Dentinogenesis

Tak jak Dentinogenesis oznacza tworzenie się zębiny. Zębina jest również nazywana zębiną. Jest produktem odontoblastów.

Czym jest zębinogeneza?

Podczas dentinogenezy tworzy się zębina zębów. Znaczna część każdego zęba jest wykonana z zębiny. Substancja jest również nazywana zębiną lub substancją eburnea. W przeciwieństwie do szkliwa zębów zębina może uformować się na całe życie.

Zębina swoim składem przypomina kość. Składa się w około 70% z hydroksyloapatytu wapnia. To z kolei jest w dużej mierze utworzone z fosforanu i wapnia. 20 procent składników zębiny jest organicznych. 90% z nich to kolageny. 10% zawartości organicznej składa się z wody.

Zębina ma żółtawy kolor. Z jednej strony szkliwo zęba znajduje się na zębinie, az drugiej w okolicy korzenia zęba również na cemencie korzeniowym. Miazga zęba wraz z naczyniami krwionośnymi, tkanką łączną, nerwami i naczyniami limfatycznymi jest szczelnie zamknięta i chroniona przez zębinę.

Funkcja i zadanie

Zębina jest tworzona przez odontoblasty. Odontoblasty to komórki pochodzenia mezenchymalnego. Siedzą na przejściu z miazgi zęba do zębiny. Komórki są ułożone cylindrycznie i są w stanie przez całe życie tworzyć zębinę. W rezultacie przestrzeń na miazgę staje się coraz mniejsza w miarę życia. To jest powód, dla którego zęby są mniej wrażliwe z wiekiem.

Zębinę dzieli się na zębinę pierwotną, zębinę wtórną i zębinę trzeciorzędową. Zębina pierwotna powstaje podczas formowania się zęba. Strukturalnie podobna zębina wtórna jest odtwarzana przez całe życie. Zębina trzeciorzędowa jest również nazywana zębiną drażniącą. W odróżnieniu od zębiny pierwotnej i wtórnej nie tworzy się ona równomiernie w zębie, ale tylko pod wpływem zewnętrznego bodźca. Zębina trzeciorzędowa służy do ochrony miazgi przed bodźcami zewnętrznymi.

Zębina pierwotna powstaje przed szkliwem. Odontoblasty wytwarzają na swoim końcu nieuwapniony predentynę. Poprzez osadzanie kryształów hydroksyapatytu ta predentyna ulega mineralizacji i staje się zębiną. Odontoblasty tworzą drobne kanaliki w zębinie. Te kanaliki zębinowe biegną odśrodkowo na zewnątrz miazgi. Tam docierają do granicy zębiny i szkliwa.

Wyrostki odontoblastów przechodzą przez kanaliki zębinowe. Te włókna Tomes są w bliskim kontakcie z wolnymi zakończeniami nerwowymi. Wraz z włóknami przez zębinę przebiegają również nieoznakowane włókna nerwowe. Te włókna nerwowe pośredniczą w bólu zęba w próchnicy.

Podczas gdy pierwotna i wtórna zębina mają bardzo podobną strukturę, histologia zębiny trzeciorzędowej przedstawia inny obraz. Zębina trzeciorzędowa lub ochronna jest wyrazem reakcji obronnej. Taką reakcją obronną organizmu mogą być np. Bodźce termiczne czy infekcje bakteryjne. Najczęstszą przyczyną jest próchnica zębów. W przeciwieństwie do zębiny pierwotnej i wtórnej, zębina ochronna ma strukturę przypominającą fibrynę. Ma również znacznie mniej kanalików. Zębina trzeciorzędowa powstaje również, gdy szkliwo kurczy się i odsłania zębinę znajdującą się pod spodem.

Osadzanie się mniej wrażliwej zębiny drażniącej może zapobiegać zużyciu wrażliwszej zębiny znajdującej się pod spodem, przynajmniej przez pewien czas.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

W przypadku Dentinogenesis imperfecta (DGI) tworzenie zębiny jest zaburzone. Jest to choroba dziedziczna dziedziczona jako cecha autosomalna dominująca. Przyczyną tego zaburzenia genetycznego jest mutacja w genie DSPP. Gen DSPP koordynuje białka biorące udział w tworzeniu zębiny. Rezultatem jest upośledzenie tworzenia zębiny, co prowadzi do nieprawidłowej struktury zębiny, a tym samym do nieprawidłowego rozwoju zębów.

Charakterystycznymi objawami zębinogenezy imperfecta są zużyte zęby, wypukłe korony zębów, zwężenie szyjek zębowych oraz zniszczone komory miazgi zęba i zniszczone kanały korzeniowe. Zębina jest bursztynowa lub nawet opalizująca.

W dysplazji zębiny zaburzona jest również zębinogeneza. Chorobę można podzielić na postać korzeniową (typ 1) i koronalną (typ 2). Podobnie jak Dentinogenesis imperfecta, obie formy są dziedziczone jako cecha autosomalna dominująca. U pacjentów z dysplazją zębiny 1 występuje tzw. Rozjaśnienie koniuszka. Zęby są wolne od próchnicy i zwykle mają normalny kolor. Chore zęby często wykazują nieprawidłową ruchomość. Jednak większość ludzi nie zauważa choroby. Jednak na zdjęciu rentgenowskim można zobaczyć powiększone ubytki w zębinie. Terapia zależy od poszczególnych dolegliwości. W celu zachowania zębów można zastosować zabiegi endodontologiczne lub endochirurgiczne. Jeśli nie można dłużej zachować zębów, implantację można przeprowadzić po usunięciu zębów.

Dysplazja zębiny typu 2 jest łagodną postacią choroby. Występuje raczej rzadko i wykazuje nieprawidłowe zęby mleczne w normalnych korzeniach zębów.W uzębieniu mlecznym widoczne są bursztynowe przebarwienia. Może też prowadzić do wybrzuszania się koron zębów i szybszego zużycia zębów. Szyja zęba jest zwężona. Na zębach trzonowych można zakładać sztuczne korony, aby zapobiec ścieraniu się zębów mlecznych. Są one zwykle wykonane ze stali nierdzewnej.

Zaburzenie to zwykle nie dotyczy późniejszego stałego uzębienia. Na zdjęciu rentgenowskim występują co najwyżej drobne anomalie. Wnęki miazgi mogą mieć kształt dzwonu. Mówi się tu o „rurkach ostu”. Obserwuje się również liczne zwapnienia miazgi zęba. Jednak osoby dotknięte chorobą są zwykle wolne od objawów.