Putamen

Plik Putamen albo zewnętrzne jądro soczewki to struktura w mózgu należąca do ciała prążkowanego lub jądra soczewicowatego. Jego zadaniem jest przetwarzanie sygnałów nerwowych, które są istotne dla sterowania procesami motorycznymi. Uszkodzeniu skorupy mogą zatem towarzyszyć zaburzenia dobrowolnych ruchów.

Co to jest skorupa?

Skorupa jest rdzeniem mózgu zawierającym liczne ciałka komórek nerwowych i należy do ciała prążkowanego. W ten sposób razem z jądrem ogoniastym uczestniczy w kontroli ruchów dobrowolnych. Funkcjonalnie skorupa jest jednym ze zwojów podstawy: motorycznym, limbicznym i poznawczym rdzeniem mózgu.

Nie należą do układu piramidalnego, który jest również odpowiedzialny za sekwencje ruchowe i którego trajektorie wznoszą się i opadają przez rdzeń kręgowy. Jednak w mózgu piramidalne drogi nerwowe biegną tuż obok skorupy przez torebkę wewnętrzną; Obejmuje również wiele innych włókien nerwowych i tworzy połączenie między korą mózgową a głębszymi obszarami, takimi jak crura mózgowa (crura cerebri).

Skorupa należy nie tylko do ciała prążkowanego, ale także do jądra soczewkowatego lub soczewki, którego druga połowa tworzy bladą plamkę. Podział ten jest niezależny od jądra ogoniastego - chociaż stanowi on drugą część prążkowia, nie należy do jądra soczewkowatego.

Anatomia i budowa

W mózgu skorupa leży symetrycznie w obu połówkach (półkulach). Znajduje się obok wewnętrznej kapsuły, zbioru wielu włókien nerwowych w kształcie misy, które biegną przez mózg i należą do różnych ścieżek funkcjonalnych.

Na zewnątrz skorupa przylega do blady, z którą tworzy jądro lentiformis. Komórki nerwowe w skorupie zasadniczo należą do dwóch specyficznych typów: cholinergicznych neuronów interneuronów i hamujących neuronów projekcyjnych. W biologii interneurony to komórki nerwowe, które stanowią ogniwo łączące między dwoma innymi neuronami. Interneurony cholinergiczne wykorzystują do przekazywania sygnałów neuroprzekaźnik acetylocholinę.

Neurony projekcyjne są również znane jako neurony główne i mają dłuższe aksony, za pomocą których mogą również łączyć struktury mózgu, które nie sąsiadują bezpośrednio ze sobą. Ponieważ te neurony projekcyjne mają działanie hamujące w skorupie, biologia nazywa je również neuronami hamującymi projekcji.

Funkcja i zadania

Jako obszar rdzeniowy skorupa oblicza informacje z różnych komórek nerwowych, które są ze sobą połączone i że organizm ludzki ostatecznie musi kontrolować ruchy. Jak zwykle, obliczenia są zgodne z zasadą sumowania przestrzennego i czasowego: wewnątrz włókna nerwowego informacja neuronowa porusza się jako sygnał elektryczny zwany potencjałem czynnościowym.

Elektryczna izolacja włókna nerwowego warstwą mieliny umożliwia szybsze rozprzestrzenianie się potencjału czynnościowego. Obszary mózgu z wieloma włóknami nerwowymi i kilkoma ciałami komórkowymi tworzą istotę białą mózgu, podczas gdy istota szara charakteryzuje się wieloma ciałami komórkowymi i kilkoma (zmielinizowanymi) włóknami nerwowymi.

Kiedy włókno nerwowe uderza w ciało komórki, synapsa tworzy tam przejście między włóknem nerwowym poprzedniej komórki a ciałem (soma) drugiego neuronu. Potencjał czynnościowy kończy się zgrubieniem włókna nerwowego, tzw. Guzikiem końcowym. Wewnątrz znajdują się małe pęcherzyki (pęcherzyki), które są wypełnione molekularnymi substancjami przekaźnikowymi i które w odpowiedzi na bodziec elektryczny przemieszczają się z pęcherzyków do przestrzeni między guzikiem końcowym a ciałem komórki nerwowej. Ta luka lub przerwa synaptyczna łączy dwie komórki nerwowe.

Na przeciwległym końcu znajdują się receptory w błonie niższego (postsynaptycznego) neuronu, do którego mogą dokować neuroprzekaźniki. Ich podrażnienie prowadzi do otwarcia kanałów jonowych w błonie i powoduje zmianę ładunku elektrycznego komórki. Ekscytujące neuroprzekaźniki wyzwalają ekscytujący lub pobudzający potencjał postsynaptyczny (EPSP), podczas gdy synapsy hamujące prowadzą do hamującego potencjału postsynaptycznego (IPSP). Komórka oblicza EPSP i IPSP jako sumę, biorąc również pod uwagę siłę odpowiedniego sygnału.

Ta siła sygnału zależy najpierw od liczby elektrycznych potencjałów czynnościowych w presynaptycznych włóknach nerwowych, a następnie od ilości biochemicznych neuroprzekaźników. Dopiero gdy suma wszystkich EPSP i IPSP przekracza krytyczny próg zmiany ładunku w ciele komórki, na wzgórzu aksonu komórki nerwu postsynaptycznego powstaje nowy potencjał czynnościowy.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Ze względu na udział w kontroli ruchu zaburzenia skorupy mogą przejawiać się w postaci dolegliwości motorycznych. W wielu przypadkach skorupa nie jest zajęta w izolacji, ale w takich okolicznościach zwoje podstawy są często upośledzone w ich ogólnej funkcji.

Jednym z przykładów jest choroba Parkinsona: choroba neurodegeneracyjna polega na zaniku istoty czarnej dopaminergicznej, co prowadzi do niedoboru dopaminy. Dopamina działa jako neuroprzekaźnik; jego niedobór oznacza, że ​​synapsy nie mogą już prawidłowo przekazywać sygnałów nerwowych między komórkami nerwowymi. Dlatego w chorobie Parkinsona objawami motorycznymi są sztywność mięśni (sztywność), drżenie mięśni (drżenie), spowolnione ruchy (spowolnienie ruchowe) lub niemożność poruszania się (akinezja), a także niestabilność postawy.

W ramach zabiegu można zastosować między innymi L-Dopę, która jest prekursorem dopaminy i ma na celu przynajmniej częściową kompensację niedoboru neuroprzekaźników w mózgu.

W przypadku demencji Alzheimera skorupa może również ulec uszkodzeniu wraz z innymi obszarami mózgu. Najbardziej widocznym objawem choroby jest amnezja, przy czym najczęściej najpierw zaburzona jest pamięć krótkotrwała, a nie tylko pamięć długotrwała. Nadal nie wiadomo, które przyczyny są odpowiedzialne za rozwój choroby Alzheimera; Jedna z wiodących teorii opiera się na złogach (blaszkach), które upośledzają przekazywanie sygnału i / lub zaopatrzenie komórek nerwowych i ostatecznie prowadzą do ich zaniku.