Plik Otwór szyjny leży u podstawy czaszki i stanowi punkt przejścia dziewiątego do jedenastego nerwu czaszkowego, a także tylną tętnicę oponową, zatokę esowatą i zatokę skalistą dolną. Problemy w otworze szyjnym mogą powodować różne zespoły neurologiczne, takie jak zespoły Avellisa, Jacksona, Sicarda, Tapii i Villaret.
Co to jest otwór szyjny?
Otwór szyjny jest strukturą anatomiczną w głowie człowieka, znajdującą się w dole tylnym u podstawy czaszki. Służy trzem nerwom czaszkowym i trzem naczyniom krwionośnym jako brama do i z czaszki. Drogi nerwowe to nerwy czaszkowe XI-XI: nerw językowo-gardłowy, nerw błędny i nerw dodatkowy. Naczynia krwionośne obejmują tętnicę oponową tylną, zatokę esicy i zatokę skalistą dolną.
Inne nazwy otworu szyjnego to Otwór żyły jarzmowej i Otwór przepustnicy. Zgodnie z tym żyła szyjna wewnętrzna, która ma swój początek w otworze szyjnym, jest również nazywana „tętnicą szyjną”. Otwór zawdzięcza swoją nazwę temu naczyniu krwionośnemu.
Anatomia i budowa
Potylica (Os occipitale) i kość skalista (Pars petrosa ossis temporalis) otaczają otwór szyjny. Kość skalista jest częścią kości skroniowej (os temporale), która z kolei jest częścią czaszki mózgu (neurocranium). Anatomia dzieli otwór szyjny na dwie lub trzy części.
Po podzieleniu na trzy części, część przednia tworzy przednią część otworu przepustnicy. Przez tę część przebiega dolna zatoka skaliste, która jest przewodem krwi. Środkowa część otworu szyjnego jest reprezentowana przez część pośrednią, która zapewnia dostęp do mózgu dla nerwu językowo-gardłowego, nerwu błędnego i nerwu dodatkowego. Główne obszary trzech nerwów czaszkowych znajdują się w pniu mózgu. Tu również przebiega tętnica oponowa. Kolejny przewodnik krwi, esicy zatoki, przebiega przez tylną część. Łączy mniejsze strumienie krwi, które kierują ubogą w tlen krew z mózgu i przechodzi bezpośrednio przez otwór szyjny do żyły szyjnej wewnętrznej (vena jugularis interna).
Alternatywnie do tego podziału na trzy obszary medycyna stosuje również dychotomię do opisu otworu szyjnego. Miejsce przejścia zatoki skalistej dolnej i nerwu językowo-gardłowego tworzy obszar przedni, podczas gdy w tylnej części znajduje się tętnica oponowa tylna, nerw błędny i nerw dodatkowy.
Funkcja i zadania
Sam otwór szyjny nie pełni żadnej aktywnej funkcji, ale umożliwia wnikanie włókien nerwowych i naczyń krwionośnych do czaszki. Zatoka esicy to naczynie krwionośne, które występuje raz w każdej połowie głowy. Jej zadaniem jest usuwanie z mózgu zubożonej w tlen krwi.
Aby to zrobić, pobiera krew z innych, mniejszych naczyń: zatoki poprzecznej i zatoki skalistej górnej oraz, w niektórych przypadkach, zatoki skalistej dolnej. W zatoce skalistej dolnej znajduje się krew z dołu środkowego czaszki (fossa cranii media). Ma sześć ważnych otworów. W otworze szyjnym zatoka skalista dolna staje się żyłą szyjną wewnętrzną. Tętnica oponowa tylna również przepływa przez otwór szyjny. Dostarcza do części mózgu krew, która zawiera dużo tlenu i dlatego ma kluczowe znaczenie dla przetrwania komórek mózgowych.
Nerwy czaszkowe IX - XI przebiegają przez otwór szyjny. Nerw językowo-gardłowy reprezentuje dziewiąty nerw czaszkowy i ma sześć większych gałęzi, które unerwiają między innymi język, migdałki i różne gruczoły ślinowe. Natomiast nerw błędny lub nerw czaszkowy X zaopatruje nie tylko części głowy i szyi, ale także obszary klatki piersiowej i brzucha. Nerw dodatkowy tworzy jedenasty nerw czaszkowy. Jego wewnętrzna gałąź biegnie do nerwu błędnego, podczas gdy zewnętrzna gałąź ma połączenie motoryczne z mięśniem mostkowo-obojczykowo-sutkowym i czworobocznym.
Choroby
Różne zespoły neurologiczne są potencjalnie związane z nieprawidłowościami w otworze szyjnym. Zespół Avellisa (Longhi) jest związany z uszkodzeniem nerwów językowo-gardłowych i nerwu błędnego spowodowanych uszkodzeniami w wydłużonym rdzeniu (rdzeń przedłużony).
Typowe objawy to porażenie jednostronne (niedowład połowiczy) po przeciwnej (przeciwnej) stronie oraz porażenie podniebienia miękkiego, strun głosowych i gardła po tej samej (ipsilateralnej) stronie. Zespół Avellisa może również zmniejszać odczuwanie temperatury i bólu po stronie ciała po stronie przeciwnej do strony uszkodzonej.
Zespół Jacksona wiąże się również z paraliżem nerwu podjęzykowego, co może prowadzić między innymi do problemów z połykaniem i mówieniem. Powodem tego jest upośledzenie języka. Zespół Jacksona jest jednym z zespołów podłużnych, ponieważ również tutaj przyczyną objawów jest wydłużony szpik. Możliwe są również inne objawy. Zespół Sicarda to neurologiczny obraz kliniczny charakteryzujący się nerwobólami nerwu językowo-gardłowego.
Nerwoból powoduje ostry lub przeszywający ból w wyniku podrażnienia obszaru unerwienia, ale może rozprzestrzeniać się na inne obszary. Zespół Tapii wpływa na różne nerwy czaszkowe; Typowe jest porażenie nerwu błędnego, nerwu dodatkowego i nerwu podjęzykowego. Język, gardło i krtań są sparaliżowane po tej stronie ciała, gdzie zlokalizowana jest zmiana. Ponadto zespół Tapii może również wpływać na mięśnie mostkowo-obojczykowo-sutkowe i czworoboczne.
Zespół Villaret może również wynikać z uszkodzenia otworu szyjnego. W tym przypadku charakterystyczne objawy, takie jak zaburzenia czucia i połykania oraz porażenie strun głosowych, mięśni mostkowo-obojczykowo-sutkowych i czworobocznych, są spowodowane uszkodzeniem nerwu twarzowego, językowo-gardłowego, błędnego i dodatkowego. Może to również wpłynąć na współczulny układ nerwowy szyi.
