Wczesna dyskineza

Plik Wczesna dyskineza to termin medyczny używany do opisania dość powszechnych skutków ubocznych leków, które wpływają na metabolizm dopaminy. Ponieważ takie leki są stosowane głównie w leczeniu psychoz, schizofrenii i stanów pobudzenia, wczesna dyskineza jest częstym efektem ubocznym, zwłaszcza w psychiatrii i neurologii. Jednak leki przeciwwymiotne, takie jak MCP lub domperidon, mogą również wywoływać wczesną dyskinezę.

Co to jest wczesna dyskineza?

Nierzadko zdarza się, że mięśnie mają skurcze spowodowane wczesną dyskinezą i mogą wystąpić zadyszki. W najgorszym przypadku pacjent umiera z powodu duszności.
© Spectral-Design - stock.adobe.com

Wczesna dyskinezy to zaburzenie ruchu, które może wystąpić podczas leczenia lekami przeciwdopaminergicznymi, takimi jak neuroleptyki lub leki przeciwwymiotne.

Ostre lub po kilku dniach regularnego stosowania pojawiają się mimowolne ruchy, takie jak drżenie kącika ust, skurcze gardła lub niepokój w pozycji siedzącej. Efekt uboczny można dobrze leczyć infuzjami antycholinergicznymi.

przyczyny

Dopamina jest ważną substancją przekaźnikową w ośrodkowym układzie nerwowym i jest niezbędna do planowania i koordynowania ruchów. Na przykład w patogenezie choroby Parkinsona decydującą rolę odgrywa dopamina, co skutkuje brakiem ruchu i sztywnością oraz częstym objawem u osób z chorobą Parkinsona.

W przypadku wczesnych dyskinez w zasadzie jest odwrotnie, zbyt dużo wysiłku fizycznego, ponieważ nie można go już odpowiednio zahamować ani spowolnić pod wpływem dopaminy.

Leki, które powodują ten blok receptorów dopaminy w mózgu. Czasami jest to efekt uboczny, ale czasami jednocześnie jest to pożądany efekt, ponieważ na przykład zahamowanie dopaminy może spowolnić wywoływanie wymiotów. Metoklopramid (MCP) i domperidon są substancjami przeciwdopaminergicznymi, które są stosowane jako leki przeciwwymiotne przeciwko wymiotom. Ponieważ często zdarza się to tylko przez krótki czas, wczesne dyskinezy są rzadkie w przypadku leczenia przeciwwymiotnego.

Występują częściej jako reakcja na częściowe działanie antydopaminergiczne neuroleptyków: Substancje te hamują rozwój urojeń i halucynacji poprzez zakłócanie metabolizmu dopaminy, ale także innych neuroprzekaźników, takich jak acetylocholina, serotonina czy histamina i dlatego są stosowane w różnych chorobach psychiatrycznych, Są również bardzo popularne jako środki uspokajające i uspokajające, np. Na oddziałach intensywnej terapii.

Im silniejszy efekt przeciwpsychotyczny, tym silniejszy niepożądany wpływ na układ ruchowy: wczesne dyskinezy, późne dyskinezy i inne tzw. Pozapiramidowe motoryczne skutki uboczne są wynikiem długotrwałego stosowania. Szczególnie dotknięte są starsze neuroleptyki, takie jak chloropromazyna i lewomepromazyna, haloperidol lub melperon.

Nowsze, tak zwane atypowe neuroleptyki, takie jak klozapina, olanzapina czy risperidon, zostały specjalnie opracowane między innymi po to, aby mieć mniej takich skutków ubocznych.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

Objawy, dolegliwości i oznaki

Wczesna dyskineza wiąże się z różnymi dolegliwościami i objawami. W każdym razie mają one bardzo negatywny wpływ na jakość życia danej osoby i mogą prowadzić do poważnych komplikacji. W większości przypadków wczesna dyskineza składa się głównie z mimowolnych ruchów i, z reguły, ruchów żucia ustami.

Wczesne dyskinezy mogą również prowadzić do wewnętrznego niepokoju i dolegliwości psychologicznych. Pacjenci często nie mogą się właściwie skoncentrować, a także cierpią na zaburzenia koordynacji. Jeśli wczesna dyskineza nie jest leczona, a wyzwalający lek nadal jest uziemiony, może to prowadzić do skurczów mięśni lub trudności w oddychaniu.

W najgorszym przypadku wczesna dyskineza może również wywołać stan zapalny w mózgu i skrócić oczekiwaną długość życia chorego. Jednak w niektórych przypadkach zapalenie występuje w innych częściach ciała. Nasilenie objawów różni się u różnych osób i zależy od przyjmowanego leku.

W większości przypadków chorobę można dobrze leczyć, jeśli lek zostanie zatrzymany. Długotrwałe uszkodzenie zwykle występuje tylko wtedy, gdy wczesna dyskineza nie jest leczona wcześnie.

Diagnoza i przebieg

Objawy wczesnej dyskinezy powstają w wyniku „zahamowania zahamowania” (że tak powiem, odhamowania) w ośrodkach motorycznych ośrodkowego układu nerwowego: Po kilku dniach ciągłego stosowania leku pojawiają się skurcze oczu, toniczne przechylenie głowy spowodowane skurczami mięśni lub skurczami gardła, aż do duszności.

Ponadto typowym efektem ubocznym jest niepokój w pozycji siedzącej (akatyzja), mogą wystąpić zagnieżdżające się ruchy rąk. Możliwa jest również sytuacja odwrotna, paraliż mięśni i ruchu podobny do choroby Parkinsona. Wszystkie te objawy motoryczne są mimowolne i mogą być niepokojące, ponieważ nie można ich kontrolować.

Inne możliwe przyczyny tych objawów to dyskinezy neurologiczne, zatrucie strychniną, tężec lub zapalenie mózgu. Niemniej jednak historia zażywania leku zwykle jasno wskazuje przyczynę i sugeruje rozpoznanie wczesnej dyskinezy. Skuteczność natychmiastowej terapii w tych okolicznościach jest więc ostatecznym dowodem diagnozy.

Komplikacje

Wczesna dyskineza prowadzi do różnych dolegliwości, które mogą bardzo mocno nadwyrężyć codzienne życie chorego i znacząco obniżyć jakość życia. Prowadzi to do wzmożonych ruchów, które w większości przypadków są mimowolne. Te ruchy i drgania mogą wpływać na różne części ciała.

Pacjent cierpi również na mimowolne ruchy w okolicy ust, aby nie żuć samodzielnie. To rani zęby, powodując ból i uszkodzenia w okolicy ust. Występuje również ogólne złe samopoczucie i wewnętrzny niepokój.

Nierzadko zdarza się, że mięśnie mają skurcze spowodowane wczesną dyskinezą i mogą wystąpić zadyszki. W najgorszym przypadku pacjent umiera z powodu duszności. Ponadto choroba może prowadzić do zapalenia całego ciała. W szczególności mogą one mieć wpływ na mózg.

Wczesne dyskinezy można dobrze leczyć, dzięki czemu nie ma więcej powikłań i dolegliwości. Leczenie zwykle przeprowadza się za pomocą leków. Z reguły oczekiwana długość życia nie jest ograniczona.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Zaburzenia ruchowe, które nie są spowodowane nadmiernym wysiłkiem fizycznym lub wysiłkiem fizycznym, powinny być monitorowane przez lekarza. Jeśli objawy utrzymują się przez kilka dni, jest to uważane za niezwykłe i musi zostać wyjaśnione przez lekarza. Pochyloną pozycję głowy, ramion lub górnej części ciała należy przedstawić lekarzowi. Bez korekty zmian fizycznych osoba dotknięta chorobą jest narażona na trwałe uszkodzenie układu kostnego.

Jeśli na całym ciele występują bóle głowy, skurcze, sztywność lub inne problemy z mięśniami, należy skonsultować się z lekarzem. Należy zbadać i leczyć pasożytnicze odczucia, takie jak drżenie lub drętwienie skóry. W przypadku nasilenia się objawów lub zwiększenia ich nasilenia należy niezwłocznie zasięgnąć porady lekarza. Jeśli pacjent niedawno zaczął przyjmować neuroleptyki, wczesna dyskineza może być efektem ubocznym leku. Przy pierwszych oznakach należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym, aby nie dopuścić do trwałych problemów zdrowotnych.

W przypadku wewnętrznego niepokoju lub złego samopoczucia należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli krewni mogą zaobserwować nietypowe ruchy oczu pacjenta lub w przypadku nieprawidłowego funkcjonowania oczu, konieczna jest wizyta lekarska. W przypadku zauważenia nieprawidłowości w mięśniach podczas żucia lub jeśli ruchów szczęki nie można już celowo kontrolować, lekarz powinien zbadać i wyjaśnić objawy.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Wczesne dyskinezy można zwykle bardzo dobrze leczyć antidotum: antycholinergiczny biperydon hamuje rozwój i przekazywanie impulsów motorycznych w mózgu, a tym samym zapobiega mimowolnym ruchom.

Podany dożylnie w postaci wlewu środek powinien zadziałać po kilku minutach. W przeciwnym razie wlew można powtórzyć po pół godzinie; wówczas możliwe i konieczne jest podanie doustne w postaci tabletek.

Inną możliwością, zwłaszcza w przypadku przeciwwskazań do stosowania leku antycholinergicznego, jest terapia benzodiazepinami, które są również szeroko stosowane jako tabletki nasenne lub w znieczuleniu i ogólnie nieco zwilżają mózg na krótki czas.

Perspektywy i prognozy

Ponieważ wczesne dyskinezy u większości pacjentów są spowodowane podawaniem leków o działaniu przeciwdopaminergicznym, istniejące objawy często ustępują po zmianie planu leczenia i odstawieniu przyjmowanych preparatów. Często ci pacjenci są wolni od objawów.

Alternatywnie, nieprawidłowe ruchy leczy się podając odpowiednie antidotum. Rokowanie w przypadku wczesnych dyskinez jest ogólnie korzystne, ale nadal zależy od choroby podstawowej i ciężkości zaburzeń.

Jeśli wczesna dyskineza utrzymuje się przez kilka dni, może prowadzić do duszności lub innych komplikacji. Oznacza to, że możliwe są choroby wtórne, które prowadzą do pogorszenia stanu zdrowia. Mają negatywny wpływ na jakość życia pacjenta, aw najgorszym przypadku mogą przyczynić się do skrócenia oczekiwanej długości życia.

Bez odpowiedniej opieki medycznej może dojść do poważnego upośledzenia radzenia sobie w życiu codziennym. Mogą również rozwinąć się stany zapalne mózgu, które są związane z ograniczeniami funkcjonalnymi i trwałymi uszkodzeniami.

Jeśli istnieje odpowiednie leczenie, wczesne dyskinezy można dobrze leczyć za pomocą dostępnych opcji. Im szybciej rozpocznie się terapia, tym szybciej objawy ustąpią. W tych przypadkach zmniejsza się również ryzyko następstw trwających całe życie.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

zapobieganie

Zapobieganie wczesnym dyskinezom jest trudne, ponieważ jest podstawowym skutkiem ubocznym leków. W zasadzie powinny one oczywiście być przepisywane tylko wtedy, gdy są absolutnie konieczne. W przypadku każdej terapii konieczne jest dokładne rozważenie efektu i możliwych skutków ubocznych. W przypadku długotrwałej terapii neuroleptycznej szczególnie ważna jest edukacja o możliwych objawach i ich wczesnym wykryciu, aby na wczesnym etapie móc rozpocząć działania zaradcze.

Opieka postpenitencjarna

W większości przypadków możliwości dalszej opieki w przypadku wczesnych dyskinez są bardzo ograniczone. Z reguły pacjent przede wszystkim musi liczyć na bezpośrednie leczenie przez lekarza, aby prawidłowo, a przede wszystkim w pełni wyleczyć objawy. Samoleczenie nie może wystąpić we wczesnych dyskinezach.

Im wcześniej choroba zostanie wykryta, tym lepszy będzie dalszy przebieg choroby. W większości przypadków tę chorobę leczy się za pomocą leków, a specjalne powikłania zwykle nie występują. Należy zadbać o prawidłowe przyjmowanie tych leków, a przede wszystkim o regularne ich stosowanie w celu przyspieszenia gojenia.

Jednak w niektórych przypadkach substancje czynne są wprowadzane do organizmu drogą infuzji, co wymaga pobytu w szpitalu. Ogólnie opieka i wsparcie przyjaciół i rodziny ma bardzo pozytywny wpływ na przebieg wczesnych dyskinez i może złagodzić dolegliwości psychologiczne.

Osoby dotknięte chorobą są często zależne od intensywnej terapii. Przydatny może być również kontakt z innymi osobami dotkniętymi tą chorobą. Ogólnie nie można przewidzieć, czy wczesna dyskineza skróci oczekiwaną długość życia osób dotkniętych chorobą.

Możesz to zrobić sam

Ponieważ wczesna dyskinezy jest skutkiem ubocznym leków, choroby można oczywiście uniknąć, wyjaśniając ryzyko i skutki przy wyborze leku. W związku z tym odpowiedni lek należy odłożyć i przyjąć tylko wtedy, gdy choroby nie można inaczej leczyć. Lekarz powinien poinformować pacjenta o możliwych skutkach ubocznych, zwłaszcza jeśli jest on stosowany przez długi czas.

Pacjent nie ma możliwości samodzielnej pomocy. Osoby dotknięte chorobą będą wtedy musiały przyjmować inne leki, aby złagodzić skutki uboczne. Jednak przed przyjęciem nowego leku i przed odstawieniem leku należy zawsze skonsultować się z lekarzem.

W ciężkich przypadkach wczesna dyskineza może również prowadzić do utraty przytomności lub trudności w oddychaniu. W takim przypadku należy udać się bezpośrednio do szpitala lub wezwać pogotowie ratunkowe, aby uniknąć dalszych komplikacji. Do przybycia lekarza ratunkowego, osobie poszkodowanej należy zapewnić awaryjną wentylację i ustawić w stabilnej pozycji bocznej.

Wskazane jest uspokojenie pacjenta, jeśli występuje wewnętrzny niepokój. Jednak nadal pilnie potrzebne jest leczenie.