Drożdże

Drożdże to eukariotyczne pierwotniaki. Obecnie istnieje około 60 różnych rodzajów Drożdże znany z 500 gatunków.

Co to są drożdże?

Drożdże to grzyby jednokomórkowe. Ponieważ mają jądro komórkowe, należą do grupy eukariontów. Ponieważ drożdże rozmnażają się przez pękanie lub kiełkowanie, nazywane są również grzybami kiełkującymi. Większość grzybów należy do Ascomycota. Ale także różne etapy rozwoju innych grzybów nazywane są drożdżami.

W przeciwieństwie do bakterii drożdże mają złożoną strukturę komórkową eukariontów. Mają złożone struktury błonowe, posiadają chromosomy i organelle komórkowe, takie jak mitochondria i retikulum endoplazmatyczne.

Większość drożdży jest względnie beztlenowa. Wolą życie, gdy tlen jest dostępny, ale mogą też istnieć bez tlenu. Z tlenem drożdże wykorzystują metabolizm energii oksydacyjnej. Mogą produkować dwutlenek węgla i wodę z różnych rodzajów cukru. W przypadku braku tlenu drożdże również wykorzystują cukier, ale produkują tylko alkohol i dwutlenek węgla.

Występowanie, dystrybucja i właściwości

Drożdże są szeroko rozpowszechnione w środowisku, więc ludzie są z nimi nieustannie konfrontowani. Przy normalnej diecie trudno jest zapobiec przedostawaniu się drożdży do jelit. Szczególnie roślinne składniki żywności są naturalnie zanieczyszczone drożdżami.

Drożdże Geotrichum candidum są często spotykane na skórce owoców ziarnkowych. Winogrona i owoce miękkie mają również na swojej powierzchni szeroką gamę grzybów. Sałatki ze świeżych surowych warzyw są często szczególnie zanieczyszczone. Zgodnie z zaleceniami Niemieckiego Towarzystwa Higieny i Mikrobiologii (DGHM), sałatki gotowe do spożycia, takie jak te oferowane na stoiskach sałatkowych, mogą zawierać do 5 000 000 jednostek tworzących kolonie na gram. Dlatego surówka z surowych warzyw o wadze 200 gramów może zawierać kilka miliardów drożdży.

Drożdże charakteryzują się dużą odpornością na działanie kwasu żołądkowego, można więc oczekiwać, że większość grzybów dotrze również do przewodu pokarmowego. Normalnie w jelicie dochodzi do śmierci enzymów trawiennych. Przeżywają to również niektóre okazy drożdży. Zwykle jednak drożdżom nie udaje się trwale zasiedlić jelita z zachowaną odpornością na kolonizację.

Do dziś badacze i naukowcy spierają się, czy drożdże i pleśnie są częścią normalnej flory jelitowej, czy nie. Do tej pory przypisywano je do flory przejściowej. Oznacza to, że chociaż przechodzą przez przewód pokarmowy, nie pozostają stałymi mieszkańcami. Mimo to pewien procent populacji zawsze znajdzie drożdże w swoim kale. Z reguły liczba zarazków nie przekracza 10 2 jednostek kolonizujących na gram kału. Przydatne funkcje drożdży nie są jeszcze znane.

Choroby i dolegliwości

Z drugiej strony jednak grzyby w organizmie niekoniecznie prowadzą do chorób. Dlatego drożdże nie są obowiązkowymi patogenami. Nabierają znaczenia patogenetycznego tylko wtedy, gdy organizm jest osłabiony. To osłabienie może być spowodowane porodem, starością, immunosupresją, cukrzycą, zabiegiem chirurgicznym lub stresem.

Jeśli infekcja jest ograniczona do określonych obszarów lub narządów, określa się ją jako infekcję miejscową lub grzybicę narządów. Jednak rozprzestrzenianie się w krwiobiegu nazywane jest grzybicą układową. Większość infekcji grzybiczych występuje w jelicie. W ramach badań stolca drożdżaki Candida albicans, Candida tropicalis, Candida glabrata, Candida krusei i Geotrichum spp. najczęściej wykrywane. Gatunki Candida stellatoidea, Candida parapsilosis, Candida guilliermondii i Candida lusitaniae są mniej powszechne. Dominującym gatunkiem jest Candida albicans.

Jeśli pozwala na to błona śluzowa jelit i kolonizująca oporność kolonii, drożdże przylegają do błony śluzowej jelita. Drożdże są niezwykle elastyczne. Zmieniają swój wygląd w zależności od wartości pH, zawartości tlenu i zaopatrzenia w składniki odżywcze. Z powodu tej zmienności antygenów często wymykają się one obronie immunologicznej organizmu. Szczególnie obawia się przekształcenia w formę podobną do nitki. Tak zwane pseudostrzykawki nie tylko bardzo dobrze przylegają, ale mogą również wrastać w błonę śluzową.

W miarę rozmnażania się drożdży w jelicie następuje wzmożony atak martwych komórek. Te komórki rozpadają się, uwalniając antygeny. Antygeny przedostają się do krwiobiegu przez uszkodzoną błonę śluzową jelita. Jeśli istnieje skłonność do alergii, możesz tutaj wywoływać alergie.

Ponadto drożdże wytwarzają etanol i oleje fuzlowe, a także alkohol izoamylowy lub izobutanol w określonych warunkach przy użyciu węglowodanów. Wątroba jest silnie obciążona alkoholem fuzlowym, zwłaszcza jeśli grzyb był zakażony przez długi czas.

Ostatnie badania wskazują, że drożdże Candida albicans produkują nie tylko alkohole, ale także toksyny. Doświadczenia na zwierzętach wykazały, że te toksyny uszkadzają limfocyty, enterocyty i komórki glejowe.

Jednak kandydoza nie występuje tylko w jelicie. W gardle lub przełyku żyją również różne rodzaje Candida. W jamie ustnej szczególnie dotknięta jest wyściółka jamy ustnej pod protezami. W tzw. Pleśniawce (kandydozie) język pokryty jest białą warstwą grzyba.

Infekcja pochwy drożdżakami jest również nazywana grzybicą pochwy. Potocznie choroba nazywana jest po prostu pleśniawką pochwy. Z reguły winowajcą jest również Candida albicans. Grzybica pochwy to biała wydzielina, która swędzi. Na błonie śluzowej pochwy widoczne są białe osady, których nie można zetrzeć. Zmiany skórne mogą rozciągać się do wewnętrznej strony ud i powodować tam silne swędzenie. Grzybicze zakażenia pochwy często występują w połączeniu z bakteryjnymi zakażeniami pochwy.