zadaniem endolimfy jest dostarczanie pewnych tkanek, z którymi ma bezpośredni kontakt z białkami.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Na słuch i zmysły przedsionkowe mogą wpływać liczne dolegliwości i schorzenia spowodowane nieprawidłowościami w endolimfie. Dobrze znaną chorobą jest choroba Menière'a, która zmienia skład endolimfy i perilimfy tak, że zmienia się właściwości elektrolityczne i następuje zwiększona akumulacja endolimfy w całym układzie endolimfatycznym (obrzęk endolimfatyczny).

Dynamiczna równowaga między wydzielaniem a adsorpcją zostaje zakłócona. Choroba Menière'a zwykle prowadzi do objawów zawrotów głowy, szumów usznych i utraty słuchu (triada Menière'a). Obrzęk endolimfatyczny może prowadzić do przecieków w błonie Reissnera, w wyniku czego chłonka i endolimfa są częściowo wymieszane i pojawiają się silne zawroty głowy z dyskomfortem, aż do wymiotów, jak również nieprawidłowe odczucie słuchu, aż do przenikliwego szumu w uszach. Często objawy nagłych zawrotów głowy typu spinning są spowodowane łagodnymi napadowymi zawrotami głowy (BPPV).

Chociaż choroba jest z zasady łagodna, nieleczona może być nieprzyjemna. Objawy są spowodowane przez maleńki kryształ węglanu wapnia, który poluzował się z worka krzyżowego lub utriculusa i dostał się do jednego z kanałów półkolistych w endolimfie, powodując dziwne odczucia ruchu i zawroty głowy w pozycji. Problem można rozwiązać w naturalny sposób poprzez sekwencję określonych pozycji ciała. Drobne kryształki mogą być transportowane z powrotem z półkolistego kanału. Dokładne przyczyny rozwoju obrzęków endolimfatycznych nie zostały (jeszcze) dostatecznie wyjaśnione.

Można przyjąć jako pewne, że ciągły stres i napięcie psychiczne albo bezpośrednio powodują rozwój nadciśnienia endolimfatycznego, albo sprzyjają mu jako kofaktorowi.

Typowe i powszechne choroby uszu

• Przepływ ucha (otorrhea)
• Zapalenie ucha środkowego
• Zapalenie przewodu słuchowego
• Zapalenie wyrostka sutkowatego
• Czyrak uszu