Przewodzenie wzbudzenia

Zgodnie z terminem Moc wzbudzenia rozumiemy przekazywanie pobudzeń w komórkach nerwowych lub mięśniowych. Często nazywane jest również przewodzeniem wzbudzenia Przewodzenie bodźca Jednak z medycznego punktu widzenia termin ten nie jest do końca poprawny.

Jakie jest przewodzenie wzbudzenia?

Przewodzenie pobudzenia jest podstawą funkcjonowania układu nerwowego i nerwów. Przewodzenie wzbudzenia odbywa się w komórkach nerwowych (neuronach) lub komórkach mięśniowych. Jeśli, z drugiej strony, pobudzenie jest przesyłane z jednej komórki do drugiej, nazywa się to transmisją wzbudzenia. Zwykle ma to miejsce w postaci chemicznej w synapsach. Samo przewodzenie wzbudzenia jest procesem bioelektrycznym.

Funkcja i zadanie

Zasadniczo istnieją dwie formy przewodzenia wzbudzenia. Linia wzbudzenia elektrycznego jest pasywna. Przeznaczony jest do pokonywania krótkich dystansów. Bodźce elektryczne na aksonie wywołują depolaryzację w określonym miejscu. W przeciwieństwie do otoczenia ładunek jest tutaj bardziej naładowany dodatnio. Różnica ładunków powoduje, że wzdłuż włókna nerwowego rozwija się pole elektryczne. Ściana włókien nerwowych jest raczej słabo izolowana, jeśli chodzi o przewodnictwo elektryczne. Wraz ze wzrostem odległości pole elektryczne staje się coraz słabsze, a depolaryzacja maleje. Dlatego tylko bardzo krótkie odległości mogą być pokonywane tą formą przewodzenia wzbudzenia.

Na przykład przewodnictwo elektryczne występuje w zewnętrznych warstwach siatkówki. Fotoreceptory i komórki dwubiegunowe siatkówki przekazują swoje pobudzenia w ten sposób pasywny.

Inną formą przewodzenia bodźca jest przewodzenie bodźca przez potencjały czynnościowe. Tutaj ponownie można dokonać rozróżnienia między ciągłym i zasolonym przewodzeniem wzbudzenia. Ciągłe przewodzenie pobudzenia można znaleźć we włóknach nerwowych bez nerwów mielinowych. Impuls nerwowy jest przekazywany z sekcji na sekcję, gdy jest przekazywany wzdłuż włókna nerwowego. Ta forma przewodzenia wzbudzenia jest raczej powolna z maksymalną prędkością 30 metrów na sekundę. Występuje głównie w nerwach zaopatrujących narządy wewnętrzne. Nocyceptory, czyli wolne zakończenia nerwów czuciowych, również przekazują w ten sposób swoje pobudzenia.

Słone przewodzenie wzbudzenia jest znacznie szybsze. Większość włókien nerwowych w ludzkim ciele jest otoczona osłonkami mielinowymi. Działają jak rodzaj warstwy izolacyjnej. Zmiana jest przerywana w określonych odstępach czasu. Mówi się tutaj o koronkowych pierścionkach Ranviera. W przypadku tych włókien nerwowych wzbudzenie przeskakuje z pierścienia na pierścień. Umożliwia to osiągnięcie prędkości do 100 metrów na sekundę. W ten sposób podniecenie może być kierowane przez całe ciało do organu docelowego z prędkością błyskawicy.

Szczególną cechą organizmu jest przewodzenie wzbudzenia w sercu. Tutaj jest połączenie systemu przewodzenia wzbudzenia z transmisją wzbudzenia z komórki do komórki. Sygnały elektryczne, które regulują czynność serca, są przekazywane przez układ przewodzenia wzbudzenia. Rytm jest wyznaczany przez system pobudzenia. Godne uwagi jest to, że te układy pobudzające serca nie składają się z komórek nerwowych, ale wyspecjalizowanych komórek mięśnia sercowego. Aby wzbudzenie mogło rozprzestrzenić się po sercu, wszystkie komórki mięśnia sercowego są połączone ze sobą za pomocą tzw. Połączeń szczelinowych. Tylko dzięki współpracy systemów mięsień sercowy może skurczyć się w sposób skoordynowany.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Termin zaburzenia przewodzenia obejmuje wszelkie zaburzenia przewodzenia w sercu. Te awarie prowadzą do opóźnionego lub przerwanego przenoszenia wzbudzenia elektrycznego. Zaburzenia przewodzenia obejmują blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok lewej odnogi pęczka Hisa i blok AV.

W przypadku bloku AV węzeł AV układu przewodzenia serca jest zablokowany. Jest to powszechne u osób starszych, ale może być również związane z chorobami serca, takimi jak zawał serca lub zapalenie mięśnia sercowego. Jeśli blok AV jest osłabiony, tętno spada. W rezultacie spada zdolność serca do pompowania krwi i organizm nie może być już odpowiednio zaopatrywany w krew tętniczą. W przypadku nieodwracalnych zaburzeń bloku AV pacjentowi podaje się rozrusznik serca.

W bloku lewej odnogi pęczka Hisa przewodzenie lewej połowy serca jest ograniczone, w przypadku prawej odnogi pęczka Hisa przewodnictwo prawego serca jest ograniczone. Przyczyny tych zjawisk to choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze czy zapalenie mięśnia sercowego.

Stwardnienie rozsiane to choroba, w której przewodnictwo solne jest poważnie upośledzone. Jest to przewlekła choroba zapalna. Dotyczy to osłonek mielinowych komórek nerwowych ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Mówi się tutaj o demarkingu. Ogniska demielinizacyjne znajdują się głównie w istocie białej rdzenia kręgowego i mózgu. Przyczyną zapalenia jest atak własnych komórek obronnych organizmu. Ale dlaczego komórki atakują własną tkankę ciała, nie zostało jeszcze wyjaśnione.

Pierwsze objawy pojawiają się zwykle między 16 a 40 rokiem życia. Choroba przebiega fazowo. Początkowo objawy nawrotów zwykle ustępują, później pozostają deficyty. Charakter objawów zależy od lokalizacji ognisk demielinizacyjnych. Typowe wczesne objawy to zaburzenia widzenia, takie jak podwójne widzenie lub niewyraźne widzenie. Może również wystąpić dyskomfort, drętwienie lub ból. Jeśli dotyczy to móżdżku i pnia mózgu, pojawiają się objawy, takie jak zaburzenia połykania, zawroty głowy, zaburzenia mowy lub zaburzenia ruchu. Choroby nie można wyleczyć. Środki terapeutyczne mają na celu umożliwienie pacjentowi możliwie niezależnego życia.