Tętno

Tak jak Tętno to liczba cykli bicia serca na minutę, przy czym cykl bicia serca, zwany także akcją serca, obejmuje fazy uderzenia skurczu i rozkurczu. Skurcz to skurcz komór serca obejmujący fazę wyrzutu krwi, a rozkurcz to spoczynkowa faza komór z jednoczesnym skurczem przedsionków i wypełnieniem komór. Zmiana tętna jest jednym z kilku mechanizmów regulujących, dzięki którym organizm może w krótkim czasie dostosować pojemność serca do aktualnego zapotrzebowania.

Jakie jest tętno?

Tętno to liczba uderzeń serca na minutę. Bicie serca składa się z pełnego cyklu uderzeń, który zasadniczo składa się z faz skurczu i rozkurczu. Podczas ok. 300 milisekundowego skurczu komory kurczą się i wciskają krew do aorty (lewa komora) i tętnicy płucnej (prawa komora). W tej fazie rozluźnione przedsionki ponownie wypełnią się krwią.

W kolejnej fazie zwanej rozkurczem, w fazie relaksacji komór (komór), przedsionki kurczą się. Krew oddają do komór przez otwarte klapy żagla.

Tętno można mierzyć jako puls przy użyciu prostych środków. Jej częstotliwość można wyczuć w różnych punktach ciała, gdzie tętnice biegną blisko powierzchni i określić za pomocą stopera lub sekundnika.

Zróżnicowanie tętna stanowi jedną z kilku możliwości dostosowania przez organizm zdolności serca do zapotrzebowania w krótkim czasie. Tętno spoczynkowe u zdrowej osoby dorosłej wynosi około 60 do 80 uderzeń na minutę. Przy niezwykłym wysiłku fizycznym może wzrosnąć do swojej indywidualnej maksymalnej częstotliwości, która zależy od wieku i sprawności i może przekraczać 200 uderzeń na minutę.

Funkcja i zadanie

Stałe zapotrzebowanie tkanki ciała na energię i tlen, zwłaszcza mięśnie szkieletowe i mózg, jest silnie uzależnione od wymaganej wydajności. Podczas sportów wyczynowych gwałtownie wzrasta zapotrzebowanie na energię i pragnienie tlenu w dotkniętych partiach mięśni. Pierwszą natychmiastową czynnością, jaką podejmuje organizm, jest zwiększenie tętna. To znacznie zwiększa przepływ krwi na jednostkę czasu. Osiągalne indywidualne tętno maksymalne zależy głównie od sprawności fizycznej i wieku.

Jako przybliżony przewodnik po maksymalnym tętnie stosuje się wzór 220 minus wiek. Oznacza to, że zdrowy 40-letni mężczyzna o średniej sprawności ma maksymalne tętno wynoszące około 220 - 40 = 180 uderzeń na minutę. Kobiety w tym samym wieku osiągają maksymalne tętno, które jest o około 6 uderzeń na minutę wyższe. Indywidualna maksymalna częstotliwość pracy serca jest około trzy razy większa niż tętno spoczynkowe.

Tętno można wykorzystać specjalnie do osiągnięcia określonych celów treningowych podczas treningu fitness lub biegowego. Najlepszy zakres dla budowania wydolności sercowo-naczyniowej to tylko 65-75% częstotliwości maksymalnej. Metabolizm tłuszczów jest aktywowany w tym paśmie częstotliwości, co oznacza, że ​​więcej rezerw tłuszczu jest „spalanych” w celu wytworzenia energii dla mięśni, a rezerwy węglowodanów są raczej zachowane. Organizm jest optymalnie stymulowany w celu wzmocnienia układu sercowo-naczyniowego.

Sprawdzanie tętna podczas ćwiczeń może np. B. można to zrobić za pomocą niedrogich pulsometrów, które reagują akustycznie, gdy puls przekroczy wcześniej ustawioną wartość maksymalną.

W zakresie częstotliwości powyżej 85% rozpoczyna się faza beztlenowa, serce nie jest już w stanie dostarczać mięśniom wystarczającej ilości tlenu, przez co muszą one przez krótki czas korzystać z dodatkowego alternatywnego źródła. Obszar powyżej 85% maksymalnej częstotliwości powinien być zarezerwowany dla doświadczonych sportowców wyczynowych w celu ukierunkowanego przygotowania do zawodów.

Zasadniczo można zaobserwować, że tętno spada wraz ze wzrostem sukcesu treningowego, tj. Wraz ze wzrostem sprawności przy tej samej wydajności.

Choroby i dolegliwości

Nieprawidłowe tętno może mieć wiele przyczyn. Puls, który jest zbyt szybki lub zbyt wolny, a także arytmie, w których normalna interakcja między przedsionkami i komorami jest zaburzona, można przypisać różnym zespołom przyczyn.

W wielu przypadkach dochodzi do zaburzenia generowania bodźców w tzw. Węźle zatokowym w prawym przedsionku lub zaburzenia w przekazywaniu bodźców do węzła przedsionkowo-komorowego (węzeł AV), który zbiera impulsy elektryczne z przedsionków i przekazuje je do komórek mięśniowych komór (komór), ale także węzła zatokowego, może generować swój własny, wolniejszy bodziec „rezerwowego udaru mózgu”.

Tak zwane migotanie przedsionków, które wyraża się wysoką częstością akcji serca zwykle powyżej 140 uderzeń na minutę i często wiąże się z utratą wydolności, jest stosunkowo częste, ponieważ objętość przenoszonej krwi może być zmniejszona pomimo wysokiego tętna.

Chociaż migotanie przedsionków nie zagraża bezpośrednio życiu, inne zaburzenia rytmu, takie jak migotanie komór i trzepotanie komór, stanowią poważne zagrożenie dla życia i wymagają natychmiastowych działań ratunkowych. Migotanie komór charakteryzuje się częstością skurczów powyżej 300 uderzeń na minutę, podczas gdy objętość dostarczana spada prawie do zera i może szybko objawiać się zapaścią sercowo-naczyniową.

Takie arytmie mogą np. B. spowodowane nabytymi chorobami serca, takimi jak wady zastawek serca (niewydolność zastawek), zawał mięśnia sercowego, zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia lub po zabiegach chirurgicznych na sercu.

Inne przyczyny mogą leżeć poza sercem, takie jak nadczynność tarczycy, zaburzenia równowagi elektrolitowej (potas, magnez), skutki uboczne niektórych leków, zaburzenia psycho-wegetatywne (stres, lęk), a nawet zatrucia neurotoksynami.

Tętno lub zaburzenia rytmu mogą być również spowodowane wadami wrodzonymi. Wrodzone anomalie obejmują nadmierne (dodatkowe) ścieżki przewodzenia i niektóre możliwe wady serca i zastawek serca. Tak zwana kardiomiopatia, która wiąże się z upośledzeniem funkcji mięśnia sercowego (elektrycznego lub mechanicznego), może być wrodzona i prowadzić do problemów z sercem z zaburzeniami rytmu serca.